"Les Trois Ballons; een loodzware Franse marteltocht”

Door Anne

Frank: 'Wie gaat er mee een tochtje fietsen in de Vogezen?'

Anne: 'leuk plan, ik wil mee'

Frank: 'dan gaan we de Trois Ballons fietsen'

Anne: 'Geen idee wat dat voor tocht is, maar ik ga wel mee'

Zo gezegd zo gedaan. Na de nachtdienst zit ik dus naast Frank in de auto te tukken. De TomTom gaat aan. 6,5 uur rijden??? Tja, dan gaan we dus alleen zaterdag fietsen. Anne:'Laten we dan de lange tocht doen, dan hebben we tenminste het gevoel dat we wat gedaan hebben'

Frank: 'tja, we kunnen het proberen. Maar dat is wel 200 km'

Anne:'ach, dat is de Jan Janssen classic ook, en dat kan ook. Zoveel heb ik alleen nog niet getrained deze zomer…'

Frank:'maar dan wel met 4400 hoogtemeters…'

En zo kwam het dat we s avonds aan een grote tafel pasta naar binnen zaten te stouwen met alle mensen die al lang aan het trainen waren voor deze tocht, speciale Ardennentrainingsweekenden deden en goed voorbereid waren. En de volgende ochtend zaten we om 5.15 aan het ontbijt te stouwen en zoveel mogelijk eten naar binnen te werken. Ze hadden immers gezegd: veeeeeel eten! In de stromende regen naar de start. En toen we de auto uitstapten was het ….droog! En kennelijk had de natuur door dat ze ons en beetje moesten sparen en ons een beetje zon ( en tegenwind €&@#%) moest geven. 3000 mensen aan de start.

'nog steeds de lange tocht?'

'Ja'

Dus gestart. Na 500 meter was de eerste fietser al over de natte spoorbaan uitgegleden. En met 3000 man tegelijk krijg je toch een beetje Giro-elastiek idee. De eerste klim. 'hoe lang duurt deze nog?? We klimmen al 7 km?'

'o, nog maar 5 km'

Kanonnen..

Enkele kleine min of meer steile heuveltjes later beginnen we de benen al wel te voelen.

80 km op de teller. 'AAAHH, ik heb kramp'. Frank. Gelukkig hebben we nog 124 km te gaan en de grootste bergen moeten nog komen. Tijd om te splitsen. Frank besluit rustig te fietsen en vaker te stoppen. Mijn benen geven aan dat ze geen zin hebben om te stoppen. En als ik dat wel doe, dat ze me voor straf gaan saboteren. Dus door. Maar die Fransen weten het ook wel te brengen. Top over 5 km. Ja, dat klopt, maar na 200 meter afdalen gewoon nog 7 km klimmen. Tring! Tring! Mama.

'hoe is het met je'

'ja, wel goed, ik zit hier met 1 hand aan mijn stuur de berg te beklimmen. He johan! (ons ontbijtmaatje)' twee vingers in de neus. Nog wel. Dan komt de Grande Ballon. Wauw! Het hoogste punt. Met achter deze berg een volledig vlak landschap en… Een fantastische afdaling! De 100 km is intussen afgesplitst dus het is rustig en je kunt volle bak naar beneden. Wauw! Dat is gewoon spelen met je fiets!

En dan… Dan komt ie. Le Ballon de Alzace. 10 km. Maar wat een kuitenbijter. Na 5 km kijk ik elke keer op de teller, maar soms zijn er nog geen 100 meter voorbij. Ik krijg hem niet op het laagste blad. Aiaiai wat een pijn. Gelukkig zie ik alleen maar grimmige gezichten om me heen.

En wat alles goed maakt is daarna afdalen. Maar die benen gaan dan lekker in de relaxstand zitten. En sputteren dan zo giganisch tegen als er dan toch nog 4 kleine klimmetjes volgen!! Inmiddels staat er 180 km op de teller. En uiteindelijk het bordje 20 km finish!!! Yes. Er zou nog een bergje inzitten, die zal zo wel komen. Maar die kwam maar niet. 190 km. Geen berg. Alleen vals plat omhoog. 195 km, geen berg. Intussen vrees ik het ergste: de laatste km bergop, finish op de top en dan zeker nog 20 km terugfietsen. Gelukkig blijkt dit ergste volkomen waar. 200 km. Omhoog, gemiddeld 11%. Au! Staan op die pedalen, maar de benen moeten wel nog 4 km rond! Zal ik lopen? Ik hoor ergens dat als ik om 17.45 binnen ben, dit een gouden tijd is. Beuken dus. 201 km. 9.7 %. hehe ook een heel klein stukje vlak. 202 km. 9,6%. alls loopt vol. Ik tel de meters af. Onder aanmoediging van de fietsers die naar beneden rauschen. 203. Nog 2 km 10%. 204 km. Laatste km en dan blijken de laatste 400 m de makkelijksten van de hele klim! En dan … De finish!!! Aaahhh! Binnen! Gehaald. Au! Hoor dan dat dit de zwaarste tourtocht voor amateurs is in frankrijk. 10.15 uur gefietst. 19.98 km/h gemiddeld. Een gouden tijd! Dat is dan toch weer leuk!

Eens even met Frank bellen. Die staat nog in het dorp. Nog 15 km en 5 km klimmen te gaan. Uiteindelijk besluit ik de

auto te halen en hem van de berg op te halen. Met 50 km/uur naar beneden kom ik hem halverwege de berg tegen met iemand in zijn wiel. Tong op het asfalt, zweet op z'n voorhoofd en op meer plaatsen de we helemaal niet willen weten. Maar hij heeft het gehaald! Te gek!

We did it.

Volgende keer toch even inlezen. Bedankt Frank!

Door Jason

As the newest (and I believe first international) member of the Klamme Zeem, Ix92m honored to have been asked to try my hand at writing a piece for the weekly x91Nieuwsbriefx92. Of course I was completely willing to write such an article in my best Amerikutch that many of you are getting used to by now, but Jaap insisted that I write in English x96 x91weer eens wat andersx92. Anyhowx85here I go!

Sunday turned out to offer all the makings of a great ride and Ix92m glad I pushed through the urge to stay under the covers while listening to the downpour of rain outside my window. After a slow start thanks to a lack of sleep and a slight hangover, I continued to wrestle with my own motivation while stepping into my bibs and pulling on my borrowed Klamme Zeem jersey.  While stepping outside to get my bike out of the schuur (English translation doesnx92t do it justice), I peeked once again at the Buienradar and determined that checking it every 2 minutes was not really resulting in a changed forecast. There was the slightest hope that the rain would eventually blow overx85but I had helemaal geen zin in starting off the day already zeiknat and therefore called Charles to see if I could catch a lift on his way to Frankx92s (which was really not on his way and hence our late arrival).
 

After another 45 minutes in the car we arrived amidst a light rain at Bramx92s parents lovely house in Druten, just outside the booming metropolis of Puiflijk. Sitting in a beautiful sun room with full glass ceiling we had the perfect observatory for keeping an eye on the rain that not only continued, but became more intense during the next hour of coffee, koekjes and discussing anything we could come up with to avoid biking in the rainx85including Jaapx92s adventures of attempting biathlon with his infamous Norwegian friend who once dragged him into a bar fightx85 As our luck would have it, we didnx92t make the trip for nothing. As the sun started to peek through and the rain began to let up, we would in fact set out (albeit a bit later than planned) on our 100km journey in the hills of Gelderland.

As trip leader, Bram put together a beautiful scenic route that I wonx92t attempt to reconstruct here x96 all these Dutch cities sound too much the same to remember which came first. If there was one that did manage to become engrained in my head, it would be that of Berg en Dal, situated pleasantly atop one of the steepest hills Ix92ve come across so far in the Netherlands with at least 4 different ways of reaching the topx85and after the 4th time of reaching said top and catching my breath in front of the sign bearing itx92s name, I managed not to forget it. 

Amazingly enough, we didnx92t get any rain on our journey and we actually had it much warmer than any of us would have expected. Standing outside in the hot sun waiting to depart from our lunch pit stop, I began thinking aloud about how the black Klamme Zeem jersey was not ideal for such intense sunlight, only turning to see a very unsympathetic Menno dressed with dark colored thermal long-sleeve shirt, long biking tights and all pockets overflowing with the additional layers and shoe covers with which he had already shed. As I stood swiping the sweat from my brow, he coolly commentedx85x92ik heb een hekel aan koudx92 x96 hmmx85blijkbaar. 

Among the other highlights were getting a climbing clinic from Charles and Frank while doing our hill repeats at Berg en Dal, Maurice leading the way to 60+ kph while tearing up and down the Zevenheuvelen weg, at least three town-line sprints x96 I believe taken by Charles, Bram, and Frank and of course a typical Dutch headwind while riding along the dijk. Thanks Bram for putting together the great route and to your parents for the fine hospitality. It turned out to be a great training for the upcoming Jan Janssen classic and Limburgse Mooiste fietstochten.

Our route can be viewed with the link below (you can find the hills by looking for the spikes in my heart rate). http://connect.garmin.com/activity/90425226#.Te_sIoC2tDg;email

Door Maurice

 Zondagochtend, 9.50 uur. Voordeurbel. Huh? nu al? snel laatste happen brood naar binnen en open doen voor… Patrick. Als eerste deze ochtend aanwezig voor een bak pittige koffie en een paar plakken zelfgebakken Bananenbrood (Suus, bedankt!). Mooie verhalen over een lang weekend Madrid (leeglopend luchtbed, verder slapen op een bank aangevuld met een stoel op ongeveer gelijke hoogte. Maar ook musea, goed eten en mooi weer. Jaloers!).

Andere Klamme Zemen die deze ochtend de etappe zouden fietsen: De Roze Panter (was er ook weer eens bij, leuk!), de Vice-Voorzitter, Sander en Jason.

Er was een parkoers uitgezet dat eerst grotendeels door de polder zou gaan (Groenekan, Soest, Hoogland, Bunschoten), om daarna bij Amersfoort wat kleine heuvels te pakken (Laan 1914, Tankbaan, Austerlitz) en dan via Zeist naar de eindsprint.

Maar voor we halverwege Soest waren had de Vice-Voorzitter al een spijker te pakken (of eigenlijk: een spijker zijn achterband). Snel een nieuwe binnenband, pompen en door. De beide dames hadden het waarschijnlijk koud gekregen van het stilstaan, want ze zetten zich samen op kop van het peloton, en gelijk ging de teller boven de 35! En dat met tamelijk pittige tegenwind. 

Over een fietsbrug werd de overkant van de Eem bereikt. Een enkele rijder kende dit deel van het parkoers, en ging er eens goed voor zitten: een kasseienstrook zou snel naderen.

Hier echter sloeg het noodlot toe. Net 10 meter op de kasseien-strook brak plotseling de voorvork van Sander! Met een geweldig geraas sloeg hij over de kop en belandde in de berm. Gelukkig was er een arts in ons midden (roze Panter), die een eerste onderzoek kon verrichten. Voorlopige diagnose: gebroken sleutelbeen, en een enkele oppervlakkige schaafwond. In de val werd ook Jason nog betrokken, maar hoewel beide fietsen elkaar heftig omhelsden, kwam gelukkig zowel Jason als zijn fiets ongeschonden uit de strijd.

De gebroken voorvork is waarschijnlijk het gevolg van een val eerder in de week van Sander, waarbij er mogelijk al kleine beschadigingen in de vork zijn ontstaan. Goede les voor ons allen: laat na een val in ieder geval je voorvork controleren!

Een kennis van de Roze Panter (die in de buurt woont) kon Sander naar de EHBO-post van het dichtsbijzijnde ziekenhuis (Amersfoort) brengen. Sander zou zelf zijn vriendin bellen, en op de vraag of ze erg zou schrikken was zijn antwoord: "Valt wel mee, alleen mag ik nu niet naar de Trois Ballons!!".

De schrik zat er bij iedereen goed in. Op rustig tempo bereikten ook wij het ziekenhuis. De artsen constateerden dat de Roze Panter goed werk had geleverd: naast nog een gebroken vinger werd er gelukkig geen verdere schade gevonden.

 SANDER, HEEL VEEL STERKTE EN BETERSCHAP!

Die Trois Ballons doen we volgend jaar met z'n allen!

Door de voorzitter, mecanicien, penningmeester x91Gilbert Charlesx92 , Maurice en de kuit

De ontvangst door de penningmeester

"Aaaaah, heerlijk, het is weer zondagmorgen!" Na een koninginnenacht en koninginnedag vol bier, gyros en andere vette hap een welkome sportieve afwisseling van het weekend. Dit keer is voor het eerst clubhuis bij Charly en zijn Julia. Tegenover de Gamma en naast de Body Balance staat het nieuwe clubhuis van de Klamme Zeem. De geur van verse koffie en tompoezen komt de Klamme Zemen tegemoet als zij hun fiets 2 (!!) trappen omhoog moeten slepen. Stuk voor stuk komen de Zemen binnen, wat een opkomst! De Mechanicien, de Kuit, Charly, Patje Sinkewitz, nieuwe aanwinst Bart en zijn nog nieuwere aanwinst Irene, de NKK Buurman, de Dierendokter, de Buurman Kovelaar, de Beul (he is back from baggering Perth), Mr America, de Penningmeester, en tsja dan is ie er … de langverwachte en aangekondigde aankomst van de Voorzitter met zijn nieuwe witte carbonnen beste vriend. Vers uit de koeienstal uit Beieren, met dito shirt, dito sokken en dito petje! De Focus fiets krijgt een mooi plekje middenin de huiskamer en de Mechanicien laat hem bij binnenkomst al bijna vallen…. De tompoezen smaken als Ketelapper, en na de 2e ronde koffie is het dan toch echt tijd om 2 verdiepingen naar beneden te gaan en op de fiets te stappen. Gatsiedarrie, wat heeft die Charly een route in gedachte.

Wind tegen door de kuit 

Na een roerige openingsceremonie waar nieuwe aanwinsten ontgroening doorgaan en waar richting de lekdijk de eerste speldenprikken uitgedeeld worden (hoe hoog is het testosterongehalte hier?) wordt uiteindelijk via de beusichemsweg de lekdijk bereikt. In de jonge rennersjaren van sommigen wordt al gevreesd voor de eerste dijkkilometers als op je eerste werkdag van je eerste baan.
 

De dijk oprijdend zien we schuimkoppen op de lek wegwaaien, dat betekent een flinke windkracht 4/5! Meteen valt het grote peloton als losse flodders uit elkaar en de organisatie is ver te zoeken. Een ieder voor zich, ploeterend, foeterend over het te snel optrekken, en zoekend naar iedere vorm van beschutting. Op deze momenten komt de menselijke kant recht tegenover de overlevingsdrang te staan.

 … een gat ontstaat.. het publiek veert op (al is het maar omdat een filmploeg een gave kever cabrio met gave (?) inhoud aan het filmen is) en het kwaad is geschied. De eerste bus… nou ja bus… minivan, wordt gevormd. De klamme zemen zijn trots op hun nieuwe leden en die worden zo goed mogelijk beschermd tegen de ontberingen van de Lekdijk tijdens een KZ tocht. Een gepantserde minivan in volle achtervolging op de gestroomlijnde hogesnelheidsbus van Wubbo Ockels… zucht… een onbegonnen strijd.

Er wordt wel eens gezegd dat de wegenstructuur van de Flevopolder aangepast is om in slaap vallende bestuurders wakker te houden in het grootschalige landschap. De tocht over de Lekdijk heeft ook een bijzondere uitwerking op de KZ-renners. In ons rennerspeloton zijn renners aanwezig die door de diverse kenmerken van het bijzondere nederlandse rivierenlandschap afgeleid kunnen worden. Het stroomgebied van de Lek herbergt naast bijzondere KlammeZeemflora, flierefluiters, kopstaarters en blinde vinken ook indrukkwekkende KlammeZeem-fauna als engels draaigras en de bochtige smele. Het is zaak deze renners goed alert te houden met venijnige demarrages gepaard met een moordend tempo. Helaas zijn er altijd die toch in een moment van waaiertrance, beugelbezinning of rennersyoga ontspoort raken en dan eerste de beste afslag naar huis willen nemen. Wellicht lonkte een bandana-zwempartij, maar onaangekondigd een dijk afrijden heeft voor veel commotie gezorgd in het peloton.

De dijktocht lijkt ten einde. We verlaten de vlaktes van de Nederlandse rivieren en gaan richting het Veluwemassief van de lage landen.

Romance in Wijk bij Duurstede door de Mecanicien 

Dan komen we aanrijden bij de sluis van Wijk…daar zit ze. Rustig genietend van het uitzicht van de aankomende Zemen en van haar boterham. Er is duidelijk interesse, zeker van en naar witte Cannondale racefietsen en de berijders. Een kleine poging om door het kunststof van de helm heen te kijken (het zal vast geen carbon zijn geweest)….ja ze is best leuk. Een voorzichtige glimlach is daar. Eerst wat hilariteit over verdwaalde soldaten uit WO II die nog bij de sluis lopen,

daarna komt er ineens een gesprekje op gang. Ze gaat staan…zozo..klein is ze niet, wel ineens heel dichtbij. Het is een kort gesprek, een kort moment van wederzijdse interesse in elkaarsfiets, maar ook een beetje in elkaar. Zo snel als het gesprekje was, zo snel gaat ze er ook weer vandoor. Aanbiedingen om nog een stukje met ons mee te fietsen worden met enige twijfel afgeslagen. Tja, ineens bij 12 mannen en (2 vrouwen) in een groep aansluiten terwijl je hoofd al ingesteld staat op de terugreis naar Utrecht brengt een conflict in haar hoofd op gang. De terugreis wint het. Lachen nog 2 keer omkijken bevestigt de worsteling die nog in haar hoofd speelt. Dan is ze echt uit beeld. Te kort, te snel…shit, ik weet geen naam, geen telefoonnummer….alleen die witte Cannondale van het RPB.  Zullen we erop gokken…volgende week gewoon zelfde tijd, zelfde plaats…bij dat bankje bij de sluis. De Giro Toertocht komt erlangs volgende week, misschien toch even kijken?

 Utrechtse Heuvelrug door Gilbert Charles

Na het wilde avontuur op de Dijk, waar we niet alleen de tegenwind, maar ook de prille liefde en de door Amerika angstig verborgen gehouden navy-seals-go-Gironimo-voorbereidingen, getrotseerd hadden, was het tijd voor de bossen..

 Rechtsaf bij Doorn, gevolgd door een uitspatting van de Beul die (na een kleine miscommunicatie met Frank) dacht dat hij met 41 per uur achter Els aan reed. Vervolgens rechts bij Elst en daar konden we dan eindelijk de wieler-trots van onze provincie op. De heuvelrug was daar en verwelkomde ons met een van haar mooiste geheimen, de defensieweg (zie foto).

Zo onder de indruk van al het glooiende moois doken we daarna iets te snel rechts de heuvel af die was bedoeld als verassing op de terug weg. De Koerheuvel, met haar stijgingspercentage van 7,3% de steilste berg op de Utrechtse heuvelrug, bracht ons vlug in Rhenen waar we op een prachtig zandweggetje het ware Giro gevoel alvast op lieten borrelen. De voorzitter liet even zien dat je, als je maar een goede Focus hebt, ook met meer dan 35 per uur over een zandweg kan vliegen, maar daar kreeg hij wellicht lichte spijt van toen hij uit het pad de weg op schoot en ineens onderaan de nummer 3 van de Utrechtse-heuvelrug-stijgingspercentage-ranglijst stond. De Grebbeberg..

Een x91Gilbertjex92 op de Grebbeberg door de voorzitter

Eigenlijk heb ik zoiets nog nooit in het echt gezien, een demarrage met panache. De Grebbeberg is een heuvel die voor renners de classificatie x91pukkelx92 toch wel is ontstegen. Een scherprechter in wat ooit een grote ronde was; Veenendaal x96 Veenendaal. Het was al een paar minuutjes stil. Bij een coureur die serieus met zijn werk bezig is, zit zox92n Grebbeberg al kilometers voor de voet in het hoofd. Hoe voelen de benen ?  Welke blad kies ik ? Ga ik vroeg aan? Welk wiel kies ik ? En dan na een lang onverhard pad, ligt daar links die befaamde heuvel waar in 1940 een laatste bloedige struiptrekking plaats vond van het angstige slagerszonen en boerenknechten die zich samen het Nederlandse leger noemden. De Grebbeberg, een heuvel met historie, een rivier aan de voeten en letterlijk een oorlogsgraf op de kruin. Ik kies een wiel, die van de Beul die na zijn heuvelstage in het Australische Perth wellicht toch gewacht had op een heroxefsche finish op de Greb. Het liep anders, Maurice komt op zijn kenmerkende Der Jaan stijl langzaam voorbij, ik maak een keuze en kies zijn wiel, ondertussen zijn we op een kwart van de beklimming. Ik draaide licht en voelde dat ik wellicht nog een kleine poef kon geven en toen gebeurde het… achter staat een renner op zijn pedalen. Het is Charles, een renner die kijkt en dan besluit dat het klaar is met spielerei en x91en danseusex92 scheidt hij gracieus het kaf van het koren. Nog nooit zag ik, terwijl ik alles gaf, met dergelijk vederlichte tred een Klamme Zeem een gat slaan van 40 meter in luttele seconden. Zielloos rijden wij naar de top, in het besef dat we voor even kleine kinderen zijn. Boven maakt de teleurstelling plaats voor trots. Voor het eerst zagen wij een Gilbert in Bertin-tricot…Charles, een Klamme Zeem met panache ! 

De Finale door Maurice 

En dan breken de laatste kilometers aan. En hard ging het, nog steeds. Na de Grebbeberg ging het via Paardenveld in Rhenen (klimmen), Autoweg, Defensieweg (klimmen, dalen, klimmen, dalen, klimmen, klimmen) richting Amerongen (KLIMMEN!). Ook hier waren er diverse speldenprikken, hoewel iedereen wist dat er ook hier maar xe9xe9n onverslaanbare Gilbert is. In de mooie afdaling werden de coureurs voor korte tijd piloten. Op naar de volgende, en laatste, klim. Bij Austerlitz. De Mecanicien had een nieuwe weg ontdekt, achter de piramide langs in plaats van de alom bekende voorlangs. Het was inderdaad een erg mooie weg, of eigenlijk meer een idyllisch laantje inclusief bomen aan weerszijden, maar dan met asfalt. Nieuw, heel nieuw, asfalt. In de bomen kon je talloze vogels horen tweeten, in de berm schoot een veldmuisje weg. Echt prachtig, hier zou iedereen heerlijk van kunnen genieten. Het is een kaarsrechte weg van ruim een kilometer, vrij steil naar beneden, en dus een kilometer puur genieten.

Helaas nam de fietsclub de Klamme Zeem de weg vanaf de verkeerde kant: we begonnen aan de onderkant. En wat zo'n mooi, fijn, lief weggetje leek, bleek een gemeen veelkoppig monster te zijn die zijn venijnige tanden in ieders kuiten zette. Daarbij bleek hij een of ander zuur gif in te spuiten, dat zich over gehele benen verspreide, maar zich vooral in de musculus quadriceps femoris (dijbeenspieren) en de musculus gastrocnemius (kuitspier) manifesteerde. Een gedeelte van dit gif nestelde zich bovendien op onverklaarbare wijze in de hersenen, en dan vooral dat deel dat zich bezighoudt met de "vrije wil" en  x93doorzetting". Gilbert bleek hier geen last van te hebben: hij ging te snel voor het monster.

Laten we hier allen een wijze les uit trekken: hoe harder hoe beter.

Uiteindelijk wist iedereen het gevecht met het monster te winnen, waarbij de enige vrouwelijke Klamme Zeem zichzelf verbaasde en overtrof door enkele mannelijke Zemen achter zich te laten (Mecanicien: "Ik dacht dat je de Penningmeester was!"). Na de hergroepering werd begonnen aan de afdaling richting Zeist. Met ware doodsverachting ging het over de Zeisterweg, waarbij snelheden boven de 60 km/u niet werden gevreesd (zo hard konden ze niet, maar bang waren ze er niet voor). Toch ging het hard, want Maurice reed zelfs een spaak uit z'n achterwiel. Vanaf Slot Zeist maakten de Klamme Zemen zich klaar voor de sprint. Op stevig tempo werd er gekoerst door de polder bij Bunnik. Toch lukte het een duo om te ontsnappen en weg te blijven. Sander had nog het beste bewaard voor het laatst, de Beul werd tweede. In het peloton daarachter werd nog gesprint, en Gilbert was ook nu onverslaanbaar.

Na de sprint werd er uitgereden. Tijd om te recupereren voor het laatste en belangrijkste deel van deze etappe: Ledig Erf. Na thuis te hebben gedoucht voegden zich Menno (met dochter) en de Voorzitter (met vrouw en dochter) weer bij de groep op het terras. Hoewel de Voorzitter verzekerde dat het onzin was, leek hij ons toch iets duidelijk te willen maken: na de geschoren benen had hij nu ook een roze T-shirt aan. Toen bleek dat het Gladde Kuiten verhaal nog een staartje had: de Voorzitter had zijn haren (gelukkig niet zo veel…) in de badkamer laten liggen. Zijn antwoord op vragen van zijn vrouw: "ik had vanochtend geen tijd om het op te ruimen. Wist ik veel dat het scheren zoveel tijd kost!!"

Alle 115 kilometers waren maar voorspel voor dit, De Echte Finale: Witte Stefan en bittergarnituur op het Ledig Erf!

Door; de Mecanicien

De eerste etappe was daar dan, vroeger in het seizoen dan ooit tevoren. Veel verbaal gepiep en gekraak was er vooraf. Een Voorzitter die zich dik en traag voelde, de Kuit die bij de fysio zijn kuit weer op oorlogssterkte probeert te krijgen, de Beul die piepte dat hij 4 maanden geen fiets had aangeraakt maar alleen maar had geklust, Pat Sinkewitz klaagt nooit, en de Mecanicien piepte over de magere opkomst bij de 1e rit. Er is echter altijd baas boven baas….en wij hebben de Penningmeester met mechanisch gepiep. Ondanks alle technische tips uit de vorige nieuwsbrief was het hem niet gelukt geheel zonder mankementen Tirol te bereiken. Het kan niet anders of hij leest de Suske en Wiske waarin Lambik een auto altijd perfect aan het rijden krijgt door alle losse onderdelen onder de motorkap te gooien en dan het contact om te draaien..hij start altijd! Dit experiment dat de Penningmeester waarschijnlijk met zijn fiets probeerde bleek in real-life toch iets gecompliceerder. Een afgelopen voorband, verkeerd bestelde schoenplaatjes en dus niet passend op zijn pedalen en een half uur te laat was hij er dan toch…een goeie kop koffie had hij wel verdient na al deze tegenslag en hij ging eens goed bedenken of het zinvol was om mee te fietsen. Maar deze eerste etappe stond toch vooral in het teken van comeback-kid Jesse, alias de Kuit. Al 1.5 jaar revalidatie aan zijn knie heeft hij achter zich liggen, heeft zichzelf weer doelen durven stellen zoals de Alp d'Huez beklimmen in juli en is zeer gedreven om dit keer geen tegenslag van zijn knie op zijn weg tegen te komen. RECHT OP HET DOEL AF is het motto van dit seizoen. Tja, wat doen 3 keer per week krachttraining en wekelijks spinnen eigenlijk met een sportman in hart en nieren?

Na ook de 2e bak koffie naar binnen gekeken te hebben bij de Penningmeester gingen we dan voor het 'Rondje Ledig Erf' verkorte versie. Rustig starten maar eens en horen wat iedereen in zijn winterslaap had gedaan…stiekem werd er eigenlijk ingeschat hoe goed of slecht een ander zou zijn. Tot de heuvels een rustig en gelijkmatig tempo met soms een kleine uitschieter omdat de Voorzitter (nog steeds) geen werkende teller op zijn fiets had (gewoon weer een goed argument om een nieuwe fiets te kopen).

Op de Ruitenberg werd er driftig teruggeschakeld, met de Penningmeester gewoon erbij (…"ik kan geen kracht zetten man!") en werd er eens gekeken wat iedereen nu echt kon..de Mecanicien met de eerste serieuze versnelling, een achtervolging van de Kuit en de Beul (die uiteindelijk de eerste bolletjespunten van het seizoen op zijn naam mocht schrijven). Door naar de Piramide met een volslagen zelfdodingsactie van de Voorzitter die halverwege stil viel als een mank paard, maar met weer de Kuit en de Beul die streden om de punten (waar haalt die Kuit het vandaan?? Ik wil ook een jaar revalideren…nee toch maar niet). Dit keer verdiende de Kuit de bolletjespunten en staat nu dus op gelijke hoogte met de Beul. Piramide-afwaarts werd vol gas gegeven alsof we niet beter wisten…wat een heerlijk gevoel die 40 op de teller!! De Penningmeester was inmiddels op achterstand geraakt (…"ik kan geen kracht zetten man!"), maar sloot in Zeist weer aan bij de rest. Iedereen voelde die benen al best, maar er kwam nog een klein toetje, de sprint! 

De Mecanicien trok de sprint van kop af aan om een mooie springplank te maken voor de rest, een opofferinsactie. De Voorzitter moest zijn benen laten passen, maar de Kuit schoot er vandoor en kon de Beul, die naderde met een trapfrquentie die zo hoog lag dat het net weer leek of zijn benen stil stonden, achter zich houden. Een klassiek voorbeeld van Kuitschieten was dit en weer werd er een turf achter zijn naam gezet. Jesse de kuit kan nog wel eens heel goed worden dit seizoen, een mooi vooruitzicht!

Een ouderwetse Jaarvergadering in stijl en georganiseerde wanorde. Toch werd er weer van alles besproken. Grote dank gaat uit naar de uitbaters Maurice en Suus en natuurlijk naar onze charmante notuliste, met gevoel voor humor notulerend, Marjolein!

Geen uitgebreid verslag, maar je kan de notulen lezen (zeker de moeite waard) via deze link; Download Notulen Klamme Zeem Jaarvergadering 2011

Door de voorzitter & mecanicien

Eigenlijk verlang je ernaar…. zox92n winterstop. Nog xe9xe9n keer een doekje over dat frame en dan hang je hem op, vastberaden om een wapenstilstand in de haat-liefde verhouding tussen jou en je fiets te crexebren. In de opening van de schuur kijk je nog een keer achterom, maar eenmaal buiten wordt je reeds overmand door enige weemoed ….kunnen we eigenlijk wel zonder elkaar? Hij zal het toch zeker wel begrijpen? Ben ik wel een goede minnaar geweest? Het liefst zou je meteen terug gaan om hem volmondig te zeggen dat hij eigenlijk je beste vriend is. Terwijl ik dit schrijf vraag de mecanicien (die naast me zit) zich af of je fiets eigenlijk wel een hem is? Tja, voor de mannelijke coureurs is de fiets wellicht soms die vriend, die niet moeilijk doet en een klein conflict snel weer vergeten is. Aan de andere kant doen de ronde vormen, scherpe belijning en het blinkend aluminium je hart hartstochtelijk kloppen. We dwalen af…

Terwijl Sven Neys en Gerben de Knegt besmeurd door greppels denderen, begint het ergens in de kuiten toch alweer enigszins te kriebelen. Stel dat ik nu wat zwarte kilometers maak, zou dat niet enorm het verschil kunnen maken? Wat zou ik graag dit seizoen eens heersen, het gevoel hebben dat iedereen mij vervloekt indien ik zo vroeg in het seizoen in Flandrien-achtige weeromstandigheden al zo in vorm ben en tot diep in april alleen nog maar de achterkant van mijn derailleur hebben gezien. Maar het loopt zoals elk jaar weer heel anders. November is zox92n maand van alles net niet. In december hobbel je van pakjesavond naar kerstdiner en bij elke hap marsepein of kalkoen voel je je kuiten verslappen. En als je versuft op 1 januari naar Garmisch-Spartenkirchen probeert te kijken, wordt je overmand door het beangstigende idee dat je wellicht nooit meer die doorslaggevende versnelling op de Ruiterberg of die eindeloze kopbeurt op de Lekdijk zal laten zien. Nee, vanaf nu ben ik oud, dik en verschrikkelijk traag. En dan valt er sneeuw, heel veel sneeuw, ongelofelijk veel sneeuw. Je troost je met de gedachte dat waarschijnlijk geen enkele Klamme Zeem op het idee komt om zijn pedalen in te klikken. Onzeker vraag je af en toe eens wat om je heen; x93hxe9 heb jij al eh…?x94 x93nee, waarom?x94 x93Nou, ik was gewoon benieuwdx94. x93Jij wel dan?x94 x93Nee.. ik ook niet.x94 Gelukkig!!

Maar als na de kerst de dagen weer beginnen te lengen, worden deze deprimerende gedachten langzaam omgebogen in gedachten van hoop en optimisme. Het nu slechts nog een kwestie van tijd voordat we weer als rood-zwarte brigade door het land slingeren. Het seizoen gaat beginnen!!

Door De Diesel

Acht vrouwen. Negen mannen. Zeventien maskers. Exe9n huis, in Tirol. Slechts xe9xe9n kan er winnen.

We schrijven vrijdagavond 31 december 2010. In huize Tirol verzamelen zich rond zeven uur x92s avonds zeventien mensen, feestelijk, stijlvol en sexy gekleed. Allen hebben zij hun ware gezicht verborgen achter verhullende maskers. Un bal masquxe9 magnefique. Wie laat op deze oudjaarsavond zijn masker vallen? Wie laat zijn ware gezicht zien? Wie wordt de ongekroonde koning(in) van het Bal Masquxe9 de Tirol?

Is het de Vieze Voorzitter, bronstige Bram die met dokter Marjolein de aanwezige gasten trakteerde op een zoete prikkelende alcoholische versnapering en andere geestvernauwende dranken? Heerlijke vers gexefmporteerde schuimende Italiaanse prosecco, in gesuikerde glazen, afgemaakt met een erotische framboos dansend in het bubbelende schuim, zorgde voor een prikkelende start en zette de juiste sfeer voor deze oudjaarsavond.

Of is het het kersverse ouderlijk paar Jesse De Kuitenbijter en Marleen, die met de babyfoon op de achtergrond, het publiek verrasten met een lichte amuse, waar professionele topchefs van vijfsterren restaurants x91all over the worldx92 een grote punt aan kunnen zuigen? Het creatieve kunstzinnige stukje haute cuisine was zonder twijfel xe9xe9n van de artistieke hoogtepunten van de avond.

Of is het De Diesel, die met zijn kersverse vriendin Martine x96 onthoud die naam x96 voor het eerst in zijn leven soep maakte? Een lichte Soupe de la Campagne, een zinnenstrelende Mxe9nage xe0 Trois, gebaseerd op drie uren ambachtelijk handwerk, die met gepureerde pompoenen en winterpenen de tongen van de aanwezige gasten streelde en hen in de juiste x91moodx92 bracht voor het vervolg van het Diner Roulant.

De eer van het hoofdgerecht werd fel bestreden door drie ervaren paren, die bijna evenveel uren in hun keukens doorbrachten als dat zij op hun fietsen zaten, in hun pas jonge levens. Keukenprinses Suzanne en haar trouwe Voorzitter, tevens zeer gewaardeerd lid van het Klamme Zeem DJ Team, hadden zich gepassioneerd en vol alle emoties van 2010 gestort op een gejaagd stuk wild, dat gestoofd en wel in combinatie met gepaneerde Croquettes du Patates, al dente geserveerd, menig hoofd op hol jaagde.

Ook De Klimmer, Chez Maurice en zijn Suzanne le Vxe9txe9rinaire wisten de reeds verwende gasten te verrassen met hun onverwachte maar overheerlijke combinatie, Un Poulet du Chocolate Fantastique en vers bereide Patates Gratins.

Het hoofdgerecht werd gecompleteerd door de kersverse bruid Judith en De Penningmeester, die onlangs in de echt zijn verbonden en als een volledig samengesmolten duo diverse prachtige uitgesproken salades bereidde, die met de juiste ingredixebnten en een geraffineerde exotische mix van kruiden uit verre landen de ultieme balans brachten in het hoofdgerecht.

Of werd de fel begeerde titel van het Bal Masquxe9 behaald in de alles bepalende slotronde, in de Laatste Gang? Rode Ruud en zijn zwangere Anne-Fried trakteerden de gasten op onorthodoxe wijze op een zoete pasgeboren rasechte Amsterdamse Annacotta die zijn wiederweerga niet kent en die alle bijna tot stilstand gekomen harten sneller deed kloppen.

Of was het de Patman x96 de Sprintende Stormram, tevens gelauwerd DJ x96 die samen met zijn enorm creatieve Suzanne het diner in de afrondende fase liet exploderen met la Pixe8ce de Resistance, Une Bombe du Chocolate avec Chantilly dx92Erotique?

Of was het dan toch x91de zeven werelden befietsendex92 Roze Panter, die stiekem rond middernacht met brandende sterretjes op haar doktershoofd uitbundig binnen kwam dansen en iedereen vurig verpletterde met haar aanstekelijke goedlachse nieuwjaarswensen?

Neen. Neen. Driewerf neen.

Neen, dames en heren der Klamme Zeem. Geen van hen hebben waarlijk recht op de titel van de ongekroonde koning van het Bal Masquxe9. Er was deze avond maar xe9xe9n heuse winnaar. Er was maar xe9xe9n persoon die deze avond oprecht zijn ware gezicht liet zien. Exe9n gemaskerde Klamme Zeem die vriend en vriendin verraste met minutieuze voorbereidingen, gastvrijheid, warmte, liefde en creatieve uitspattingen op de muren van Tirol. Het is de Master of the Dancing Legs, top DJ van 2010, onder fietsers over de hele wereld bekend als Le Mecanicien, die ver boven iedereen uitstak, daarbij geholpen door zijn lengte en de stoel waarop hij stond, die zonder twijfel zijn masker liet varen toen hij het publiek verhit toesprak als een Ware Predikant. Velen onder ons hebben die avond het Licht gezien en onze harten zijn wagenwijd geopend voor De Enige Ware. Hallejuha! Praise the Lord! Frenkie Timmer, Lord of the Masks, le Roi du Bal Masquxe9! Hallejuha!

En zij dansten nog voort, tot laat in de vroege uurtjesx85.

Dames en Heren der Klamme Zeem, de oudjaarsviering was een moment waar een ieder zijn of haar masker even liet varen en vormde daarmee een waarlijk afscheid van een mooi fietsseizoen, en een fantastisch begin voor vele kilometers en evenveel hoogtepunten in 2011. Ik wens iedereen dan ook een ongemaskerd en niets verhullend 2011 en dat iedereen maar moge worden wie je bent. Hallejuha. Live the life in the moment and let love rule! Amen.

Regen lijkt even verdreven, en in Den Haag staat de versnelling na lang wikken en wegen eindelijk weer in zijn vooruit, in het midden latend of we daar blij mee moeten zijn. Bij de Klamme Zemen ging de versnelling ook weer in de vooruit, en dat was nodig, want sommige Zemen stonden al enkele weken droog. Na een klein bakkie koffie op Tirol werden er eerst wat verkennende meters gemaakt op weg naar de vislocatie voor de 'Klamme Karper' viswedstrijd diem later op de dag zou plaatsvinden. Meteen gevolgd door analyses van de omgeving en de vangkansen. Verder fantaseren op de fiets moesten we, eerst de visjes maar eens op het droge fietsen..

Rechtsomkeer richting Bunnik voor een heerlijk rondje 'Ledig Erf'. In collone reden de Voorzitter (0 km in 4 weken), de Penningmeester (met piepende moraal vanwege zijn piepende fiets), De Bison (teveel KM's in te weinig dagen), De vieze-Voorzitter (met zijn hoofd al bijna in donesie..haha) en de Mecanicien (meer hardgelopen dan gefietst de afgelopen weken) langs de mooie landgoederen van  Langbroek. Het piepen van de fiets van de Penningmeester als een vast geroestte koffiemolen deed hem mentaal de das om en hij kneep in de remmen…zijn laatste woorden waren 'put me back on my…' oh nee, 'rijden jullie maar door'. De rood-zwart-witte Bertin-trein zoefde verder en na de altijd leuke Heuvelrug en Piramide  nodigde de mooie najaarszon wel erg uit naar stefan…de Voorzitter was echter al linksaf geslagen naar huis…verjaardagje nog. 4 weken niet fietsen zorgde voor een heerlijke dip op de Bank in Culemborg. Lekker verrot….

Door het enorme succes van vorig jaar mocht de organisatie ook dit jaar rekenen op een grote opkomst. Niet alleen Klamme Zemen, maar ook vrienden van de Klamme Zeem waren present. Sommigen met hengel, anderen gewoon voor de gezelligheid. Aan de waterkant zat de organisatie heerlijk in het zonnetje te genieten van een biertje toen de voorzitter als eeste verscheen. Met veel te veel zelfvertrouwen en met zijn bamboe hengeltje hoop hij ook dit jaar een paar Engeltjes op zijn schouder te hebben. Aangemoedigd door Suzanne en Saar is dit zelfvertrouwen niet eens misplaatst. Bovendien is onze voorzitter titelverdediger na de mooie paling van vorig jaar. De mecanicien leek de inzet van de wedstrijd ooh niet helemaal te begrijpen. Er stond toch duidelijk dat de 'zwaarste' vis de overwinning zou opleveren. Met zijn vaste hengeltje, een heel licht dobbertje en een ienieminie haakje hoopt hij met een vlokje brood een heuse kanjer op het droge te trekken. De vice-voorzitter had een ander plannetje. Nooit op een paard wedden en dus werd er gevist met wormen, maar bii slechte vangst lag er ook nog een hengel met kunstaas klaar. Kunstaas leek de sleutel tot succes want ook Stefan en de Penningmeester hadden gekozen voor de Rapala's en spinnertjes. Een iets mindere voorbereiding had de Beul. Nadat hij eerst heel Lunetten had doorzocht, moest hij daarna op zoek naar aas. Waar hij gelukkig wel aan gedacht had was bier en een hele dikke Cubaanse sigaar. Ook Harm verscheen op het laatste moment nog om een gooi te doen naar de Klamme Karper Trofee, maar de tijd was al voorbij voordat hij zijn hengeltje uit kon werpen. Dat de Klamme Karper Trofee populair is, was ook te zien aan de toeschouwers. De ouders en zus van de Beul kwamen kijken, Jesse kwam aanmoedigen, Saar en Suzanne waren er natuurlijk om de voorzitter te ondersteunen en de vice voorzitter werd toegejuigd door Marjolein. Ook Onno en de vriendin van Harm stonden aan de waterkant aan te moedigen. Na het startschot om iets na 17.00u werd het stil langs de waterkant. Geconcentreerd werden dobbers in de gaten gehouden...De spanning steeg. Elk moment zou er een grote snoek gehaakt kunnen worden. Maar die beet bleef uit en onze mecanicien maakte daar dankbaar gebruik van door met een zielig vorentje van 10 cm de leiding te pakken. Zielig of niet, de behouden tactiek wierp zijn vruchten af, want nog een vorentje en een klein Brasempje werden gevangen. Toen uiteindelijk twee uur later het eindsignaal klonk en de voorzitter dit keer niet toevallig een paling aan de lijn had, was de mecanicien de terechte winnaar. Na een emotionele speech waarin alle fustratie van de vorige editie vrij kwam, hief hij tenslotte de Trofee boven zijn hoofd als een echte winnaar!

 
Door: Charles

De laatste zomerdagen trekken aan ons voorbij. De racefiets is nog een keer van stal gehaald en kijkt vast langzaam vooruit naar de hoognodige onderhoudsbeurt. Hoe komen we de winter door? Wordt het mountainbiken, wordt het stiekem-toch-racefietsen-ook-al-ligt-er-sneeuw, of toch maar weer eens terug naar de goede oude hardloopschoenen? Afgelopen weekend ben ik vervallen in hardloop gewoonten en in overleg met de vice-redacteur van de nieuwsbrief, bleek de behoefte aan opvulling zo groot dat er wel eens een uitstapje gemaakt kan worden naar een andere sport. Deze keer dus geen klamme zeem, maar een klamme zool.

Het begon nog goed met de fietsintenties afgelopen week. Ik keek vorige week woensdag in mijn agenda om eindelijk weer eens de zondagochtend vast te leggen voor de te lang verwaarloosde, maar altijd geliefde fietsavonturen op een klam zeempje. Tot mijn schrik stond daar ineens x9319 september, Dam tot Dam loopx94. Blijkbaar had ik mij door mijn loopvriendjes laten overhalen om me meteen in te schrijven omdat het snel vol zou zijn (op zich waar, na 2 uur was de inschrijving vol). Nou had ik wel af en toe gelopen de afgelopen tijd, maar ik had zin om te fietsen en die 10 Engelse mijl (zonder fiets tussen mijn benen) zag ik toch wel een beetje tegenop. Maar goed, inschrijving maakt schuld en als het hardloop-feestje voor de start losbarst, dan komt de zin vanzelf.

x91s Ochtends had ik de Kenianen al over het parkoers zien vliegen op TV- Noord Holland en om 14.30 mocht ik dan zelf aantreden. Vanwege een aanbieding bij de NS (1 uur reizen voor de prijs van een half uur), was ik ongeveer 30 minuten voor de start op Amsterdam Centraal. Daar stapte ik in het psychedelische aroma van tijgerbalsem, wedstrijdspanning-zweet en klamme zolen van hardloopschoenen.  Dat, samen met de chaos die altijd voorafgaat aan een groot hardloop evenement, bracht weer helemaal de x93eye-of-the-tigerx94 wedstrijd scherpte naar boven. Uiteindelijk toch ruim op tijd kwam ik bij het startvak van serie 1 van de recreatieve hardlopers. Samen met de eerste 2.500 lopers van de 7.000+, die als recreatieve loper meededen, sta je dan te springen en te huppelen op een lekker muziekje tot ineens een speaker roept x93NOG EEN MINUUT!!x94 . Gelukkig was ik redelijk vooraan beland en kon ik bij het startschot meteen beginnen met hardlopen. Na 200 meter draaide de weg al naar beneden en liepen we de IJ-tunnel in. Het gebeurd niet vaak dat je over een snelweg een lange tunnel in mag lopen (tenminste, mij niet) en om dat dan te doen onder begeleiding van een drumband die de hele tunnel laat trillen was al een super-ervaring (tip van flip; doe mee volgend jaar!!)

Aan het eind van de tunnel ging de weg omhoog en zag ik tot mijn verbazing dat er maar ongeveer 40 man voor me liepen. Omdat het berg op ging en ik als klein mannetje niet veel gewicht te torsen heb, liepen er boven bij de uitgang van de tunnel nog maar 25 man voor me. En dan doemen er langs de weg de eerste toeschouwers en bandjes op. Ook verscheen daar ineens het bord 5 kilometer en mijn klokje gaf nog maar 20.05 aan. Die 4 min/km had ik wel gehoopt te halen, maar ik dacht eigenlijk niet dat het er in zat. Maar de beentjes voelde goed, dus ja, dan gaan we lekker door. Naar voren geschreeuwd door een goed vertegenwoordigd publiek en bandjes langs de kant bleef het maar lekker gaan en bij het bord 10 kilometer stond er 40.18 op de klok. Die 4 min/km glipte langzaam door mx92n vingers, maar het ging nog altijd sneller dan verwacht. Toen riep een kind langs de kant ineens x938^ex94 en toen bleek ik dus bij de eerste 10 van de serie te lopen! Dat gaf wel vleugels en de benen werkten nog steeds mee, dus bij het bord 12 km stond er 48.18 op de klok.

De weg draaide de dijk op en ineens stond de wind recht van voren. Gelukkig hadden we inmiddels de staart van de bedrijvenloop-serie ingelopen, dus kon onder beschutting van het hele ETOS-afslankteam (in vroege fase van de afslanktraining) toch nog redelijk uit de wind blijven lopen. Gelukkig was daar het bord 15km en gaf de klok 100.34 aan. Nog een klein stukje en inmiddels 7^e in de serie, dat ging lekker! Inmiddels waren de kuitjes wel veranderd in houtklompjes en mijn bovenbenen riepen (schreeuwden) waar ik in godsnaam mee bezig was. Maar de laatste kilometer en het idee om vooraan in de van Dam tot Damloop te eindigen (ok, weliswaar bij de recreanten, maar toch), gaven moed. De laatste kilometer werd het verontwaardigde schreeuwen van mijn benen overstemd door het feest langs de kant en al slalommend tussen de bedrijvenlopers kwam de finish in zicht. Uiteindelijk stopte de klok op 1 uur 04 minuten en 38 seconden. 14 seconden te langzaam voor die 15km/u, maar toch veel sneller dan verwacht. En 7^e in de serie!

Helaas is mijn lieftallige wederhelft nog in Laos, dus na de finish deelde ik mijn blijdschap met de kramp in mijn benen. Na een strompelgangetje naar de bus (nog 1km verderop :S ) en een kleine hardloop-afterparty (zittend), zag ik x91 s avonds de totale uitslag. Ik loop er nog steeds een beetje mank van, maar 16^e van de 7193, klinkt toch wel goed!!! En nou maar weer verder denken hoe we de winter doorkomenx85

Je gaat voor 2 jaar naar New York..wat ga je er precies doen?

Ik heb me altijd al een Abel Tasman gevoeld. Ik ga de wijde wereld tegemoet. De wereld ligt voor me open en the sky is the limit. Een wereld van glitter and glamour, van hoge flats en neonreclame, en van x91how are you doing?x92

Hoe moet het in die 2 jaar met de financixeble balans van de Klamme Zeem? Heb je tips?

De financiele balans van de club zal een periode van 2 jaar instabiliteit moeten overleven. Er zit niks anders op. Ik voorzie een daling van de AEX en instorten van de onroerend goed markt, en heb de curator van Feyenoord al gevraagd of hij zin heeft in een weekendklus. In de laatste weken zal ik gebruiken om de solvabiliteit en liquiditeit van de club zo gezond en financieel levensvatbaar als mogelijk maken. Zo komen we de winter van 2010/11 in ieder geval al door.

Een Big Apple? Hoe denk je dat de rest van je voedingspatroon er daar uit zal zien?

Mijn voedingspatroon zal ongetwijfeld bestaan uit een forse portie hot dogs (raar eigenlijk dat je een broodje worst, een hete hond noemt), bagels, een burger van Wendyx92s, een frietje van Burger King, en een kippepoot van KFC. Naar een Mc Donalds ga ik niet want daar kom ik altijd met honger vandaan en die Ronald Mc Donald geeft me de kriebels. Daarnaast drink ik alleen maar halve liters cola LIGHT.

Gaat de fiets mee naar de Trans-Atlantische bestemming??

Mijn trouwe zwart rode ros gaat mee de zeecontainer in. Ik poets hem straks nog xe9xe9n keer op, en dan rij ik met hem door Central Park en langs de Hamptons. Op zoek naar een maatje voor hem, en natuurlijk naar Samantha Fox.

Kan je nog nieuwe technische vaardigheden oefenen in New York? Ik doel hiermee natuurlijk vooral op fietsgebied.

Ik wil mezelf nog tijdens het aanmeren van het schip bij Miss Liberty op alle baseball, american footbal, en apekooien verenigingen van NY abonneren. Op het fietsgebied wil ik me graag de techniek van uitvoeren van een wheelie eigen maken. Ook staat het ontkennen van het voeren van een oorlog vanwege olie of geldingsdrang, terwijl ik van kop af aan de sprint aanga, op mijn verlanglijstje. Hoewel, de Amerikaanse sigaartechnieken beheersen en tegelijkertijd mijn band verwisselen is ook niet te versmaden

Wat gaat er zeker mee in de koffer op de heenreis??

Mijn ticket naar NY en het Bertin shirt.

Wat zit er zeker in de koffer op de terugreis??

Een nieuwe Wilier of Specialized dubbel platina fiets.

Hoe zie je het uitgebreide fouilleren op de luchthavens tegemoet?? Heb je wat te verbergen??

Het lijkt me heerlijk om eens verwend te worden door een 150 kg zware net gescheiden negerin uit een appartementencomplex in Abcoude Noord. Ik zal dan ook veel te verbergen hebben op plekken waar de zon nooit schijnt. Kan er nu al geen genoeg van krijgen.

Judith zal je achterna reizen…hoe ziet zij dit avontuur en wat betekent zij voor jou? 

Zij ziet dit, net als mij, als xe9xe9n groot avontuur en een kans die we ons niet moeten laten voorbij gaan. De gedachte dat je in zox92n wereldstad mag wonen is al helemaal te gek. Soms zie ik ons gewoon al lopen door de stad en eten in een restaurant. Het is dan ook erg spannend voor ons beiden, en soms nog wat onzeker en frustrerend omdat het allemaal zo onduidelijk is over wanneer / hoe / etc, maar xe9xe9n ding staat vast x85 we gaan, en we gaan samen!

Wat Judith voor mij betekent? Alles! We zijn als kop en schotel, als klok en klepel, als pot en deksel, als deur en kruk, als fiets en zadel, als vork en lepel, als Bassie en Adriaan, als Vinokourov en een hagelbui, als Vlaanderen en kasseien, als Ledig Erf en Witte Stefan, als franse kaas en franse wijn, en als sleutel en slot.

We gaan dus met 110% vertrouwen de boot op naar NY. Nu maar hopen dat er geen ijsschotsen liggen!

Door; P&M

De Klamme Zeem is een sociale club. Wij bieden onze leden die door een mindere periode gaan een rustige positie in de slipstream van de sterken van die dag. Ooh, wat kan het fietsen toch heerlijk zijn achter de brede rug van een sterke Klamme Zeem.

Oh, oh waarom dringt de testosteron zich dan soms op en verdwijnen deze brede, sterken-mannen-ruggen aan de horizon. De wilskracht van de echte fietser, en zeker die van een Klamme Zeem is  niet te temperen.

Dank, buig-buig, vieze-voorzitter dat je op zaterdagavond laat nog de moeite hebt genomen om onze mooie club te informeren. Anders was Marleen toch mooi met een hele appeltaart blijven zitten. En, wat was het weer een prachtige dag. Lekker fris aan de start, al na 20 minuutjes konden de mouwtjes en ander mieten-spul weer worden opgeborgen. De familie Timmer kleedt zich in zox92n geval spontaan om tot de familie F. en R. Bunny. Wat een talent trouwens die Robert. Daar kan de Rabobank nog veel plezier aan beleven.

Na een heerlijke frisse neus bij de start, een waterig zonnetje in het midden volgde aan het eind van de koers nog een aandoenlijke sleutel-samenwerking van buurman en buurman. De fiets van Suus schakelde nog nooit zo goed. Het was het weer genieten van de aanwezigheid en de gespierde kuiten van de vriendelijke Zemen. Laten we de herfst verlengen en blijven koersen tot de bomen kaal zijn en het rijp aan de rand van de weg staat.

Amenx85

Door: De Diesel

De Klamme Zeem verzamelde in huize Den Diesel, gelegen in x91les obscures banlieuesx92 van Utrecht. Om 10.00 uur waren – ondanks alle druilerigheid buiten – toch zes geharde renners zich nerveus klaar aan het maken voor een x91rustig tochtjex92 door de polder. Voordat er gefietst werd is er uitgebreid stilgestaan bij het afsluiten van de ramadan. De baklava, gedroogd fruit en de halal koffie zorgden voor snelle suikers en de broodnodige energie. Almere werd als reisdoel aangekondigd en verbazing, hoongelach en spot was het gevolg. De route werd bij voorbaat al ingekort tot een x91rondje Spakenburgx92, mede ingegeven door de zogenoemde vermoeide benen van de Boogie renners, die daags ervoor al reeds de benen hadden warm gedraaid in het zonnige Zuiden. Vooral de mecanicien dekte zich bij voorbaat in met de memorabele woorden x93ik doe het vandaag rustig aanx94.

Toen de baklava was verorberd en de eerste druppels buiten al vielen stapte het 6-tal op de fiets. Via de x96 deels onverharde – binnendoortjes van Voordorp en Groenekan werd er richting Bithoven gekoerst. De woorden van de mecanicien indachtig ging het tempo rap omhoog naar 37 x96 38 kilometers per uur. De Diesel had moeite het jonge talent bij te houden en had de lange witte staken van de mecanicien nog niet eerder zo hard zien stoempen. Een mooi zwart & nat peloton koerste inmiddels met 42 op de teller dwars over de met regen overgoten polderwegen richting de Biblebelt van de Eem. Nog net op tijd kond het peloton remmen alvorens zij het smalle – edoch koude – riviertje de Eem in zouden rijden. Tijd voor een pontje. Maar x85 niet op zondag! We hadden het kunnen weten in deze religieuze contreien. Over de dijk verder richting Eembrugge. Toen iedereen inmiddels goed nat en onder de modder met 40 per uur over een smal dijkje racete werd er een hard eenduidig x93hox94 geroepen. Er was een pontje gespot. Klein, wankelend en met handmatige bediening. Een zeer vernuftig technisch hoogstandje van staal en ijzer. Op en top Hollands Design. De juiste manier om de beek langs de dijk over te steken. En een prima middel voor tussentijdse rust en jeugdige hilariteit.

Aan de overkant aangekomen zette het zwarte peloton de tocht voort, nadat de penningmeester zijn langzaam leeglopende band voor de 2^de keer had opgepompt. Kop over kop ging het met 40 op de teller richting Amersfoort. Een tussenliggend viaduct zorgde voor de punten voor degenen die bolletjes trui ambixebren. Ruim voor Hoevelaken rechtsaf, de provinciale weg op, richting De Bilt. Vlak voor aankomst in De Bilt liet Maurice wederom zien wie de echte Cavendish van de lage landen is. En dat met 160 Limburgse kilometers in de benen! Het peloton raasde door het dorpje, richting Voordorp, alwaar kort & krachtig afscheid genomen werd. De regen was inmiddels opgehouden en de penningmeester kon weer met zijn gedachten naar New York, de mecanicien dacht weemoedig aan zijn ooit witte fiets, de roze panter wou dat ze weer in Indiase zon fietste, Pat had zich inmiddels mentaal klaar gemaakt voor de camping030, Maurice verheugde zich al op zijn laatste uurtjes als x92man alleen thuis, voordat de vrouw terugkomtx92 en de Diesel weet weer hoe het voelt om met de Klamme Zeem mee te fietsen. Het was x92n goede dag.

Door: De Broer

 Na een moeizame heenreis omdat de dramA2 weer eens afgesloten was kwamen we in het donker aan op onze good old stadscamping Den Dries in Valkenburg. Dries had het een beetje druk in zijn Brasserie en op de vraag waar we konden staan antwoordde hij x93zoek maar ergens een plekje op het veld daar!x94 Natuurlijk wisten we dat als je niet reserveert je eigenlijk op het Jongerenveld moet staan waar het stijgingspercentage zo'n 15% is en je dus altijd onderaan de camping wakker wordt 's cohtends omdat je weer eens je tent bent uitgerold. x93Toedeledokix94 dachten we en vonden een mooi waterpas veldje achter aan de camping. De tent werd moeiteloos opgezet en een Juttertje werd soldaat gemaakt om alvast wat moed in te drinken voor de Boogies Extreme. Het plan om in de vroege ochtenddauw te starten lieten we varen, er werd gekozen voor de broodnodige slaap als voorbereiding. Maurice The Beast verzorgde een uitgebreid ontbijt van vezels en eiwitten, x91het wit van eieren werd ons door de Mecanicien uitgelegdx92 (hoe moeilijk kan het zijn), zodat de voorbereiding bijna optimaal was. Bijna, want de gebruikelijke tocht met een wc-rol over de camping moest de voorbereiding uiteraard compleet maken zodat het ideale gewicht voor de start werd bereikt. Om de start te bereiken moest de Cauberg al getrotseerd worden, nu nog zonder moeite. De eerste 50 kilometer werden met z'n 3-en moeiteloos afgelegd, waarbij het meeste kopwerk werd verricht door de Mecanicien. De grensovergang naar Belgixeb was duidelijk voelbaar. Steunend op en wrijvend tegen een smal zadel moeten de billen en de x91edele delenx92 flink wat kilometers kunnen verdragen, maar het Belgische asfalt versnelt het proces van irritatie en andere problemen. Dit varieert van de hinderlijke, maar op zich onschuldige zadelpijn tot vervelende huidirritatie en irritatie van de geslachtsdelen, tot wat diepere infecties van de huid die het fietsen (tijdelijk) onmogelijk kunnen maken. Na de genoemde eerste 50 km splitste Maurice The beast zich van het bescheiden Klamme Zeem-peloton af om de route van de 160 km te volgen. De Mecanicien was solidair met zijn ongetrainde (maar niet onfitte) broer en volgde dienstbaar het parcours van de 100 km. Na de eerste verzorgingspost zou het echte werk moeten beginnen. De Mecanicien raakte aan de praat met een groepje en vertelde dat hij reed met zijn broer die voor de 2e keer in zijn leven op een racefiets zat. x93Die in het groenx94? x93Rijdt lekker doorx94 zeiden ze.  x93Jax94, zei de Mecanicien, zijn moraal is namelijk groot, ik heb gezegd dat het heuveltje van zojuist de Keutenberg was. De Broer hoorde hard gelach achter zich en wist nog niet wat er te wachten stond.  De eerste test was de Loorberg, een mooie lange klim, niet al te steil. Fietsen en hardlopen zijn toch echt heel verschillende spiergroepen, blijkens de eerste tekenen van spierkramp. De Gulperberg was een echte test en deze werd onder het motto x91pijn is genotx92 bedwongen. De Kruisberg, Eyserbosweg en Fromberg volgden, prachtig fietsen! Ondertussen kwamen een paar oude bekenden van eerder op de dag ons weer voorbij; x93Als we daar de Timmertjes niet hebben!!!!x94. Intussen wist ik nog steeds niet hoe hels die Keutenberg zou worden….x93Zorg dat je bij de voet al in het kleinste verzet staat, schakelen lukt niet meer om de bochtx94 waren de laatste adviezen van de Mecanicien voor de Keutenberg. x91Kom maar opx92 dacht De Broer, maar de muur die zich na de bocht liet zien deed beide benen in de kramp schieten. Helaas moest De Broer afstappen maar trimmend met de fiets op de schouder werd de foto op de top toch nog iets minder sneu gemaakt. De Keutenberg was 'killing' en met een fiets-de-benen-los-tempo werd er richting de Cauberg gereden. De Mecanicien sprak hem nog wat bemoedigende woorden toe over hoe groots hij de prestatie wel niet vond van zijn Broer, dat kramp de hem bekend voorkwam in zijn eerste jaren en dat ik zeker de Cauberg ging halen zonder stoppen. De kramp kwam inderdaad terug op de Cauberg, maar xb4niemand stapt af op de Caubergxb4 was het motto. Doorbijten dus en de finish werd met een voldaan gevoel gepasseerd (zelfs bij de omroeper hoorde je respect in zijn stem..) , xb4die nemen ze ons nooit meer afxb4. De Mecanicien oogde fris en leek alle klimmen fluitend te hebben volbracht. Ik pleit voor drugstesten bij amateur wielrennen! 
En wat is er dan lekkerder dan een heerlijk koud biertje?? NIKS!! Even uitpuffen en om je heen kijken naar al het moois (fietsjes en dames) deed de Broer zich snel weer beter voelen. Maar hoe ver zou The Beast nog moeten?? even een SMS er aan wagen…net NL binnen en nog 60 km en alle Limburgse heuvels voor de boeg, dat kon nog even duren. De Timmertjes gingen vast even terug naar de camping voor een frisse douche en een knappend uiltje op een matje…heerlijk! Na een snelle hap kebab ging de Broer richting huis, een ervaring rijker, caloriexebn armer. De Mecanicien ging The Beast opwachten bij de finish, en ja hoor…tegen half zeven kwam hij daar met een rood hoofd en knallende poten boven op de Cauberg aan. En wat is er dan mooier om de Mecanicien door de speakers te horen schallen x93en daar hebben we weer een lid van de mooiste wielerclub van Nederland, de Klamme Zeem! Klasse Maurice, geef hem applaus!!..x94 Een mooi slot van een mooie tocht! 's Avonds nog even lekker eten in Mediterraan Valkenburg bij een serveerster die ons niet zo goed kon horen en daardoor nog iets verder over de tafel moest bukken..Limburgse heuvels, wat zijn ze mooi!!

Door; Mecanicien

Alle Klamme Zemen zijn langzaam weer terug gedrupt van de vakantie, en vanuit heel de wereld centreren de leden zich weer rondom het hartje van Nederland. Van Frankrijk, Italie of India..alles kwam weer tesamen….dit keer bij de Panter die niet kon wachten om te laten zien wat hoogtestage in de Himalaya met de benen doet. En met 5 kilo lichter vanwege al die 'schijt'-curry's..dat beloofde wat! Maar eerst maar eens heerlijke Indiase koffie drinken, de voedingsbodem voor elke prestatie. En de opkomst was net zo mooi als het weer van de dag: FANTASTISCH! Coppi Coppi Peter, Pat Sinkewitz, De Penningmeester, Santander (vandaag vermomd als de Bison), De Panter, De Mecanicien, Mooie Marlene en de vieze-Voorzittter.

De Panter had een prachtige route in haar hoofd (ruimte zat in dat hoofd na 5 weken vakantie) en had rekening gehouden met de koude benen van de mannen. Na een paar meter langs wat woonboten waren de benen meteen warm, en ik vraag me nu af waarom die weg nooit bij de verkeersinformatie genoemd wordt…altijd file daar!! Na dit warme begin gingen we stijf door langs de Vecht, Breukelen a/d Vecht, Loenen a/d Vecht, Loenersloot bijna a/d Vecht. Lekker slingeren tussen de andere toeristen en auto's..pure stuurmanskunst soms, maar heerlijk fietsen. De Panter begon zeer enthousiast op kop te sleuren en iedereen was benieuwd hoelang ze dat vol ging houden..waren die benen echt zo goed? Het tempo was niet voor Piet Snot, meteen die 37 op de teller en volhouden!! De gesprekken vielen stil en iedereen pakte een wiel. De Bison had de dag ervoor iets dieper in een glaasje gekeken dan normaal en barstte dus van de brandstof in de aderen, raggen op kop dus. De Penningmeester had de meeste energie in het Fete de Picadon in Zuid-Frankrijk gestoken en bar weinig mee naar huis genomen en dan begin je dus als redelijk snel te wapperen..en wel van achteren in het peloton. "Tandje eraf" ging het in de buurt van Baambrugge, op weg naar de heerlijke koffie en appeltaart (hoewel Coppi Coppi Peter na een grondige analyse het egen appeltaart kon noemen) van De Eetkamer van Vinkeveen..heerlijk zo'n terrasje in de zon en onder de druiven.

De Penningmeester zag je opbloeien en kreeg weer praatjes, tijd om weer op de fiets te stappen dus. Over de Goudkust van Vinkeveen waar 'duur' synoniem staat voor 'lelijk' en 'vierkant'. Maar wel lekker asfalt. Vanaf daar dwars door het Groene Hart richting Portengen, Haarzuilens, Leidsche Rijn op weg naar het Heilige der Heiligen..waar Stefan altijd voor je klaar staat..altijd een warm onthaal en nooit zeurend als je eens iets later bent..je zou bijna van hem gaan houden. Stefan, het was heerlijk..dat je nog maar lang bij ons mag blijven, ik neem je op in mijn testament! 

Door: Mecanicien

Het weekend waarin heel Nederland probeert het zomerse gevoel nog even vast te houden…nog niet willen toegeven dat het al eind augustus wordt en het woord 'herfst'  diep weg op de hersenschors al een plek probeert in te nemen. Tegengas geven aan dat gevoel is het beste medicijn. Een aantal leden van de Klamme Zeem vonden dat je dat het beste kon doen op 1 van de vele festivals die de Benelux rijk is. Pukkelpop voor Pat Sinkewitz en zijn funky Suus. De vieze-voorzitter en zijn rocking Marjolein beproefden de nazomer op Lowlands. Earl Grey Koekoek en zijn beastie Suus zijn zich aan het voorbereiden op een fantastisch naseizoen aan het Lagiooooooooo Magiooooreeeee. En de Panter vind gewoon fietsen in Kashmir Noord-India niet avontuurlijk genoeg en probeert tussen mudslides en weggeslagen wegen het hoofd boven water te houden…vast anders dan wat ze zich ervan voorstelde vooraf, en een paar diepe indrukken rijker.

Maar gelukkig zijn er ook nog een paar Zemen over om koffie te komen drinken op Tirol en de via de pedalen tegengas te geven..dus geen Lowland, maar op naar de Highlands van de Heuvelrug. Als de mecanicien de route mag bepalen, weet je zeker dat je weer op plekjes komt waar je nog nooit eerder bent geweest. Zo ook nu, via Bunnik en bovenlangs bij Driebergen op weg naar de bossen Austerlitz (en daar moet je een paar kilometer onverhard voor trotseren). Samen met de Voorzitter, Men The Man, en Santander (met z'n oranje Baskenshirt) onderlangs Maarsbergen de Ruitenberg op, nu eens van de andere kant. De Voorzitter ging erg enthousiast aan maar kraakte halverwege net zoals zijn fiets doet. Santander was onklopbaar nadat hij vorige week LBL heeft gefietst, en dus als eerste boven. weer beneden moest het wetenschappelijke praatprogramma van de Voorzitter helaas afgebroken worden, duty calls en dus moet er weer gefietst worden. In plaats van lullen begon hij nu vele ATP's vanuit zijn benen aan te spreken (die energie moet er ergens uit tenslotte) en we scheerden door het prachtige landgoedlandschap (3x woordwaarde) van Langbroek, Wijk bij D, Cothen weer in de richting van de Dom die je altijd in de gaten houdt. Men the Man had zijn snelle energiereserves die hij gisteren uit de alcohol had gehaald inmiddels opgebruikt en met de wind op kop kreeg hij het moeilijk. Men the Man is echter verstandig en kan dieselen als de beste. Daar waar Santander alles op een hoop rijdt en even genade toont door in te houden komt Men the Man op zijn tweetakt voorbij en stopt niet meer. Gelukkig is daar Utrecht weer…en als ik weer terug ben op Tirol en na een half uurtje naar buiten kijk waar de regen valt weet ik het weer…uitslapen op zondag is voor watjes!

Ook benieuwd of je in de buurt komt van de BMI van Robbert Gesink??
Vanaf nu kun je je BMI op de Klamme Zeem-site meten. Pondje erbij??, kilootje eraf???

Klamme Luier peloton wederom uitgebreid  

x93vooralsnog is Teun leider in de strijd om de gele luierx94

De gevestigde orde in het Klamme luier peloton kan zich met rechtzorgen gaan maken.  Op 15 juli 2010is namelijk TeunArnout de Goeij geboren. Zijnvader (clubarts) en moeder (vrouw van de clubarts) hebben met deze 3095 gramwegende kerel nu reeds twee troeven (Faas) in het peloton en dat is uiteraardeen luxe positie aangezien de concurrentie op dit moment moordend is; Daan,Jesse, Saar en Mathijn. Kijkend naar onze clubhuis, verwacht ik niet dat degebroeders de Goeij een Schleck-achtige klimgeitencombinatie gaat worden,daarentegen liggen er buitengewoon veel mogelijkheden in de vlakke (kasseien)etappes, met of zonder zijwieltjes. Teun maakt het hardstikke goed en geniet nunog van de voedingssupplementen die rechtstreeks door mama Fuentes-de Goeijworden toegediend. Op dit moment slaapt hij nog op de begane grond, maar overeen aantal weken zal hij zeker zijn hoogtestage op de eerste verdiepingaanvangen. Zijn inktzwarte haardos belooft veel goeds, denk maar eens aan EddyMerckx, Francesco Moser, Roger de Vlaeminck, Fausto Coppi, Bernard Hinault,Louison Bobet, Gino Bartali…

Namens alle Klamme Zemen: Teun  van harte welkom in onze club !!

door: Jesse

Charles, Hoe benje bij de klamme zeem verzeild geraakt (open deur eigenlijk dit…) en waaromjuist de klamme zeem?

Het begon allemaal toen ik nog een klein jongetjewas. Ik speelde al een tijdje met een bal en ik dacht dat ik wel groter zouworden als ik met grote jongens een balspelletje zou spelen. 10 jaar heb ik dat volgehouden en toen drong hetbesef langzaam binnen dat spelen met grote jongens jezelf eigenlijk alleen maarrelatief kleiner maakt. Bovendien besefte ik me dat het eigenlijk heel onhandigwas om als verticaal-minder-bedeelde een sport te doen waarbij je een bal ineen mandje moet gooien dat op 3.05 meter hoog hangt. Na een periode depressief thuis gezeten te hebben,zag ik op tv een lelijk kaal Italiaans mannetje met flaporen. Het was eenmannetje met een nogal mietjes-achtig uitziend roze truitje en toen ik er netnaartoe zapte dacht ik dat het de boze kabouter uit een sprookje was. Eerst hadik wat medelijden met het mannetje, maar toen ik nog eens keek bleek iedereenhet mannetje heel stoer te vinden omdat hij zo hard tegen een berg op konfietsen. Dat maakte wel veel indruk maar leidde nog niet tot de levensveranderendedoorbraak.

Ongeveer een jaar later verhuisde ik naar hetJulius Centrum om daar onderzoek te gaan doen (vooral omdat ik dan eindelijkeen baan had waarbij ik langer uit kon uitslapen). Daar kwam ik iemand tegendie vertelde dat hij de Voorzitter was van een van de meest ongelofelijke,geweldige, fantastische verenigingen ter wereld (of zei hij nou universum?Zoiets iig..). Met ongekend enthousiasme kreeg ik dagelijks een waterval aansterke fietsverhalen over me heen, waardoor ik langzaam gexefnteresseerd werd enop TV eens ging kijken waar hij het over had. Daar zag ik ineens weer een kleinmannetje dat keer op keer in met speels gemak weg van een groep met veelgrotere jongens en toen dacht ik x93dat wil ik ook! Ik wil ook eens winnen van degrote jongens!x94. Toen ik eenmaal het woord x93fietsenx94 had latenvallen bij de Voorzitter, brak zijn enthousiasme pas echt door en voor ik hetwist zat ik ineens in een vreemde woonkamer met een pak koekjes (er was mijverteld dat er een koek suggestie was, dus wie ben ik dan om niet mee te doen).Tot mijn grote schrik was het eerste wat ik zag een hele grote jongen met eenhele grote fiets. Gelukkig bleek die jongen heel aardig en kon ik gerustgesteldmee op pad. Omdat ik nog nooit zo dicht achter iemand gefietst had en omdat ikmijn longen uit mijn lijf moest fietsen om het bij te kunnen houden,had ik al snel een behoorlijk klamme zeem. Dat bleek terecht want 10 kilometerlater viel voor mij een fietser in slaap op zijn fiets en ging plat op het asfalt.Ik ging er (tot afgrijzen van de Voorzitter die me uitgenodigd had) rechtoverheen en ook tegen het asfalt. Toen ik van die schrik bekomen was had ik pasecht een klamme zeem, maar zowaar was zelfs daarna het fietsen nog een grootgenot en wist ik dat ik een nieuwe hobby gevonden had. Buiten met je kop in dewind, asfalt tussen je tanden en kiezels in je scheenbeen. Wat wil een mens nogmeer!

Wat valt je het meest op aan het fietsgedrag van deze groepenthousiastelingen?

Het fietsgedrag.. Tsja.. Het is natuurlijk onmogelijk om het fietsgedragvan de klamme zemen over een kam te scheren. Het verandert zelfs per renner perseizoen. Zoals Koos die eerst een vriendelijke zachtaardig fietser was, en dezewinter duidelijk elke avond zijn shotje epo genomen heeft waardoor hij numeedogenloos het tempo opvoert en stiekem geniet van het stille inwendigeschelden in de achtervolgende groep. En de Beul die vorig seizoen nog alles(ja, ik denk echt alles!) afscheerde om zonder enige weerstand op souplesseover het asfalt te glijden. Nu ineens is zijn techniek radicaal veranderd entrekt hij woest behaard met snor en al op brute kracht de groep uiteen. Maargoed het fietsgedrag van de groep dus.. in ieder geval enthousiast en gezellig!En zelfs van het fietsgedrag straalt het kameraadschap van de klamme zemen af.Zoals de Voorzitter die, vooral toen ik net begon, iedere rit minstens tweetegen me riep x93kruipt maar in mijn kont, dan gaat het een stuk makkelijker! Wateen kameraadschap.. Altijd een eer om mee te mogen..

Al menig klamme zemer heeft met klam zweet achter je aan moeten zwoegen.waar schuilt je geheim voor dit presteren? Maar wees vooral ook open over jezwakke kanten als renner, hier kunnen de lezers het meeste mee.

Net zoals Koos hebik afgelopen winter flink doorgetraind. Onder leiding van een persoonlijk arts(dr. Fuentes, je kent hem misschien wel), heb ik gewerkt aan mijnvoedingspatroon en slikte ik iedere avond krachtige voedingssspplementen(x93dulces masculinosx94 zoals noemde hij ze). Dat heeft me, in combinatie met denieuwe fiets die in samenwerking met Cancellara voor mezelf ontworpen heb, veelgoed gedaan. Vooral sinds Cancellara voor mij mijn trapas doorsmeerde en eenkleine aanpassing aan mijn ligstuur maakte ga ik iedere keer als ik erop galiggen ineens een stuk harder vooruit.

En mijn zwakkekanten. Ja, daar kan ik natuurlijk niet teveel over zeggen want dan verpruts ikmijn laatste kans om ooit, net zoals het kleine kale mannetje met de flaporenen het roze truitje, gewaardeerd te worden als goede coureur. Maar goed, eentipje van de sluier dan. Ik denk dat mijn grootste zwakte is dat ik stiekemenorm lui ben. Mijn hyperactieve gedrag is zelfbescherming tegen het wegzinkenin de diepte van het overgewicht en apathie. Zoals ik tot mijn 19e verjaardag150 kilo woog en meestal 21 uur per dag sliep.. nee, dat nooit meer.. genoegdaarover.. 

We hebben met de tourpoule kennis mogen maken met een aantal typenrenners: aanvaller, tijdrijder, berggeit, all rounder (voorheenklassementrenner) etc… welke stempel zou je jezelf willen opdrukken?

Hmmmx85goeie vraag.. Ik denk toch dat ik me ergens bevind tussen een aanvallendetijd-geit en een all round berg-rijder. Het is ook afhankelijk van de dag. Opmaandagen en dinsdagen is vaak mijn berggeit mentaliteit overheersend. Langzaamdoorgaan, niet forceren en strijden voor iedere meter. Op dinsdag gaat datlangzaam over in een meer all round mentaliteit waarbij ik mijn snelheidprobeer te behouden, maar mezelf niet wil uitputten om het maximale uit hettotaal te kunnen halen. Dit houdt ik dan woensdag meestal wel vast en dan komik langzaam in mijn aanvallersmodus als ik het weekend kan ruiken en ik zinkrijg om te knallen. Als het dan eenmaal vrijdag is is het hek van de dam en ishet rammen tot het weekend voorbij is. Heerlijk, met als hoogtepunt zondagochtend waar de tijdrit langzaam eindigt in het troebele genot wat een wittestefan.. Misschien is dat ook een verklaring voor mijn onstuimige fietsgedrag.En dan is het weer maandag, dan zou het heel anders zijn..

Wat zou je graag nog beter willen maken aan de klamme zeem?

Niets…..Hoewel,een optreden in een semi-serieuze spelshow tegen een Belgische tegenhanger vande klamme zeem.. Ja, dat zou misschien nog iets toe kunnen voegen..

Jesse,je bent al sinds het prille start van de club betrokken, maar het duurde evenvoor je daadwerkelijk aansloot bij het Klamme Zeem peloton, hoezo?

 Ik fiets al Ik vond het fietsen en de verhalen eromheen geweldig, maar ik kon hetniet goed combineren met het korfballen en mijn werk. Dan zou ik zowel zaterdagals zondag steevast moeten sporten. Zag ik niet zo zitten. Ook zag iker wel tegenop op om langer dan 3 uur op een fiets door te moeten brengen. mijnsportieve inspanningen duren naar mijn ervaring maximaal 1,5 xe1 2 uur, dan gaatmijn lichaam krampachtig tegensputteren.
 

De verwachtingenwaren destijds hoog gespannen, met name de omvang van jouw kuiten werdgevreesd, vind je dat je hebt kunnen laten zien wat er potentieel in je benenzit ?

Uit je vraag maak ikop dat die verwachtingen vooralsnog niet zijn waargemaakt, klopt datvoorzitter? de buitenkant laat niet altijd zien wat er van binnen zit. ik beneen echte intervalsporter en dan met name balgericht en niet conditiegericht.Het enige balgerichte op een fiets is het balhoofd en daar heb ik nog geentactiek voor kunnen bedenken. Ik heb dus zeer moeten wennen aan het lang op eenfiets zitten en helaas door mijn knieblessure ben ik nog niet in staatgeweest om echt te kijken wat er in mijn benen schuilt.

En nu zit je met jebeen omhoog met 17 krammen in je knie, wat is er  gebeurd ?

phoe,wat is er gebeurt om een 2,5 jaar verhaal kort te vertellen is bestlastig. Ik heb tijdens een korfbalwedstrijd (2008) in een sprongduelalles afgescheurd in mijn knie en blijkbaar ook nog in een bijzonderecombinatie: voorste kruisband, binnenste xe9n buitenste meniscus (allengereconstrueerd in 2008) maar, zo bleek dit jaar, destijds ook eenpeesplaat in de post laterale hoek afgescheurd. Nu hebben ze 16 juli eendonorpees ingebracht en de buitenste meniscus verder afgeknipt enkraakbeenschade onder de knieschijf gladgestreken. 

Wat zijn deverwachtingen/plannen m.b.t. revalidatie? 

ik moet 6 wekengespalkt doorbrengen zonder significante belasting, afzien voor mij maar vooralook voor Marleen.  De revalidatie verder zien we wel, als ik maar weer fitword. Ik mag langzaam alles weer op gaan bouwen en moet wel weer geduldhebben. het gehele traject duurt ca. een jaar dus volgend jaar zomer ben iktopfit.

In clubhuis deEikstraat wonen nog 2 Klamme Zemen, waarvan Mathijn nu het Klamme Luierklassement leidt. Wat verwacht je van hem?

Mathijn? ik verwachtvan hem dat hij binnen nu en een paar uur de gele luier draagt, kan nietmissen. ik heb zoveel vertrouwen in onze zoon! Als we pech hebben is het eengroene luier, maar dat past wel weer bij de kuiten van zijn vader zeg ik dan maar.verder wil ik geen druk op hem leggen hoor, hij mag van mij best alsjongeling de witte luier dragen maar een bolletjesluier hoop ik niet dathet wordt. Dan gaan we over op katoen vrees ik

En van jewederhelft, ooit de gedroomde opvolger van Leontien, met klimmersbenen omjaloers op te worden?

Mijn wederhelftheeft op het juiste moment gepiekt vooralsnog. of er nog een come back in zit?Wellicht als we gaan veldrijden, dan zie ik nog wel kansen.

Aan wie geef je het stokje door ?

AanCharles

door: de voorzitter

Komkommertijd wordt het ook wel genoemd, deze midzomerperiode. En dat geldtniet alleen voor tv-makers en politici (Paars plus, breed over het midden oftoch over rechts?), maar ook voor alle wielrenners die niet deelnemen aan LaGrande Boucle. Ja, wielerclub de Klamme Zeem zit nog in de zomermodus.Afgelopen zondag werd uiteraard wel gefietst. Het werd  een een prachtige ronde door de zomerseBetuwe; de streek waar de voetafdrukken van toch wel een dozijn Klamme Zemennog in de Lingense klei staan. Via de Lek ging de tocht langs Lakenveld,Meerkerk, Arkel en langs Neerlands langste (108 km) en mooiste rivier de Lingenaar Kedichem. In Oosterwijk werd bij de broer en schoonzus van de voorzittereen Coca Cola soldaat gemaakt. Na een rondleiding in het monumentalelevensproject van Arie-Dirk en Danielle ging vervolgens de zomerknop weer aanen ging een ieder zijn of haar weg (klussen, varen, nog effe dingen doen etc.). 
 

Dat de zomermodus aanstaat, valt op te maken aan de zowel de kwantiteit alsde kwaliteit van de reply-all berichten in de mailbox. Uiteraard gaan de meesteketiingberichten over de Tour; had Contador moeten wachten? Hoe komt Fedrigoaan zox92n neus? Had Gesink (Condor van Varsseveld) niet meer moeten aanvallendan tevreden zijn met een 6^e plek? 

Een mailing mag ik de lezers niet onthouden. De voorzitter heeft zijn bestevriend (lees: zijn fiets) bij de fietsenmaker gebracht omdat deze piepte alseen oude Kazachstaanse piepkar. Waarop de Mecanicien de volgende differentiaaldiagnostische analyse ten tonele brengt:

Wanneer gaat dieVoorzittter nu eindelijk eens zelf zijn fiets maken?? Ga er nou eens rustigvoor zitten, draai rond, luister waar het kraken vandaan komt, demonteer deonderdelen, maak schoon, vetje hier en daar erop, weer in elkaar zetten, weerop de fiets stappen en trappen, opnieuw luisteren, hoor of het minder is, zoja, goed gedaan, zo nee, dan kwam het ergens anders vandaan, luister dan dusnog beter, wanneer piept het, als ik de fiets belast of ook zonder belasting,piept hij ook als ik de pedalen ronddraai met met mijn handen? zo nee, dan kanhet ook heel goed je knie of heup zijn die piept en dan is het zonde om je fietsnaar de fietsenmaker te brengen, zo ja, luister dan vooral weer heel goed,demonteer het onderdeel waarvan je nu dekt dat het piept of kraakt, maak weer schoon,vetje erop, weer monteren, opnieuw fietsen en kijken of het minder is, zo ja,klasse! zo nee, dan pakt je je boek xb4Mijn racefiets in topconditiexb4 erbij enlees je waar er allemaal peipjes vandaan kunnen komen en kijk je of er 1bijstaat die overeen komt met jouw piepje, als dat zo is lees je hoe je dat hetbeste kunt verhelpen en doe je dat, dan weerfietsen, piept hij minder, goed gedaan, zo niet en begint je vrouw te vragen ofje ook van plan bent te gaan overnachten in de schuur…kies dan voor je vrouw,kruip naast haar onder de lakens (daar worden ook meteen je handen weer schoonnamelijk) en breng de volgende dag je fiets naar de fietsenmaker…..                                                                  Uw Mecanicien

Door: De Broer

Het is vakantie voor velen en er wordt zelfs gesproken van zomerreces bij de Klamme Zemen las ik in nieuwsbrief 24. In de ziedende hitte, ruim 30 graden, kozen wij niet voor het strand maar voor een tocht op de stalen ros. Op een geleende fiets van de Penningmeester, waarvoor veel dank, heb ik het genoegen gehad een fietstocht mee te maken in de luwte van de rug van de Mecanicien. Ik heb de schrammen en blauwe plekken mogen bewonderen die hij de week ervoor in Zwitserland had opgelopen door de rotsformaties van veel te dichtbij te bestuderen. Ik had nog nooit een amateur fysisch geograaf gezien met een helm op, laat staan met een deuk in zijn helm.

In een eveneens geleende x91bretel zeemx92 zijn we in twee dagen via het bekende knooppuntensysteem van Arnhem naar Zwolle gefietst. De eerste dag via de Posbank  richting Doesburg om vanaf daar langs de IJssel richting Zutphen en Deventer te koersen. Vlak voor Doesburg speelde de blaas op. Zonder me bewust te zijn van langsrijdende fietsers, publiek in de rug, vroeg ik veel te hard: x91hoe dat werkt met zox92n dingx92? x91Gewoon naar beneden trekken, x92t is elastisch spulx92! Toch vreemd dat de opening om te plassen ongeveer bij je borst zit. Ik zou het een ontwerpfoutje noemenx85

 De Mecanicien kon het geratel van mijn geleende fiets niet aanhoren en er moest gezocht worden naar een fietsenwinkel. Het derailleurwiel werd vakkundig vervangen. De eerste dag eindigde, via de mooie Sallandse heuvelrug en de daar gelegen Holterberg, op een camping in Nijverdal. We overnachten daar in een trekkershut en ik heb me hier weer eens over mijn eigen broer verbaasd! Hij wilde nog niet slapen omdat er een nachtvlinder in de hut zat: x91die kunnen in je mond vliegenx92! Dat arme beestje is vleugellam gemaakt en we hebben heerlijk geslapen, fris voor dag twee.

 Via het Reggedal koersten we richting het Overijsselse Vechtdal, een route langs allemaal droomboerderijtjes. Er wachtte onderweg nog een uitdaging, de Lemelerberg. Die werd soepel overwonnen en via knooppunten langs onder andere Ommen en Dalfsen zijn we naar Zwolle gefietst! In de trein kon de mecanicien zijn demonterende dwang niet loslaten en er werd onderzocht wat er demontabel was aan zijn camelbag.x92Ja hoor, een dopje dat los kanx92, x91shit, er spuit allemaal water uitx92. Met een natte, ja hoor, klamme zeem terug in de trein. Ik vond het een prachtige ervaring, het ging zonder al te veel moeite, maar oh oh wat een zadelpijn! En ik maar denken dat alles van een goede conditie afhangt. Eelt, eelt onder de zeem, daar gaat het om!  

Interview met een glaszettende KZ tijger door: Maurice

Hoe lang fiets je al bij de KZ, en hoe bevalt dat? Wat vind je het leukste en belangrijkste binnen de vereniging, de gezelligheid of het fietsen? Waarom?
Ik fiets al sinds ik kan lopen. Ik heb het thuis in Leerdam nagevraagd en ik ging al in mijn vroege jaren met mijn skelter van de (Helling) 2e verdieping van de flat met volle vaart naar beneden. Een paar jaar later, zeg maar 20, kocht ik via mijn vorige baas T. van Gent bij een klant van hem een 2e hands Koga Miyata, waarna ik de volgende dag meteen de Lingedijk onveillig maakte. 2007 was mijn start bij de KZ en dat bevalt me erg goed. Het leukste binnen de club vind ik de gezelligheid en het zien afzien van een mederenner, maar toch altijd weer samen eindigen bij het Ledig Erf, onze stamkroeg.

Zijn de geruchten waar dat je op je werk veel traint? Ladder op, steiger af moet goed zijn voor de bovenbenen, of krijgen je spieren juist weinig rust? Doe je op de ladder ook de kikker-sprong zoals schaatsers? Hoeveel train je, waar, hoe vaak, hoe lang, hoe intensief? Heb je nog trainings-tips?
Stiekem zit ik gewoon op het kantoor bij ons bedrijf en zit dan op mijn tacx. Nee, de waarheid ligt anders. Het klopt dat ik ladder op ladder af ga, steigertje tot de 5e verdieping, lang op onmogelijke plekken sta, spring over balustraden zonder enkels te breken. Mijn trainingsschema houd ik verder liever privxe9. Tip: vooral doorgaan!

In je vrije tijd heb je altijd van die hippe kleding aan, wat vind je van de KZ-kledinglijn?
Dank voor dit compliment. Ik vind de kledinglijn van de KZ een trots voor onze club, elke ronde krijg ik een flashback naar de jaren 50.

Vertel eens je leukste fiets-ervaring of fiets-anekdote?
Mijn leukste fiets-anekdote is de overwinning op Maurice op de cauberg met de Amstel Gold van 2009, waarbij ik 10 meter voor de finish mijn rug liet zien. Er zijn te veel leuke ervaringen om allemaal op te schrijven.

Wat zijn je plannen en verwachtingen dit seizoen en volgend seizoen?
Mijn plannen zijn om mijn fiets een frisse opknapbeurt te geven. De verwachting is dat er nog meer gelachen moet worden. En voor volgend seizoen is er een renner die een maand lang de bolletjestrui in zijn bezit zal hebben…

Heb je nog een leuke wieler-quote?

Asfalt is de vrouw van wie ik hou.

Aan wie geef je het stokje door en met welke vragen ?
Aan Bram

Door: Peter

Zondag 6 juni verzamelt de Klamme Zeem te Huize Marleen. Vanaf 10.00 blijven ze binnen druppelen. De zwoele zomerochtend doet de zelfgemaakte cake ineenzakken; klamme cake. Stil zittend is het al bijna zweten. Buienradar voorspelt regen en onweer in de middag. Dus vaart gemaakt en voor half elf gaat een elftal Zemen op weg voor een x91Rondje Beusichemx92. Het altijd verfoeide Nieuwegein maakt zijn faam waar en schept onrust in het peloton. Gelukkig leidt Patrick ons via een mooie omweg naar de brug bij Vianen, wat voor klimmers direct aanleiding is om zich te laten gelden. Hierna kan het fijne koersen beginnen langs de Lek. Met een mooi gangetje van 35 is het genieten van het mooie weer. Alleen Frank heeft een rotdag; fiets , benen en hoofd voelt niet goed. Bij Culemborg zwaait de mecanicien af. Goeie zondag verder en volgende keer hopelijk er gewoon weer bij! En toen waren er nog maar tien. Het tempo wordt nog wat opgevoerd en af en toe breekt het peloton. Bij Beusichem links af, voorzitter!! Even uitpuffen op de pond. Tijd voor een potje levensfilosofie; fietsen in ruil voor een top-keuken…(voorzitter: x93Ik krijg alleen een Pinarello als zij een droomkeuken krijgtx94) Aan de noordkant van de Lek nog een stukje tot aan Wijk en vanaf hier lekker binnendoor, via Werkhoven terug naar het Ledig Erf. Het gebrek aan klimmetjes wordt gecompenseerd door het tempo op te voeren tot boven de 40! Kop-op-over-kop geeft iedere Zeem wat ie in zich heeft.
Oeff, een goede 60km en nog steeds geen onweer in zicht. Nog even tijd voor een paar Heilige Stephanen.. Stukje reflectie van Maurice the beast (klein hartje) en plannen maken voor Vogezen en nieuwe keukens.

door: de voorzitter

Maurice jij koerst nu al 2 jaar intensief mee met de zwarte duivels, hoe bevalt dit je ?
Dat bevalt zeer goed. Het is een goeie combinatie tussen sport en gezelligheid. Op zondagochtend eerst een bakje koffie (of twee, afhankelijk van het weer) met een koek (roze glacxe9 is favoriet) en een beetje bijkletsen. Daarna “warmfietsen”, dat duurt meestal tussen de 15 meter en 15 kilometer (dat laatste alleen als Erik er niet bij is), waarbij ook nog lucht is voor een praatje. Daarna wordt er serieus gekoerst, vaak wat “heuveltjes” waarbij iedereen als eerste boven wil zijn. Het laatste halfuur gooit iedereen er uit wat er nog in zit, en hoop je er niet af te waaien.
De groep is zeer divers qua persoonlijkheden, maar zeer homogeen in sportbeleving en sociale samenhang. Ik voel me erg thuis in de groep. Het bevalt mij zo goed dat ik na de zomer minder ga voetballen om meer tijd op de fiets te kunnen doorbrengen.

Ondertussen fietst jouw grote liefde, Suzanne ook mee in ons peloton en vorm je daarmee op dit moment het enige fietsende Klamme Zeem stel, is dit een lust of een last ?
Dit is niet helemaal waar, want Marleen en Peter hebben ook steeds vaker een Klamme Zeem. En verder schijnt Marjolein “Conifeer” Sikkema ook stiekum aan het trainen te zijn, voorlopig vooral met in- en uitklikken.
Maar op zich is het absoluut een lust. Iedere renner weet dat een massage na een koers erg belangrijk is. Niet-renners willen dit nog wel eens vergeten, of lijken dit niet te willen of kunnen begrijpen. Omdat Suzanne zelf ook fietst, weet ze wel hoe belangrijk dit aspect is. Verder hoef ik niet op tijd thuis te zijn “omdat we dan ‘s middags nog wat leuks samen kunnen doen”. Dat hebben we dan namelijk al gedaan, en kan ik dus rustig ‘s middags op de bank naar De Hoogmis, L-B-L of Le Tour kijken.

Leeftijdstechnisch zit je nu in de kracht van je wielerleven, hoe denk je dit voordeel om te kunnen zetten in resultaten?
Inderdaad heb ik, voor duursporten, de ideale leeftijd bereikt. Ik heb nog de kracht en souplesse van een jonge renner, maar heb nu ook de “wijsheid” om te weten dat het om de laatste meters gaat. Ik laat de anderen uitrazen en blijf zelf dus wachten, wachten, wachten.
Het echte verhaal is dat ik meestal niet harder kxe0n….

Hoe zit jou seizoen er verder uit, welke koersen rijdt je nog dit jaar?
Voor dit seizoen had ik een aantal hoofddoelen en sub-doelen. De meeste hiervan zijn nu al niet gehaald. De overige doelen zullen de rest van het seizoen niet gehaald gaan worden.
Maar met Suzanne ga ik waarschijnlijk naar de Dolomieten voor een vakantie / hoogte stage, en met een klein groepje Zemen naar de Elzas voor o.a. de Ballon d’Alsace (hiervoor zoeken we nog naar meer deelnemers!).
Traditiegetrouw zal ik ook wel weer met de Boogies meedoen, en L-B-L was vorig jaar ook erg leuk.
Volgend jaar wil ik onder andere de Ronde van Vlaanderen en de Amstel Gold Race rijden, de Mont Ventoux in 1 dag van alledrie de zijden beklimmen en de Alpe d’Huez binnen 1 uur omhoog fietsen. Ja ja, ambities genoeg dus…

Nog een wielerquote misschien ?
Ik weet niet van wie deze quote is, maar ik ben het er wel mee eens:

“wie niet traint in de regen, wie niet wint in de regen”

door: die lange en die roze panter…

Hemelvaartsdag 2010…De Steven Rooks Classic op het program…eerst maar besloten niet te gaan camperen vanwege de kou en regen. Donderdag 06.00 uur…tuuttuuuttuuttuuttuuttuuttuut…oh, nee bij mij klinkt hij anders ‘tjielptjielptjielptjielp’…de wekker dus! Ik hoor regen..ik voel kou uit mijn raam de slaapkamer in stromen die zich via de kleine ingang tussen het dekbed en de matras meester van mij wil maken.
Hop. snel eruit en onder een warme douche..06.45 uur..de Panter staat voor de deur en vraagt zich af of we wel helemaal lekker zijn..4 uur rijden op 1 dag om 5 uur in de kou te fietsen met natte wegen. We hebben allebei niet veel zin maar voelen onze trots ook een beetje. Gaan we nu echt afzeggen en Timo (die al onderweg is) alleen laten fietsen?? Gelukkig heeft Timo ook afgesproken met wat vrienden van Hellas en dat neemt het laatste stukje schaamte bij ons weg. KOFFIE??? LEKKER!! De plannen worden gewijzigd: we gaan MTB-en op de Posbank! Even Wokkel (mooi verhaal die naam) bellen of ik zijn fiets mag lenen…oh ja, het is pas 07.15 uur, nog even wachten met bellen. Anne gaat nog even naar huis om te edelsmeden (die komt nog een keer op een gouden fiets met diamanten aan..), maar om half tien vertrekken we via Maartensdijk naar Rheden.
52 km raggen door de blubber, over boomwortels en heuvels, een prachtig parcours!! Proberen we nu echt om om die plas heen te fietsen? “WATJES!!” Frank, stap je nu echt af in dat mulle zand?? “WATJE!!” Anne, neem je nu echt dat stukje asfalt ipv het ruitenpad?? “WATJE!!” Wat(je) is vies worden toch lekker! Zou Timo al ingesneeuwd zijn?? Na 52 km zijn de benen vol en de maag leeg en is de Brasserie een soort oase voor de maag.
Terug naar de auto nog even langs de dierenbegraafplaats een laatste groet brengen aan Maurice de Hond, Paul de Leeuw, Marianne Vos, Nico de Haan, John de Wolf, Jacob Cats, en de rest. (sorry, je had er wrsl bij moeten zijn om het leuk te vinden..)

Wat een superdag! MTB-en moeten we vaker doen!

Je moet het eigenlijk niet eens willen uitleggen aan een gemiddelde wereldburger, maar de Ronde van Italixeb startte dit toch echt in onze domstad (Purmerend-Zuid). En geloof me, de Italianen hebben het geweten. Een proloog over trambanen, een etappe langs wegversmallingen, rotondes en over vluchtheuvels dwars door het pittoreske en sprookjesachtige dorpje Nieuwegein met zijn leuke authentieke dorpskern; cityplaza (de Italianen gaan daar zeker terug komen). Onder luide aanmoedigingen en met enige jaloezie van een tiental Klamme Zemen, mocht Tyler Farar op de Croeselaan de zoenen van Yolanthe in ontvangst nemen. Als slotstuk op de maandag was daar ineens die keiharde waaieretappe over dijken en onze trots; de deltawerken. Met name deze laatste etappe liet zijn tijdverlies-sporen achter al ware het een bergetappe. La Maglia Rosa en de klapzoen van een breedheupig Zeeuwsmeisje gingen naar exclusief naar Kazachstan; Vino is terug !!
Toerversie Utrecht
Terwijl in Diemen-west de proloog werd verreden werd op de vroege zaterdag reden in Utrecht meer dan 5.000 deelnemers reden in xe9xe9n aaneengesloten peloton de 130 km Cycletour, 5.000 roze shirts in een lang lint over de openbare weg, een prachtig gezicht voor de toeschouwers. Ook de Wielerclub de Klamme Zeem nam zijn verantwoordelijkheid voor dit fantastische initiatief. Met een 8-man/vrouw formatie stonden zij met frisse moed en al even frisse vingers en voeten bibberend in startformatie in de Jaarbeurs. Het was nog even een stevige robbertje onderhandelen voor de voorzitter en de penningmeester maar uiteindelijk ging hoofdsponsor BERTIN (al > 30 jaar failliet) toch overstag; we mochten in Giro-roze aan de start verschijnen. Ondanks het overmatig Testosteron die door menig Klamme Zeem ader stroomt, trok een ieder gedwee het roze tricot over de schouders. Het was een prachtige en uitstekend georganiseerde tocht rond de stad, over de Soesterbergen landingsbaan en door het Utrechtse heuvellandschap met als toetje een kilometerlang roze lint meanderend langs de lekdijk. Uiteraard was het harmonica-effect duidelijk merkbaar, maar ondanks dit soms hollen en stilstaan mocht het de pret niet deren in tegendeel; zox92n beetje elke opstopping werd opgeleukt door een Klamme Zeemse wave. Na 130 km was daar de finish en het welverdiende gerstenat op het Jaarbeursplein. Italiaanse passie in de Domstad; was het elk jaar maar zo…

De koffie pruttelt, Huize Conifeer had nog niet eerder als clubhuis gediend en lag er rustig bij. Maar dit bleek slechts van korte duur. Als wespen op de appeltaart bestormen de renners de tuin en binnen enkele minuten lijkt het alsof er 15 fietsen als cadeautjes onder de kerstboom (conifeer) waren gelegd. De potpourri aan aluminium en carbon kreeg veel Hoogravens bekijks.
Was die dame met die grote Conifeer nu ineens eigenaar van een pro-tour wielerploeg? De koffie en koeken smaakte bij deze entourage en opkomst als nooit tevoren. Charles had de koeksuggestie iets te letterlijk genomen en zelf zijn appeltaart meegebracht. Buiten kijf staat, dat hij hiermee zeker een BERTIN outfit heeft verdiend. De tocht ging via N@#&$-gein over de lekdijk in sneltreinvaart richting Schoonhoven alwaar een aantal renners afhaakten en terug naar huis gingen. De overige zemen, gingen voorwaarts, meanderend langs de Lek richting Kinderdijk, alwaar deze prachtige ansicht werd gemaakt. Die middag op het Ledig Erg: Oost-West, Witte Stephan op zijn best.

x93de potpourri aan aluminium en carbon kreeg veel Hoogravens bekijksx94

door: de voorzitter

De koffie pruttelt, Huize Conifeer had nog niet eerder als clubhuis gediend en lag er rustig bij. Maar dit bleek slechts van korte duur. Als wespen op de appeltaart bestormen de renners de tuin en binnen enkele minuten lijkt het alsof er 15 fietsen als cadeautjes onder de kerstboom (conifeer) waren gelegd. De potpourri aan aluminium en carbon kreeg veel Hoogravens bekijks.
Was die dame met die grote Conifeer nu ineens eigenaar van een pro-tour wielerploeg? De koffie en koeken smaakte bij deze entourage en opkomst als nooit tevoren. Charles had de koeksuggestie iets te letterlijk genomen en zelf zijn appeltaart meegebracht. Buiten kijf staat, dat hij hiermee zeker een BERTIN outfit heeft verdiend. De tocht ging via N@#&$-gein over de lekdijk in sneltreinvaart richting Schoonhoven alwaar een aantal renners afhaakten en terug naar huis gingen. De overige zemen, gingen voorwaarts, meanderend langs de Lek richting Kinderdijk, alwaar deze prachtige ansicht werd gemaakt. Die middag op het Ledig Erg: Oost-West, Witte Stephan op zijn best.

x91De mens is tot vrijheid veroordeeldx92, was de mening van filosofoof Jean-Paul Sartre. Maar hoe komt het dan, dat weldenkende volwassen mensen met deze zogenaamde vrije wil zich eigenhandig geselen met een fietstocht van 250 km door fors heuvelachtig terrein ? Er zijn toch zoveel leukere zaken die een mens kan doen? Laatst zei Mart Smeets tegen Ducrot in de finale van ronde van Vlaanderen over een 31-jarige coureur: x91Kijk, die is rijp voor dit soort wedstrijdenx92. Is dat het dan misschien? Angst om oud te worden? Het gevoel dat je wellicht nu in de kracht van je leven bent en later alles anders zal zijn? Ik heb er over nagedacht toen ik geheel alleen om half zes x92s ochtends, na een ellendige ijskoude nacht, in de auto van de mecanicien rillend een bord koude pasta (incl bladspinazie) naar binnen probeer te werken. Wat doe ik hier? Het ijs staat op de tent, en ik ga vrijwillig vandaag een uur of 10-11 alleen op een zadel zitten en 250 km fietsen met als toetje die vervloekte Keutenberg.
De eerst 150 km gaan goed over geaccidenteerd terrein, waarbij ik steeds probeer goed te eten en te drinken. De echte serieuze dip komt na de Camerig als op slecht wegdek via de Belgische kant het drielandenpunt wordt beklommen. Echter toen de magische 200 km grens op de teller verscheen, ging de mentale knop om voor de laatste 50 km helletocht. Met de gedachte dat de Beul exact 1 minuut achter me zou zitten werden Eyserbosweg, Kruisberg, Fromberg, Huls en uiteindelijk de vijand aller kuiten: de Keutenberg beklommen. , natuurlijk is dit pure geldingsdrang, niet zo zeer richting andere renners of derden maar eerder een stevige sneer naar de x91ikx92 die zegt dat normaal doen ook al gek genoeg is. Ik kan niet ontkennen dat er wellicht ook een tikkeltje one-third life crisis meespeelt? een vleugje ijdelheid misschien ? de stiekeme wens of frustratie om eigenlijk wielrenner te willen zijn? Of zou pijn soms toch gewoon een beetje fijn zijn en verklaart dat waarom er 13.000 mensen na een zware tocht, toegejuicht door een schreeuwende massa, alsnog de Cauberg op sprinten alsof zij, alleen zij zelf de winnaar zijn…. Fantastisch !

Door: de mecanicien

Vrijdag in het donker je tentje opzetten op stamcamping ‘Den Dries’…altijd een feest! Bram zijn tentje vast meegenomen..zullen we die van hem tussen de bosjes opzetten? Zullen we alleen een paar haringen erin doen en verder niks?…het is toch maar voor 1 nachtje…of die binnentent er achterstevoren inhangen?? ook leuk!! Nee, die Bram zou het toch al zo zwaar krijgen bleek later in zijn slaapzak die zijn oma ooit nog voor hem gebreid had en een isolerend vermogen van een kartonnen doos heeft. Na ongeveer een half uur stond die tent er dan toch ook, de buurman zou trots op ons zijn. Moeten die scheerlijnen nog vast?? nee..we verwachten geen storm. Nog effe een Witte Stefan halen in de bar..oh nee, dit is Limburg, hier hebben ze alleen maar cola. Dan maar die slaapzak in…best koud nu, weet ik wel wat er zo lekker is aan een goeie mummyslaapzak…daar blijf je 5000 jaar goed in en krijg je het nooit koud..heerlijk!! twee scheten en wat slap geouwehoer met Jaap later slaap ik denk ik, want het volgende moment is dat om 05.30 uur Jaap zijn wekker gaat..idioot!!!!!!!! het vriest nog, ijs in de voortent en op de auto’s. x93Bram?? …wij blijven nog effe liggen hoor, lekker warm..x94 antwoord Bram van 3 meter naast mij; x93j..j..j..ja, b..b..brrrr…best hoor, lekk..kk..k..kkerrrrr warmx94. Jaap kon zijn masochistische drang niet weerstaan en ging in zijn eentje van start voor de 250 km, het verslag heb kun je hieronder lezen. Daar gaat om 7.30 uur weer een wekker, nu onze beurt..klein zonnetje al buiten, maar brrr als die rits van de slaapzak opengaat denk ik; waarom doen ze dit niet ergens in juni?? Snel die zeem aan dus, maar welke? Lang..kort..lang, ja lang lekker warm, maar het wordt best mooi weer straks…toch die korte dan??..nee een lange. Eerst ontbijten! Zullen we ook koude pasta met spinazie eten dit tijdstip…NEEEEEEEEEEEEEEEE! Dries heeft speciaal voor ons (en nog wat andere renners van de camping) een heerlijk Amstel Gold-ontbijt gemaakt; Fantastisch!! croissants, broodjes, kaas, bananen, eitje, KOFFIE! Dooreten tot je bijna ploft en dan maar gaan met die banaan (en toch maar die korte zeem aangedaan). Om 09.00 uur aan komen kakken bij de start..hoe ver zou Jaap inmiddels zijn?? hongerklop of al bevroren? Hmmm..meer mensen zijn langer blijven liggen. Wandelend richting de start, maar daar gaan we dan over de startmat, on the way! In het begin maar mee met de massa en rustig aan. Wat een prachtige tocht is het toch..mooie weggetjes, overal bloesem en glooiend landschap! Die eerste 50 km gaan perfect…1e verzorgingspost…weer volproppen en de zakken vullen en weer door! Ik heb Bram ook zover kunnen krijgen om echt toertempo te fietsen en halverwege lekker een terrasje te pakken in de zon…hier blijven we de hele middag zitten, alleen die Witte Stefans weer niet, dus na een half uurtje maar weer verder. Waar Bram de eerste helft van de tocht achter mij aan fietste bergop, zo omgedraaid zijn de rollen na de stop. Bram begint na 75 km warm te draaien en ik ga de meters stijging in de benen voelen een beetje..en dan kom je ook nog eerst bij Camerig aan,,wat een Kilo Utrecht Tango-ding, vooral omdat die Vaalserberg er aan vast geplakt is. In Duitsland (linker voet), Belgie (rechter voet) en Nederland (derde been) ben ik even gesloopt, gelukkig ben ik niet de enige. Op naar dat laatste stuk…we gaan nog steeds best en de voorzitter is reeds de 150 km gepasseerd. Daar komen de echte kuitenbijters; Kruisberg, Eyserbosweg, Fromberg, Keutenberg (eindelijk eens niet lopend omhoog) en door naar die Cauberg. Ik ga er rustig opfietsen hoor ik naast me..jaja. We wanen ons de nieuwe Cancellara’s met al die mensen op de Cauberg, super!
Bram danst omhoog, maar ik hou hem in het zicht…hop over de top waar een 75-jarige Duitser net voor mij over de streep gaat (laat ik duidelijk zijn, hij haalde me niet in!!) ach..die zal wel 3 uur eerder gestart zijn denk ik dan maar. Maar we hebben het toch weer gehaald. Tijd voor bier en wachten op Jaap…na een uurtje is hij daar dan toch, verrot, maar ademt nog. HELD! Maar die 150 is echt genoeg denk ik maar weer, een superdag. Volgend jaar neemt iedereen op de inschrijfdag vrij en gaan we met z’n allen. Terug op weg naar huis bij de 1e 3 tankstations eraf vanwege de kramp, maar verder voelen de benen super!! Op naar de bank bij Jesse en Marleen..shit, bezet..doe dan maar een biertje!
Viva Amstel Gold!

Op zondagochtend kwamen er 4 klamme zemen naar de Nieuwe Koekkoekstraat no.47. Daar waren de vice voorzitter, Peter met zijn blinkende Colnago fiets, de buurvrouw en the Diesel Timo. Na een paar verse bakken koffie, thee, gevulde en roze koeken vertrok de groep richting de altijd romantische groene Autoboulevard van Utrecht. Daar doken de zemen de polder in, richting x91het midden van de polderx92. De vaste kern van de Klamme Zemen was deze week een harde kleine pit, de penningmeester en de vice-voorzitter. Wat is er aan de hand met de Klamme Zeem? Allemaal verklaarbaar natuurlijk, maar de feiten zijn de feiten. De voorzitter was melaatsen aan het zalven en clochards uit de gracht aan het dreggen. Patje Sinkewitz blonk door afwezigheid, en was naar verluid op hoogtestage in de Andes. De mecanicien was op zure lappen stage in Tirol na x91een klein feestjex92. De panter was gesignaleerd in de haven van Hamburg. En, ja ja mensen! De beul was aan het bijkomen van zijn bezoek aan de verse schoonouders, en was waarschijnlijk de koffie en koek met Yahtzee van de vorige avond nog aan het verwerken.

Al met al, 5 Klamme Zemen zeiden de club HR adviseur gedag, en doken de polder in. Het zou een harde koers worden waar de wind getrotseerd zou moeten worden. Dwars door de weilanden ging het naar Tienhoven, Westbroek, langs vele zwaar gereformeerde dorpen en met de kop gezet op x91het midden van de polderx92. Al snel naderde Loosdrecht en steeg de m2 huizenprijs met de kilometer. Rondom de Loosdrechtse plassen ging de koers richting Hilversum, maar de koers ging alsmaar harder en harder. Timo liet de mannen zweten, en wanneer we dachten dat het even kalmer ging worden, kwam Peter op kop. Hij liet de Klamme Zemen voelen dat trainingsarbeid nuttige tijdsbesteding is. Het tempo zat er goed in, en met de wind in de rug reden we kilometers lang 38 in het uur.
De vice voorzitter had deze week maar liefst 3 maal getraind, zwarte kilometervreter als hij is. En dat liet hij het asfalt voelen. Vanaf Hilversum ging de koers naar Bussum, Naarden, x92s Graveland en pal langs de A1 kwam de buurvrouw als een duveltje uit een doosje aan haar tweede jeugd toe. Met de kuiten als Jeannie Longo zette zij koers richting de Hilversumse heuvelrug. Timo had weer eens de route uitgestippeld dus tsja, dan ga je off road. Dwars over de Hilversumse heuvelrug reden we richting Lage Vuursche, waar het peloton in waaiervorm het tempo wederom opvoerde. Dit was met een flauwe wind in de rug een ideale weg waar we zeker 10 minuten lang 40 in het uur reden. Fantastisch! Met nog een paar viaducten die allen gewonnen werden, sommige gestolen overwinningen, door de vice voorzitter.
En daar lag het, het midden van de polder; Ankeveen. Een gehucht waar de koeistront op de weg ligt en paleizen langs de gracht. Langs Klein Drakestein reden we voorbij aan de BosBrand, en richting Maartensdijk, Groenekan en de Voordorpse dijk waar we wederom alles gaven wat in de kuiten zat, met volle bak wind tegen gingen de vice voorzitter en de penningmeester volle bak beuken. Ons eigen Gent Wevelgem; wispelturig, het peleton dat breekt, wind tegen en wind mee. Dat waren 75 kilometers voorjaarskoers training, met de Amstel Gold Race in het verschiet (oei, dat wordt bijna 4 keer zo langx85.).

Tot slot, speciaal voor de Voorzitter, Psalm 51:4

x93Ontzondig mij met hysop, en mijn ziel,
Nu gans melaats, zal rein zijn en genezen.
Was mij geheel, zo zal ik witter wezen,
Dan sneeuw, die vers op ‘t aardrijk nederviel.
Ai, geef mij weer gewenste zielevreugd;
Laat uit Uw mond mij stof tot blijdschap horen;
Zo wordt opnieuw ‘t verbrijzeld hart verheugd,
En in mijn geest de ware rust herboren.x94

door Bram de Vieze Voorzitter

Een druilerige zondag, met voorspellingen van 90% regen en een temperatuur van maar 8 graden, begon natuurlijk traditioneel met koeken. Op het logeeradres van de Vice Voorzitter stonden kanox92s en roze koeken te wachten, maar door de hoogtestage van de Mecanicien in Zwitserland en een x91geheimex92 trainingslocatie van de Voorzitter was de harde kern uitgedund tot vier. Alleen Pat, Egbert en Erik hadden de weg naar Hoograven gevonden. Ondanks de magere opkomst had iedereen er zin in en binnen een kwartier zat iedereen op de fiets.
Nog voor dat we Utrecht uit waren werd er lek gereden, maar dat euvel werd snel verholpen. Een groep wielrenners kon het niet laten even wat te roepen… x93Kom op mannen! Niet stilstaan!x94 We zien je zo wel dachten de zemen en sprongen op hun fiets… een paar kilometer later zaten we al achter het groepje wielrenners en met de beul op kop blijft het daar niet bij… erop en erover. Met 39 km/u werd het eerste deel van het rondje Ledig Erf afgelegd. Egbert liet zien dat het spinnen van de afgelopen maanden zijn vruchten begint af te werpen. Een groot deel van de route heb ik alleen de achterkant van zijn enigszins verkoolde schoenen gezien. Uiteraard reed de beul op kop…
In de heuvels was het ieder voor zich. Dat het de eerste heuveltjes waren, was duidelijk. De macht die aan het einde van vorig jaar zo lekker voelde was weg en met alleen wat papperig aanvoelende benen werden de eerste heuveltjes zo goed en zo kwaad als het kon bedwongen. Ook de afdaling richting Zeist ging niet zoals gepland. Met de wind vol tegen lukte het niet om de teller boven de 38 te krijgen. Het laatste stukje was afzien, maar de gedachte dat het Ledig Erf vol zou zitten en de Weihenstephaners op ons stonden te wachten, gaf ons de kracht om nog een keer aan te zetten…

Het seizoen is nu echt begonnen! Iets wat de eerste lekkere lentetocht moest worden, bleek toch een zonnige maar berekoude etappe te zijn. Zes Klamme Zemen namen uit wanhoop een tweede en derde kop koffie in clubhuis NKK16. Ze wachtten namelijk op Erik, die op zijn beurt dacht dat de rest al vertrokken was. Dat niet, want wie moet er anders op kop rijden?, maar de mergpijpen waren wel op. Frank had toen allang laten weten dat hij last had van zijn smoesje (op bezoek? Bij een neefje? x92s Ochtends? Op zondag? Kon dat niet na het fietsen? Of was het gewoon de angst voor de koux85)

Met mutsen onder de helm, twee paar handschoenen en uiteraard lange zemen koerste het peloton richting De Bilt, Huis ter Heide en Soesterberg. De voorzitter was in zijn nopjes met de opkomst en de route. Vol goede moed begon het peloton als xe9xe9n geheel aan de tankbaan, die vreemd genoeg veel langer was dan vorig seizoen. Jaap zette zich op kop met een ferm tempo, zeker gezien de behoorlijke tegenwind. Al gauw brak de groep en spanningen werden gevoeld in de nog niet warme benen.

Het wielerseizoen is koud van start en de psychologische oorlog begint nu al: hoe kon het anders dan dat Erik als eerste bovenaan het viaduct kwam. x93Ach, even inrijden, vanavond heb ik namelijk een schaatswedstrijdx94, zei hij lachend met twee vingers aan zijn neus wrijvend. En hij ging nog even terug om de bezemwagen op te halen. Ondertussen won Jaap met afstand van Maurice, die hier flink de pest over in had. Nog geen 5 km verderop kwam de revanche. Laan 1914 naar Amersfoort is een gemene klim, maar bekend terrein voor Maurice die het geheim van deze berg kent: laatste 150 m zijn extra steil. Dus op tijd schakelen om de aanval van Jaap af te kunnen slaan, en dat lukte maar ternauwernood. De rest volgde op korte afstand. Huib soepel, Egbert op ervaring en Patrick zonder zichtbaar krachten te verspillen. Het zwaarst werden de hoogtemeters gevoeld door Suus, maar die had dan ook nog geen zwarte kilometers gemaakt. Zij kan alleen maar beter worden (slechter dan deze off-day kan namelijk niet), dus wees allen gewaarschuwd!

De weg terug leidde langs en door de Soesterduinen en zijn bossen, alwaar wat (voor sommigen onverwacht) geaccidenteerd terrein lag te wachten. Ook hier tegenwind.Via de buitenwegen van Soest, Maartensdijk, Bilthoven en door Groenekan ging het huiswaarts, en hoe gek, ook hier weer die koude tegenwind! Voor Groenekan splitste de groep nog kort: de mietjes reden om, de harde kern ging een stukje veldrijden niet uit de weg. Van een sprint was geen sprake, de pijp was leeg bij de meesten.

Dit keer geen afsluiting op het Ledig Erf, maar een NKK-after-party in kleine kring. Patrick en Egbert genoten in het clubhuis van een biertje en een emmertje met water aangelengde snert.

x93ik kruip terug in bedx94, zei de boerin en zij…

door de voorzitter

Nee, Klamme Zemen zijn niet van suiker. Maar hoe leg je dit dan uit ? De Panter had toch niet voor niets een weekend lang koekjes staan bakken? En tot voor kort heb ik geen kwaad woord gehoord over de koffie aan de Seringstraat, dus daar kan het niet aan liggen. Of spreken we hier misschien toch een over een casus meteorologus? Tja, laten we het een startprobleem noemen. Er werden op zich nog wel geldende jokers ingezet, klusjokers, zere rugjokers, wintersportjokers, Limburgjokers, maar dat dekt uiteraard lang niet het volledige ledenbestand van het Klamme Zeem genootschap. Nee, de echt Sturm und Drang in wielerland moet nog op stoom komen.
Maar laten we niet te pessimistisch zijn. Er werd namelijk wel degelijk gefietst. Zo maakte de voorzitter zijn inktzwarte kilometers in Zuid-Limburg (de-annexeren dat schiereiland !!) en beklom met nog weinig jus in de benen, toch de keutenberg, de gulpenerberg en zelfs tweemaal de cauberg. Een pure kieteling der kuiten. Maar was het dan helemaal stil op de Seringstraat? Nee, als een druipende kat met een Bertin-vachtje stond hij toch bij de Panter op de stoep. Na 6 koppen koffie was hij warm en besloot hij, geheel passend in zijn grebbenhouten wielermentaliteit toch weer zijn alumunium ros te beklimmen.

En de panter? x93Ik kruip terug in bedx94

Vrijdag 19 februari 2010…de opening van het seizoen met traditiegetrouw de Ledenvergadering huize de voorzitter. Een mooi overzicht van het afgelopen seizoen, plannen voor het nieuwe seizoen, nieuwe leden, vacatures, financieel jaarverslag (hoogstandje!) en erwtensoep (met de complimenten aan de vrouw van..). Zo ziet kort samengevat de opening eruit. Belangrijkste punten; we gaan proberen vaker een langere tocht te rijden en een deel van de zondagetappe gaan we proberen aan de fietstechniek te werken, dit is leuk en komt de veiligheid in de groep ten goede. Tevens gaan we proberen te regelen dat Maarten van Dijk ons een workshop gaat geven over de belangrijkste zaken rondom goed onderhoud aan onze geliefde tweewieler. We gaan het zien, maar de opening zorgt in ieder geval er weer voor dat het bloed sneller gaat stromen, de benen beginnen te jeuken en de fiets ontwaakt uit zijn winterslaap. Vergelijk het met een stel koeien die na een lange winter weer voor de 1e keer de wei in mogen..niet te houden..

Zondag 21 februari was dan ook de eerste etappe gepland. 4 renners hadden zich in Tirol verzameld om onder het genot van koffie en worstebroodjes de rijp van de daken te kijken…brrr, best koud nog. Maar ook bij koud weer kan je een klamme zeem krijgen, dus geen gelazer en fietsen met die hap!

Klein rondje natuurlijk, vooral om de benen weer een beetje gevoel te geven aan die cyclische beweging. Toch heel wat anders weer dan dat zijwaartse afduwen met de dijen op het ijs. Na een kwartiertje begon er warmte in de benen te komen en durfden we het aan om voorzichtig wat pijntjes op te zoeken. Rondje via het Houtense Bos, Odijk, Bunnik en weer terug op huis was genoeg om het enthousiasme weer te laten zegevieren…laat maar weer komen dat seizoen!!

En er staat een hoop moois aan te komen; Amstel Gold in april, daar moeten nog wat kilometers voor gemaakt worden!! Zondag misschien de Ontwakingstocht vanuit Driebergen van de DTC (in de regen), De Giro etappe van Utrecht, en alles wat onverwacht en spontaan georganiseerd gaat worden.

Tja..ook als je denk dat het nog helemaal geen weer is om te fietsen, het virus pakt je toch..

Oh ja..koeksuggestie voor het volgende clubhuis: Spritskoeken!!!

Winters zijn lang, soms heel erg lang. En net als je denkt dat er geen einde aan dreigt te komen..is daar ineens die verlossende eerst nieuwsbrief. Soms moet je eerst door een tunnel om weer licht te zien. En uw geduld wordt rijkelijk beloond want weldra barst het seizoen 2010 in alle hevigheid los.
En of we een winter hadden dit jaar. Al voor de kerst viel de eerste sneeuw en lag er reeds een voorzichtig pak ijs op de sloten. Dooiperiodes bleken slechts van korte duur, nee, de winter sloeg menigmaal hard terug. Naast alle ongemakken bracht januari vooral echt winterplezier. De schaatsen lagen na de vorige legendarische winterperiode slechts kort in het vet en werden door menig Klamme Zeem met enthousiasme ondergebonden. Het bleef voor onze club dit jaar echter niet bij recreatief een paar rondjes draaien. Nee, BERTIN prijkt tegenwoordig ook op het schaatspak. Op goed geprepareerde baan IJsvereniging x91Steeds Vooruitx92 in Everdingen werd een heus BERTIN treintje gevormd. Maar ambities gingen verder. De Beul heeft in de arena van de Vechtsebanen geheel in Klamme Zeem tenue reeds twee marathonzeges geboekt. Zo zie je maar weer, onze club is van alle markten thuis.
Niet alle Klamme Zemen delen de liefde voor strenge winters. IJzel en sneeuw werden bevochten met pekel. Laatstgenoemde is uiteraard ? funest voor de in de winter vervangen en nog zo mooi glimmende Shimano en Campagnolo onderdelen. Slechts een enkeling trok de bivak over de oren en beklom het aluminium/carbon om de benen te testen. Dat wil uiteraard niet zeggen dat de rest in een winterslaap verkeerde. Nee, er werd gespind, hardgelopen en door de echte harde kern werd een stevig robbertje gekorfbald.
Het seizoen 2010 lacht ons tegemoet. Traditioneel vindt de aftrap plaats na de jaarlijkse ledenvergadering. Deze zal plaatsvinden op vrijdag 19 februari om 7 uur; chez voorzitter, Kovelaarstraat 12. De zondag daarop zal dan eindelijk de eerste etappe worden verreden. Om 10:00 staat de koffie bruin op Tirol 165. Na deze seizoenstart zal er vervolgens deo volente elke zondag vanuit een wisselend clubhuis worden gekoerst. Maar dat is niet alles. Reeds in de vroege winter werden de eerst plannen gesmeed voor het rijden van verschillende klassiekers zoals de Amstel Gold Race, Limburgs Mooiste, de Jan Janssen Classic. En als klap op de vuurpijl worden er plannen gemaakt voor de loodzware Marmotte expeditie. Winters gaan over en een ding is zeker, wij zijn er klaar voor.

Wat een fantastisch land om te trainen! Daar waar jullie stalen ros al weer een maand lang aan de muur hangt, ben ik bezig met een heerlijke verlenging van mijn seizoen… En het is afzien hier! Madagascar is alles wat je er van verwacht. Warm, tropisch en super vriendelijke mensen. Bovendien kom je hier in de jungle alle wezens tegen die je ook ziet in sf-films zoals Star Wars of Men in Black. Overigens hoef je daarvoor niet altijd de jungle in. Op het laatst bezochte toilet: 1 vleermuis, 1 kakkerlak, paar grote spinnen, muggen, een heel mierennest en last but not least een schorpioen…

Uiteraard begon het, zoals bij elke fanatieke cyclist, al na enkele dagen te kriebelen… dus shirt aan, mountainbike gehuurd en knallen maar! Over het strand, door de jungle, een paar colletjes en weer terug. Op de terugweg deze mooie panter-kameleon uit de boom geplukt, iets wat ze niet echt fijn vinden. En ze bijten bovendien gemeen.

Nu, na iets meer dan twee weken trainen in de jungle, krijgt het licham rust op een van de vele lekkere tropische strandjes….

A bientot, de vice-voorzitter

Kraftwerk – Tour de France (1983)

Tx of L-FX | MySpace Video

Juli 2009: op een zaterdagmiddag in Lunetten zaten drie klamme zemen een fantastische etappe uit de tour te kijken. Ze zagen de renners in waanzinnig tempo de kale berg opgaan. "Ik wil ook die verdraaid gave berg op fietsen" schoot er door een van de hoofdjes heen…..

Om uit te rusten van een hectisch jaar besloot ik om er samen een slapende zeem (Miss BS, aka Madeleine) een lang weekend tussenuit te knijpen. We zouden een paar dgen relaxen bij het huis van haar ouders. Mooi weer, zonnetje, wijntje, boek, tijdschriftje en vooral rust.
Een week voor vertrek kwam Koos Groenendaal (Barca-trip) met het grandioze idee om mijn Bianchi voor de trip op te lappen en die in fietstas bij Eindhoven airport af te zetten. En zo geschiedde dus (met dank aan Koos!; hulde!) dat ik in Zuid Frankrijk aankwam met een Bianchi in mijn hand. Tja, met de tour etappe nog vers in het geheugen zat er maar 1 ding op…..
Zaterdagochtend kwam mijn wens in vervulling; ik parkeerde de auto in Bedoin, zette mijn vertrouwde Bianchi in elkaar en ging vol goede moed de berg op. Het weer was goed (wel warm, maar natuurlijk ook wat wind) en al snel kwam ik in mijn klimtempo. Alle namen stonden nog op de weg; het was alsof ik het peloton er gister nog had gereden. De beklimming door het bos was heerlijk; geleidelijk klimmen op zo’n 8 tot 10 % is echt mijn ding. Toen het landschap veranderde en ik de top voor mjn neus kreeg, stormde de adrenaline al door mijn lijf. Wat een ervaring. De laatste bocht…..oei, die zag er op tv ook al zo pittig uit. Even 2 tandjes zwaarder en staan……..en voor ik er erg in had was ik al boven. Snel een colaatje naar binnen tanken, jasje aan en afdalen naar Malaucene. Na een heel pain complet en 1 pak appelsap en een fles water verorbert te hebben, klauterde ik weer op mijn Bianchi voor de 2e beklimming.
Okee, eerlijk is eerlijk, bij de laatste kilometers had ik het toch zwaar. Je voelt dan toch dat je al wat hebt gedaan. Toch bleef ik in mijn tempo. Bij enige hersenspinsels van een eventuele pauze trok ik weer een gelletje uit mijn shirtje en zoog ik weer voldoende energie naar binnen om ook deze kant in 1 keer fietsend te halen. Het was 15 uur toen ik voor de 2e keer de top bereikte. Helaas was het weer omgeslagen en reed ik in dikke wolken; het uitzicht was verdwenen in de mist. 
Madeleine smste dat ze de champagne al koud had staan. Met een kleine rekensom (half uur afdalen, 2,5 rijden naar het huisje, 0,5 verkeerd rijden) besloot ik om de beklimming vanuit Sault voor een andere keer te bewaren. Er staan nu 2 kanten op mijn naam.
Bj thuiskomst stond Miss BS klaar; zo, ga jij maar eens zitten. Wat een heerlijk leven om even een weekendje zo’n berg te doen en dan de middag af te sluiten met champagne.
s Avonds in bed (en heel wat wijntjes later) ging er weer iets door mijn hoofd "volgend jaar in 1 dag alle drie de kanten. I’ll be back!".

Ps. met grote trots kan ik verklappen dat Miss BS uiteindelijk OOK heeft gefietst. Volgend seizoen wordt het damesteam wrsch dus nog sterker (ik zie een talent in haar!)

Goede voorbereiding is het halve werk. Daar stonden we dus met twee tenten en ook twee kooksetjes, twee pannensetjes, twee schuursponsen, twee afwasborstels, twee pakken mueslirepen, twee pollepels maar slechts twee stoelen. En xe9xe9n schamel kaarsje. Boogies kon beginnen, wij waren er klaar voor.

Sponsen en sponzen

In afwachting van de Mecanicien (waar is hij als je hem nodig hebt) en de Vice-Voorzitter werd de laatste hand aan de fiets van de Pink Panter gelegd. Deze handen waren nxe8t niet handig (hahaha) genoeg, dus werd de hulp van een buurman ingeroepen. Zeer behulpzaam had hij overal even aan gedraaid; de voorderailleur schakelde weer. Maar daar was wel alles mee gezegdx85

Intussen werden de inkopen (gehakt, groente, saus en PASTA!!) tot een maaltijd omgetoverd door de Stille Stoemper. Wat een goede man-vrouw verdeling. In het bijna-donker kon je gelukkig niet zien wat je at. Wel proeven, en het was prima binnen te houden. Inmiddels arriveerden de Mecanicien en de Vice-Voorzitter. De laatste plempte zx92n enorme (maar echt ENORME) luchtbed in een van beide tentjes (verwachtte hij nog iets of iemand?), de eerste keek de laatste happen pasta bij de Stille Stoemper van zx92n bord. En ja, weiger maar eens iets aan die hongerige Bambi-ogen. Je wilt er tenslotte ook niet de oorzaak van zijn dat hij de 160 km niet uit kan fietsenx85

Toen de Klamme Zemen net op 1 oor lagen, werden ze opgeschrikt door een grote, zwarte, harige, stinkendex85 hond (denken we). Nou ja groot, de Panter kon er onderdoor lopen. De fietsen waren dus veilig.

06.00: DE WEKKER!! Au, dat doet pijn. De Panter heeft de hele nacht wakker gelegen van alle SMS-jes die de Vice-Voorzitter ontving. 3 per uur is niet heel veel, maar wel als dat van 01.00 tot 05.00 uur x92s nachts isx85

7.15: op de fiets richting de start, richting de Cauberg (uiteraard bovenlangs, de dag zou zwaar genoeg gaan worden). Het leek mooi weer te gaan worden, dus de beenstukken en regenjassen (Patrick, bedankt voor het lenen, hij is nog als nieuw) werden thuisgelaten. Dit was de eerste slechte beslissing. Nummer 391, 392, 393 en 394 gingen van start. Na 5 minuten fietsen begon het te miezeren, en dit zou ruim 100 km zo blijven. Het bord x93bij regen plassen op de wegx94 zagen we niet, en werd node gemist. Uiteindelijk moest er dus in de berm worden geplast (hoewel daartoe geen aanleiding werd gegeven door borden).

8.15: de Mecanicien laat zich van zijn beste kant zien: wat is een Mecanicien zonder bandenlichters?

9.15: waar haalt de Vice-Voorzitter het vandaan: zo soepel en huppelend de bergen op, ondanks vele slapeloze nachten. Geven internisten tegenwoordig ook al EPO? Of had hij gewoon wat te bewijzen? Duidelijk was dat hij met zx92n hoofd in de wolken was. Zou dat de oorzaak zijn dat wij de halve dag in de regen fietsten?

Ondertussen had de Panter het erg druk met het beoordelen van de meest sexy, geschoren, gebruinde mannenkuiten. Ze fluisterde tegen de Vice-Voorzitter: x93wat een geile kuiten zie ik daarx94, waarop hij hard uitriep: x93Wat zeg je? Heeft die man met die gele fiets geile kuiten?x94.

Stille Stoemper had nergens oog voor, hij dacht alleen maar aan overleven. Dat was de tweede slechte beslissing van de dag: niet met de Mecanicien mee de 160 km fietsen.

Intussen was heel langzaam het zonnetje wat doorgekomen en bleven alleen de tenen nog nat. De km gingen al aardig in de benen zitten. Elk heuveltje hield een wachtmoment in voor de Panter en de Vice-Voorzitter, omdat de Stille Stoemper in de achterhoede bleef. De Panter kreeg het dan op haar heupen en MOEST gewoon blijven bewegen. Pijn pijn pijn begon.

De goede voorbereiding bleek weer eens te meer daar geen van de Klamme Zemen een lekke band kreeg op de pas begrindte berg. Kiezels om je oren, daar bleef het bij. En gelukkig had hier de Mecanicien nog de kans om zx92n passie uit te oefenen: 2 aardige jonge kerels hadden geen binnenbandje bij zich. En zie hierx85.SuperMecanicien comes!!!!

We verwachtten nog half en half bovenop het 3-landenpunt om Patje met zx92n fiets alsnog vanuit Duitsland de trap omhoog te zien komen lopen om aan te haken. Doorgeraasd dus maar op de fiets. Bij de Stille Stoemper ging het lichtje langzaam uit. Dat was de derde, vierde en vijfde slechte beslissing: de route niet inkorten waar dat kon. x93Ga maar, wacht maar niet op mijx92, was alles wat hij er nog uitgeperst kreeg. Dat gezegd hebbende begonnen alle spritsen, bananen (wat zijn die krom!!!!), koeken, mueslirepen en isostar te werken en trok hij de kar zelfs weer. Ongekend.

Nog 80 km, nog 40. Een telefoontje: de Mecanicien is geland (we hebben nooit een blik op zijn kilometerteller mogen hebbenx85) en zat al aan het bier. De rest zat net bij de EHBO-broeders op de laatste verzorgingspost. Een begrijpend gejuich ging op: zij vonden de Mecanicien verstandiger dan de andere Zemen.

De laatste bergjes in zicht. De Vice-Voorzitter besloot voor de records nog even flink aan te zetten op de Keuterberg. 3 Keer flink draaien en hij was die andere 8 patsers voorbij, maar moest dit snel verzuren en sleurde zich omhoog. De Stille Stoemper stond uiteraard al lang boven. En als laatste de Panterx85Die rekende zich rijk: nog geen enkele andere vrouw had de kracht gehad de Zemen in te halen.

En toen de laatste berg. Daar misrekende de Stille Stoemper zich toch echt. Na 200 meter ging de Vice-Voorzitter er fluitend overheen (toch weer een smsx92je gekregen?). De Panter eindigde de reeks. En watskeburt? Zij werd op het laatste deel ingehaald doorx85 een vrouw. Dat kon niet. Even goed aanzetten dus. En ja, dan kun je ook wel doortrekken naar de Stille Stoemper. Bijna werd deze dus, net als vorig jaar, net voor de finish geklopt. Maar een laatste krachtpatseractie en de rollen waren weer duidelijk (wat een mooie video!!!).

Wat een mooie tocht! Wat een krachtpatsers! Wat een helden! En wat een lekker schoon ruikende Mecanicien, die daar met biertjes klaar stond!!!! Volgend jaar weer! Maar misschien dan toch weer liever in die 1.60 m stacaravan bedjes. Wil Patrick dan wel mee???

En zelfs de Chinees was blij: de lijsttafel ging el goed in, de bieltjes (o nee, cola) ook, en bevelpoten onder je bed zijn inmiddels bij Ikea in ploduktie genomen.

En Het Nieuwe Zwarte Speeltje? Het Nieuwe Zwarte Speeltje bleef het hele weekend ongebruiktx85

Lang leve de BOB: na een flink feestje doorhalen staat de frisse BOB, better known as de mecanicien, weer te popelen om zijn vriendjes weer te bewonderen op de fiets. Vol goede moed stapt de lange ranke renner op zijn Batavus. x93Hoe zouden mijn maten de nacht doorgekomen zijn? Ze waren al zo stil in de auto op de terugwegx94. Zijn auto tekent dit beeld door het kwijl wat op de rechter achterruit nog was vastgekleefd. Bij Maurice aangekomen hield de BOB het niet meer van de zenuwen x93hoe zou het met mijn trouwe fietsmaten zijn????x94. Helaas trof de arme man slechts 1 klamme zeem broek aan en drie andere foeilelijke fietspakjes. x93Zit ik wel bij het KZ-clubhuis???x94 De roze koeken lagen op tafel dus daar was het bewijs……… hij zat goed. Dan maar wachten op zijn de echte fietsers………….. en maar wachten……..nog langer wachten…….. En na drie fiets-wisselbeurten van ex-miss Bianchi of ex-Miss Barca en wel vijf verschillende afstellingen van haar zadelhoogte (is haar zitvlak eigenlijk al wel hersteld….of verlangde ze weer naar een graai uit de pot uierzalf?!), werd het duidelijk dat het peloton vandaag slechts uit vijf renners bestond (waarvan twee sterke vrouwen). Gelukkig zou dit een klein uitfietsrondje worden voor ex-miss Barca/ex-Miss Bianchi/ex-Miss Haarlem. Lang hoefde de BOB niet met dit fake-KZ-groepje te trappen…………zo dacht hij…..
Maurice had echter andere plannen en zette een lange tocht in flinke vaart aan op de dijk. Met forse tegenwind ging het fake KZ treintje als een speer. De echte klamme zemen zouden dit wellicht niet eens bij kunnen houden. Om de naam van de wielerclub hoog te houden deed mister BOB erg zijn best en ging zelfs enkele keren op kop. Door het straffe tempo kwam de biologische appelsap af en toe omhoog om herdronken te worden…… (………) (?!?!?!?!?!?!) (WAT?!?!) Lekker hoor. Dat geboer en zuurbranden vroeg natuurlijk wel om een rustpauze voor deze Batavusknaller. Wat doe je als je zo moe bent dat 1 stoel niet genoeg is? Juist, je pakt een volgende…. Maar wat als dat zelfs niet afdoende is???? Juist, je pakt er gewoon nog een.  Deze Klamme Zemert zat als een prins op een erwt (zie foto).
Toch lekker om even 2 seconden te zitten…ex-miss Barca, ex-miss Bianchi, ex-misspoes had echter zoveel vet verbrand in 1 week dat ze het uitgerekend binnen die 2 seconden al koud begon te krijgen……..bibberend en klappertandend stapte ze weer op en we hadden maar te volgen. Dus kan je maar 1 ding doen om het weer een beetje warm te krijgen……heel hard fietsen, heul hard fietsen…..zucht! Daar gaaaaaaaaaan we weer….Een gemiddelde Batavus heeft na 30 km al last van metaalmoeheid, maar hersteltijd zat er niet in. Rats…..naar de Amerongse Berg…maar Maurice de Beast had zijn TomTom niet goed gericht naar de sateliet….omdraaien dus maar. Gelukkig had Marleen haar PeterPeter meegenomen en hadden we het spoor snel te pakken. Eindelijk weer stijgend vlak onder de wielen. Met pijn in de benen afdalen naar het heerlijke bord "Bij regen plassen op de weg…." menig renner stond op knappen, maar Kilo Utrecht Tango…het was droog!!!!!!!!!!! Weer geen feestje…
Met de blaas vol met biologische zeik reden we snel naar de Piramide. Terwijl het fakepeloton op volle snelheid raasde, maakte de BOB zijn plannen klaar om toe te slaan. Ja hoor, totaal onverwachts draafde plotseling de roze Batavus weer mee tussen de roze en celeste groene shirtjes. Dit beloofde een spannende eindsprint te worden. PeterPeter kende de weg, Marleen had de spirit, ex-Miss alles reed uit, Maurice de Beast lustte ze allen rauw en BOB teerde op biomassa. Wie oh wie zou de eindstreep als eerste halen? Uiteraard moesten we allen nog de zeer gevaarlijke en gladde rotondes bedwingen. De laatste kilometer ging in. PeterPeter had zijn route goed, Marleen draafde door en wilde te snel aan kop. Ex-Miss-beslis-maar-wat (kan alles zijn….) (het beste is uit deze Miss, zo blijkt….) (????) nam de leiding dus maar over; ze was toch maar een beetje aan het uitfietsen. Maurice trok dit niet en wilde overnemen. Zoals jullie trouwe lezers begrijpen was dit een bloedstollende afsluiting van de zondag. Jullie mogen in de nieuwe poll zelf beslissen wie er gewonnnen heeft. Doe nu niet zo flauw en poll lekker er op los!!!!!!!!!!!   

Vier zemen pijnigden afgelopen weekend drie dagen lang de benen om zich voor te bereiden op de Boogies Extreme. Dikke baslijnen, slierten dub en keiharde rock zweepte de zemen tot hoge hoogten. Moe? Welnee, vette experimentele electro en hardcore zorgde ervoor dat ook x92s nachts gewoon doorgetraind werd…

Om negen uur zou er vertrokken worden vanuit Tirol voor een trainingsstage in de heuvels van Berg & Dal. Een fantastische trainingslocatie en bovendien een erg goede voorbereiding op de Boogie Extreme (ja Anne, ook voor de 150 km . Dat het niet zomaar een tochtje was, bleek uit het feit dat ook Robert Gesink en de rest van de Rabo-renners de heuvels van Berg & Dal hadden uitgekozen voor hun training. Voor de liefhebbers: maandag 24 augustus komt de Vuelta door Berg & Dal.

De vice-voorzitter (wat een held is het toch) had een pittige route uitgezet met voor ieder wat wils. Een bochtige dijk langs de waal voor de technische rijders, de heuvels in Berg en Dal en Groesbeek voor de klimmers en een rechte dijk langs de Maas voor de mannen en vrouwen die hard tegen de wind in willen rijden. Alleen de kasseien misten een beetje. Uiteraard laat de vice-voorzitter niets aan het toeval over en daarom had hij, samen met de voorzitter, de route al enigszins verkend. 

Toen de vice-voorzitter om 9.00u zijn spullen in de auto had liggen en hij zich ervan verzekerd had dat de bovenbuurman ook wakker was, begon het wachtenx85 een vette BMW kwam voorrijden, vervolgens een Saab en een VW-golf. Ook Margriet was gearriveerd. Het wachten was op de voorzitter en zijn buurmanx85die kwamen uiteindelijk een kwartier te laat aanzetten met een hele slechte smoes: kinderen! Maar echt te laat was de Panter. Naar eigen zeggen ruim op tijd gestart, maar uiteindelijk wel 20 minuten te laat! Het is ook niet niks als je als klein meisje je fiets helemaal boven op het dak van je auto moet tillen en hem daar dan vervolgens ook nog stevig moet bevestigen. Maar trots stond haar fietsje bovenop haar rode autootje en dus konden de anderen alleen maar glimlachen. Gelukkig had de vice-voorzitter wat vertraging voorzien en dus kwamen we toch precies om 10.00u in Druten aan. Daar ontbraken de traditionele roze koeken voor Egbert gelukkig niet. En koffie. Waarom krijgen we dat bij de vice-voorzitter nooit?

De tocht begon op de dijk. Met een lekker windje in de rug werd met een rustig tempo vanuit Druten langs Afferden, Deest, Winssen, Ewijk, Beuningen en Weurt gefietst. Daarna via de waalkade richting Berg en Dal. Berg en Dal deed z’n naam eer aan toen iedereen, in z’n zwaarste verzet, de bocht naar rechts moest…. DE EERSTE HEUVEL! (of is het toch een berg?) Paniek brak uit, echter de vice-voorzitter had om onverklaarbare redenen zijn verzet al voor de bocht aangepast…. de route uitdenken heeft ook z’n voordelen. Gelukkig deed de voorzitter z’n naam eer aan en hield hem samen met Maurice goed bij (waar haalt die jongen de conditie vandaan….???) 500 meter, 11% klimmen en een boel gehijg later bleek gelukkig dat elke berg ook naar beneden gaat… En dit was nog maar het begin: Wat een genot voor de toch al zure benen! De Sterrenberg via de linkerkant, 1800 meter en gemiddeld 6 procent, hierna de Hanenberg. 800 meter en gemiddeld 9,5 procent en als toetje (maar iets minder zoet dan het gemiddelde toetje) de Sterrenberg via de rechterkant. 1000 meter en gemiddeld 8 procent. Gelukkig is er welgeteld 1 foto gelukt door de clubfotograaf. Hierop is te zien dat de groep in zijn geheel boven aankomt. De vraag is alleen hoe de penningmeester het voor elkaar kreeg in het peloton mee te komen. Zoveel heeft hij toch niet getraind? Moet dit gewijd worden aan Judith of is dit toch het roze-koeken-effect?. Mogelijk dat hij probeert te pieken tijdens de Bam Bam Beukenronde. Feit is wel dat hij altijd aan het eind van het seizoen sterker wordt. Pat, Margriet en Suzanne reden solide in het peloton. Voor de oplettende kijken zal duidelijk zijn dat xe9xe9n renner ontbreekt op de foto… onze mecanicien. Hij had het zwaar in de heuvels van Berg & Dal. Deze foto werd in de schemer gemaakt toen het peloton al een tijd voorbij was, vandaar de bewogen beelden. Juichend, met zijn shirt volledig open kwam hij bovenx85. blij dat hij het gehaald had. 

De Zevenheuvelenweg had nog een near-accident in z’n kielzog. Maar ja, het rijdt dan ook zoooo lekker, dan wil je liever niet te veel remmen. Ervaren als de renners inmiddels zijn werden de tegenliggers professioneel ontweken en werd elk stukje fietspad optimaal benut. Langzaam werden de meters in de kuiten gekerfd, maar zonder moment van zwakte gleed de Bertin Trein door het landschap. Dat de renners van wielerclub de klamme zeem de afgelopen jaren echt veel professioneler geworden zijn bleek toen de voorzitter materiaalpech had. Nog voor dat hij stil stond had de mecanicien zijn ‘tools’ al uit zijn zadeltasje gehaald en binnen enkele seconden was het euvel verholpen. Even aanduwen en hop… weer onderweg. Nog twee zware heuvels werden bedwongen om vervolgens via de Maasdijk tegen de wind in terug te rijden. Ondanks de straffe wind werd er gemiddeld zo’n 34 km/u gehaald. Vooral Maurice en de voorzitter namen een groot deel van het kopwerk voor hun rekening. Suzanne (af en toe een letterlijk duwtje in de rug van haar zoooo charmante maar o zo snelle man), Margriet en Anne in hun wiel. Ook Pat en de Penningmeester, onopvallend deze tocht, zaten met gemak in het peloton. Dat hoge bomen veel wind vangen bewezen Menno en Frank. Met hun lengte moesten zij tegen een veel grotere weerstand aanboksen. De vice-voorzitter hield de achterhoede in de gaten en reed de gaten die er aan de achterkant ontstonden snel weer dicht. Helaas was na 20 km dijk deze pret over. Met het windje in de rug, 40 km/u, waren we al snel in Druten (lees: biertje/ schuimende cola en visjes vangen). Wat een heerlijke tocht! Wat een mooi landje! 

Over het algemeen zou je zeggen dat degenen die een biertje op hebben met rijden de meeste brokken maken. In dit geval echter niet: Het meisje met de roze sokjes (niet te missen in het donker) rook duidelijk de stal, en besloot dat de auto (waar dat andere kleine meisje met veel moeite haar fiets op het dak had geklust) best onder de opengaande deur van de garage van de voorzitter kon. Dat klopte: het mooie rode autootje wel…. maar de fiets niet…. daar lag het mooie fietsje van vanochtendx85 gekreukt en gedeukt! Gelukkig maar dat onze Panter nog heel isx85

Door de penningmeester

Op vrijdagmiddag, de dag vxf3xf3r de toen al legendarische rit in de afgelopen Tour, werd er druk gezocht naar een camping. Alle campings in de wijde omtrek rondom het dorpje Bedoin werden afgezocht. Op 360 dagen per jaar is het dorpje Bedoin uitgestorven, behalve als de Tour karavaan over de Mont Ventoux komt. Een campingbaas vertelde ons dat xe1lle campings in de wijde omtrek al in februari waren volgeboekt. Dat was fors balen, maar mocht de pret niet drukken. Vol goede moed besloten de Penningmeester en de Club HR Manager de route over de Mont Ventoux te rijden.

De Mont Ventoux is de berg der bergen. Zij is in de wijde omtrek al te zien; als je vanaf Avignon de D942 neemt, zie je haar al vanaf 30 km afstand. De berg is genadeloos, en ziet er uit als een onneembare vesting. De brede flanken, de dunner wordende boomgrens, het maanlandschap en de toren bovenop (niemand weet hoe deze er ooit gekomen is).

De provinciale weg en het dorpje was al vol met autox92s met Nederlands en Spaans kenteken. En op de berg werd het alleen maar gekker. De tocht ging door het dorpje Bedoin naar boven. Er waren 500,000 x96ja u leest het goed- 500,000 mensen op de berg. De campers stonden drie rijen dik, er stonden tentjes op afgronden waar de gemiddelde berggeit nog de zenuwen van zou krijgen, overal muziek, en nog veel meer vlaggen en uitgedoste wielersupporters. De weg naar boven was vol, heel vol. Wat een gekkenwerk, wat een waanzin, wat fantastisch! De route gaat vies vals plat omhoog, en wordt daarna nog stijler. Nooit rust voor de kuiten (gelukkig reden we in een VW Golf x85). Een, twee, drie haarspeldbochten, en je rijdt het bos uit. De weg leidt naar Chateau Reynard. Vanaf daar was de weg naar boven afgesloten door de Gendarmerie. De chaos werd daardoor alleen maar NOG GEKKER. Autox92s, kampers moesten omkeren en weer naar beneden, dikke file. Nog meer herrie. Nog meer autox92s over dezelfde weg.

De Penningmeester en de Club HR Manager stappen uit de auto. Direct waait er een wind van respect over de Mont Ventoux heen. BERTIN IS TERUG OP DE MONT VENTOUX. De wielersupporters zijn er heel even stil van. De campers gaan aan de kant, als de Dode Zee voor Mozes. De Gendarmerie wijkt echter niet, de weg naar het maanlandschap blijft afgesloten. Na de berg voor latere beklimming gexefnspecteerd te hebben, gaan de Penningmeester en de Club HR Manager terug naar de auto en beginnen aan de afdaling. Door de lavendelvelden en kleine Franse dorpjes krult de weg zich, richting Carprentras en richting Lyon. De volgende middag zaten de Penningmeester en de Club HR Manager met het bord op schoot, te kijken hoe de renners zaten af te zien en herkenden de malloten en campers langs de route.

Volgend jaar komen we er terug, x85 maar dan op de fiets!

…soms is er niks aan"…zei Kenny van Hummel nog deze Tour, maar op het moment van schrijven ziet Kenny vreselijk af in de etappe en denkt aan opgeven in de Tour. De Klamme Zeem kent het woord opgeven niet…dat Kennie!! De weergoden zijn het peloton de laatste weken niet erg gunstig gezind, en ook vandaag probeerde moeder Natuur ons binnen te houden voor de TV. moedertje Natuur was echter vergeten dat de Klamme Zemen hun naam met trots dragen en houden van Klam weer. Met een peloton zo groot dat Tirol ineens heel klein leek (11 man/vrouw) en een trotse voorzitter van de partij, werd er buiten eerst nog wat getwijfeld over de route. Werd het Hoogeveen, snel naar het Ledig Erf, lekker over de dijk met wind in beide neusgaten, of toch maar het oude vertrouwde rondje. Wat goed is moet je koesteren was het motto en dus maar weer dat heerlijke rondje.

Met de Beul weer in het peloton en een overactieve Voorzitter beloofde het een onrustig rondje te worden met demarages vanaf de start, maar… ondanks een paar tempoversnellingen kwam de Bertin-trein zonder kleerscheuren bij de bergen. Even leek het erop de de Mecanicien moest lossen toen hij lek reed en de neutrale materiaalwagen geen achterwiel uit 1968 meer bleek te hebben. Een ander wiel werd scheef gemoteerd, waardoor onze Mecanicien nog meer tijd verloor. Boos op zoveel onkunde stapte hij af en liet hij zien hoe een achterwiel snel en feilloos geplaatst moest worden.

In de bergen (okxe9, okxe9… heuveltjes) ontplofte de boel en was het ieder voor zich. De Beul overschatte zichzelf en werd halverwege voorbij gereden door een renner of zes. Met zijn herstelvermogen is echter nog niets mis en op de volgende heuvel probeerde hij het weer… en weer…. Maurice was echter verreweg de sterkste. Met de voorzitter (alias de klever) in zijn wiel hoefde hij maar xe9xe9n keer echt aan te zetten om alleen boven te komen. Het is eenzaam aan de top.

In de afdaling van de Piramide leek de mooie etappe verstoord te worden toen nieuwe Zeem Marleen uit de rotonde vloog  en een flinke schuiver maakte. De clubarts, die ergens op kop reed, werd via haar oortje gewaarschuwd, draaide om, sprintte terug… en zag dat het goed was. Het leek in eerste instante erger dan het was. De spectaculaire buiteling met schroef werd gevolgd met een mooie landing (score: 8.5) waardoor de schade beperkt bleef. De mecanicien zag dat een nieuwe fiets kopen niet altijd tot geluk leidt..5 keer vallen binnen de eerste 500 km op je nieuwe fietsijzer (of misschien wel carbon)…voorlopig nog maar even doorgaan met wielen uit 1968. Gelukkig voor Marleen, die zich meer zorgen maakte over eventuele schade aan haar mooie nieuwe fiets dan over haar persoonlijk leed, bleef alles beperkt tot wat krasjes aan de wielklemmen en een rafelig stuurlint (maar dat staat ook wel weer stoer was de mening). Met trillende benen (en wat beurse lichaamsdelen) maar weer op de fiets om zo de extra adrenaline in het lijf snel in prestaties om te zetten. Na de afdaling van de Piramide volgt namelijk altijd weer de sprint van Bunnik. Het peloton brak in stukken om uiteindelijk bij het inrijden van de stad weer samen te vloeien. De weg was weer brandschoon, alle modder zat immers op onze gezichten. Getekend door modder en beurse billen ging iedereen zijn weg naar huis. Dit was zo’n dag dat fietsen best leuk is…en toch weer een heerlijk rondje!

Zondagochtend. De vice-voorzitter werd wakker van zijn telefoon. Een uit de hand gelopen feestje in Amsterdam had er weer eens voor gezorgd dat de voorbereiding geenszins optimaal was. Koeken waren er echter wel… en voor de liefhebber ook nog een slap bakkie oploskoffie. Ondanks het slechte weer en de vele trainingsstages (Blauwe Panter, ik wil foto’s van je fietstochten in Engeland, Mechanicien en toekomstig echtpaar, een foto op jullie stalen ros met mooie zonnebloemen op de achtergrond… prachtig, de Beul… xe9xe9n fotootje vanuit Ierland misschien, en de mooiste foto moet komen van de Penningmeester, die de 25e onze clubkleuren laat schitteren op de Mont Ventoux. Tip: Staand op de pedalen, dat geeft de meeste actie weer) waren er uiteindelijk toch nog zes renners aanwezig. Opvallend waren de twee Bianchi’s. Exe9n van klimgeit Margriet en xe9xe9n van gast-zeem Marleen.

Al meteen vanaf het begin werd duidelijk er op een Bianchi niet langzaam gefietst mag worden. Samen met Maurice, die steeds langer op kop blijft sleuren, werd de Utrechtse Heuvelrug in een straf tempo bereikt. Suzanne, Pat Bandana en ondergetekende zaten lekker uit de wind en genoten van de fantastisch groene omgeving. Een gevoel van rust daalde als een deken over de vice-voorzitter heen. De afgelopen weken had hij zich niet volledig kunnen storten op het voorzitterschap en was hij gered door de vakantie vierende Mechanicien, maar toen hij daar fietste, in de regen, was hij trots. Voor het eerst in de historie van wielerclub de Klamme Zeem waren er evenveel vrouwen als mannen in het peloton te vinden. Ook de Voorzitter zou trots zijn.

Dat de verhoudingen wat waren veranderd, was overigens ook meteen duidelijk. Daar waar we normaal gesproken vooral opvallen door een goed draaiende Bertin-trein, was het vandaag vooral het gezellige geklets in de staart van het peloton wat de aandacht trok. Onderwerpen zoals onderbroeken, nagellak, winkelen, schoenen en zadelpijn vervingen de platvloerse grappen over sex en de nog foutere ‘dat zei mijn vrouw vannacht ook’ grappen. Even leek dit zijn weerslag te hebben op het tempo, maar eerlijkheid gebied mij te zeggen dat ondanks het geklets wel ‘gewoon’ 38 km/u gefietst werd. Bovendien werd er tijdens het testen van nieuwe zadels een nieuwe wielerterm geboren: ‘het zitten als een spiegelei’. De Voorzitter zou trots zijn.

Jan en Jolanthe uit elkaar. De plaatselijke F.C. gedegradeerd. Jan Keizer keelontstekingx85. Wat is er aan de hand in Volendam? Hoog tijd voor de roodzwarte Bertin trein om eens op onderzoek uit te gaan. Een x91Klamme Zeemx92 is nieuwsgierig naar elk probleem!

Door uw racende reporter Rudy, Rudy, Rudy, Rudyx85..Pevenage.

x93Op weg naar vlammetjes in het hemeltjex94, wordt er nog gegrapt, terwijl de renners hun vers geschoren en geoliede benen vastklikken in de pedalen. Maar eerst een stukje dwars door Amsterdam naar het begin van de etappe x91Bam, bamx85x85naar Volendamx92. De Watergraafsmeer wordt doorkruist, op de Schellingwoudebrug wordt het geduld nog even op de proef gesteld door poenige Vutters met een te grote zeiljacht, maar dan mogen ze eindelijk los. Ondanks een lastige tegenwind uit het Noordoosten wordt al gauw de snelheid opgevoerd tot ver boven de 30 km/uur. De eerste pittige kasseienstrook in het pittoreske Durgerdam lonkt en Jesse x91de Kuitx92 demarreert alvast om bij zijn Durgerdamse vrienden even snel een x91bakkiex92 te doen. Als de rest van de roodzwarte trein voorbij dendert op weg naar Uitdam, kan x91de Kuitx92 nog net aanhaken. Uitdam uit volgt onder een nog waterig zonnetje een heerlijke koers over biljartlaken strak asfalt met aan de rechterhand een hemelsblauw IJsselmeer en aan de linkerhand prachtige grasgroene polders.  Alleen Monnickendam staat nog in tussen x91de Boys van Bertinx92 en dat aanlokkelijke stukje paling in Nederlands meest bekende Vissersdorp. Ook Monnickendam wordt verslonden alsof het uit slechts tien huizen bestaat. Na een korte achtervolging van Annie Schilder op een snorfiets, waarbij helaas het grootste deel van de renners van schrik moet passen, doemt in de verte het silhouet van de eerste Volendamse dijkhuisjes op. Een vreemde spanning doet zijn intrede in het peloton. Alsof een spiritueel geluid en honger naar vette vis de mannen het dorp in zuigt. Bram gaat het eerst gebukt onder deze x91palingsoundx92 en rijdt met 50 km/uur het dorp in. Hij is niet meer te achterhalen. Als ook de laatste Klamme Zemen de dorpsgrenzen hebben bereikt, slaat de hunker naar paling om in blinde paniek. Welk verdriet, welke waanzin heeft de oorspronkelijke inwoners van dit Vissersdorp ertoe gedreven om hun dorp zo te verkwanselen aan commercie en toerisme.  Enkele renners beginnen spontaan Duits te praten. Anderen halen als volleerde Japanners hun fototoestel te voorschijn. De trek in vis verdwijnt en de behoefte om deze Duivelse plek te verlaten neemt hand over hand toe. Gelukkig brengt het nabijgelegen Edam uitkomst. Uitgeblust (dat na slechts 35 kilometer) nemen de Zemen plaatst op een langgerekt terras, alwaar de energietekorten vlug worden aangevuld met een stevig stuk appelgebak met slagroom. De club trekt veel bekijks, wordt gefotografeerd en aangesproken. De mannen knappen zienderogen op en kunnen zelfs weer lachen. Het had niet veel gescheeld!

Na Edam wordt de route langs de dijk vervolgd richting Hoorn. Bij het uitgestorven plaatsje Eets slaat het peloton links af en vervolgt zijn weg terug richting Amsterdam. Met een heerlijke wind in de rug rijden de renners met hoge snelheid onder de bezielende leiding van x91de Voorzitterx92 terug naar Amsterdam Noord, waar de pont wacht om de roodzwarte goden terug naar het Centrum te brengen. Via de Nieuwmarkt, het Rembrandthuis en de Wallen, waar Timo x91de Schonex92 nog een korte tijd uit het oog verloren wordt, bereiken de renners uiteindelijk de finish van de koers. Met goede gehaktballen (een klamme ster waardig) en koud bier worden de Klamme Zemen opgewacht door de x91Ronde Missenx92. Zo hoort een vakantiedag te zijn! Heerlijk!

Je hebt wel eens van die ochtenden dat je naar buiten kijkt en denkt: x93ik blijf liggen!x94 Zo ook afgelopen zondag…

Een regenachtige zondag, clubhuis in huize Eikstraat, het warme nest van Jesse en Marleen, druppelen de renners letterlijk binnen (na een Tiroolse plaksessie), een uur eerder dan gewoonlijk. De buienradar bleek buitengewoon menselijk en ontoereikend om een droge etappe te bewerkstelligen. Aan de start stonden de mecanincien, Jesse, Timo de Tank, de vice-voorzitter en de voorzitter. De Tom Tom werd belichaamd door Jesse, die de Klamme Zeem moeiteloos door Tienhoven en Westbroek heen loodste. De Tank bevestigde nog eens hoe groot zijn clubliefde eigenlijk is. Na om een zeer prettige reden 36 uur geen zonlicht te hebben gezien, koos hij bij het afgaan van de wekker om op deze regenachtige dag toch zijn fiets boven het terug onder de lakens duiken te verkiezen. Ondanks deze nobelheid, blijken toch weer hoe hard de wielerwetten zijn. Niet voor de wedstrijd !! Het bloed moet naar de kuiten !!

Na het passeren van opax92s boerderij ging bij de mecanicien het wielerlampje uit. De kou, de regen en de negen goals (waarvan een aantal stippen) van de dag ervoor, lieten duidelijk hun sporen achter. Het viertal ging voort, af en toe met een stevige snit op de pedalen. Ook de vice-voorzitter testte af en toe hoe zijn revaliderende knie ervoor stond. Verzopen katten in Utrecht keken terug op een mooie etappe, waarbij zij donderdag goedgemutst de Amsterdamse bergen en gehaktballen zullen bedwingen. Anne & Ruud, succes met draaien.

Beste Zemen,

In de vorige nieuwsbrief stond nogal ongenuanceerd beschreven dat de Penningmeester afhaakte en zijn mederenners in de steek had gelaten. Dit verdient een aanpassing omdat de situatie anders bleek te zijn dan beschreven. Dat de credietcrisis voor minder werk zorgt is een feit, maar voor sommigen betekent dit juist enorm hard doorwerken. Na een paar weken regelmatig nachten doorwerken en dus zeer weinig slaap, was het kaarsje vrijdagmiddag bij de Penningmeester gewoonweg uitgegaan. De late afzegging kwam puur en alleen omdat hij, ondanks de zware dagen, toch de heuvels in het mooie Limburg met ons wilde trotseren…

Mijn excuses daarvoor!

De vice-voorzitter (die het vak journalistiek duidelijk nog niet voldoende in de vingers heeft)

door: de vice voorzitter

Fietsx85 yep

Fietskledingx85yep

Gewone kledingx85yep

Toiletspullenx85yep

Kampeerspullenx85yep

Papierenx85yep

Slaapzak…shit

Vrijdagmiddag stond er op Tirol een Volkswagen Golf klaar voor vertrek. Al snel kwam daar een Peugeot bij. De Citroen zou later volgenx85

Eenmaal in Valkenburg werd er ondanks Tom Tom toch nog een paar keer – toevallig over de Cauberg – verkeerd gereden door de Voorzitter. Het gaf aan hoe fanatiek hij was. De finish snel nog even een paar keer verkennen. Hoe is de aankomst? Is het een scherpe bocht? Waar kan in demarreren? Het waren enkele vragen die hem al de hele route bezighielden. Nee, aan zijn voorbereiding lag het niet. Zelfs zijn benen waren vrouwelijk zacht. Geschoren voor de gelegenheid. Wielrennertje spelen in het weekend hxe8? x85. homo!

In de regen werden de tenten opgezet. De Fireball arriveerde en even later verscheen ook de Citroen. De Mecanicien was zo druk bezig geweest met het bemachtigen van zijn startbewijs dat bij aankomst realiseerde dat hij zijn slaapzak vergeten wasx85 Met een Body Mass Index van onder de 16 geeft dat een serieus gevaar voor bevriezingsverschijnselen. Gelukkig kwam er een collega fietser uit zijn tent gekropen, pakte uit zijn achterbak een paardendeken en redde zo het leven van onze Mecanicien.

Amstel Gold race volgens rijders van de 250 km:

De volgende ochtend was het vroeg uit de veren. Om 5.30 de wekker, om 6.30 startbewijs halen. Nog snel even een krentebol naar binnen en fietsen maar. Al meteen zaten de voorzitter en vice-voorzitter alleen op kop. Getreuzel aan de start. De Beul, die zonder fietscomputer reed, kwam ons echter al snel met 50 km/u voorbij scheuren en miste daardoor de eerste afslagx85 het zou niet bij deze ene keer blijven.

Na 2,8 km lag de eerste berg al voor ons. De Geulhemmerweg. Met een lengte van 1 km en een stijgingspercentage van 6,1% was dit een van de makkelijkere beklimmingen, maar het gaf wel aan dat de tocht geen makkie zou worden. Via o.a. Berg en Terblijt, Meerssen, Elsloo, Moorveld, Ulestraten, Schimmert en Nagelbeek werd de eerste verzorgingspost bereikt. Snel nog even een krentebol naar binnen en fietsen maar weer.

Het werd duidelijk dat de verminderde luchtweerstand bij de Voorzitter zijn vruchten af ging werpen. Met gemak bedwong hij de bergen en de wind leek hem niet te raken. Zonder problemen reed hij de Beul achterna toen deze wederom verkeerd reed en al snel was hij weer van voren te vinden. Alsof het helemaal geen kracht kosttex85 !

Na 150 km en een heel straf tempo (gemiddelde lag, ondanks de bergen en het stoppen, nog steeds rond de 30 km/u) begonnen de benen pijn te doen. De Vice-voorzitter haalde de eerste iboprufen uit zijn plastic omhulsel om de opkomende pijn in zijn rechterknie te onderdrukken. Een irritatie aan de buitenkant van de knie, ook wel tractus iliotibiaal frictie syndroom genoemd, zorgde ervoor dat er steeds minder kracht gezet kon worden op de pedalen. In het jaarverslag van de clubarts hierover meer. Ook bij onze Fireball begonnen de kilometers te tellen en er werd serieus overwogen om terug te keren naar Valkenburg. Maar eerst nog even op de foto, want onze clubfotografe stond even verderop op de Loorberg strategisch opgesteld voor enkele actiefotox92s.

Een slecht functionerende derailleur zorgde ervoor dat de Voorzitter een klein stukje terug moest voor technische ondersteuning. Onze Mechanicixebn, die lekker met de Blauwe Panter in zijn nest was blijven liggen onder zijn warme paardendeken, zat ergens op het traject van de 150 km en was dus niet aanwezig om zijn uitgebreide kennis van het stalen ros met ons te delen. De Vice-voorzitter fietste ondertussen door, Fireball verlangde naar een warme douche en bier en draaide om. De 50 kilometers die volgden waren eenzaam. De inspanningen werden langzaam in de benen gekerfd en toen het ook nog begon te regenen vroeg menig renner zich af waar hij in godsnaam aan begonnen was. Maar het zeer gevarieerde parcours, met onder andere nog de Schweiberg, Camerig en het Drielandenpunt zorgden ervoor dat ook dit deel van de tocht erg snel voorbij was.

Bij de laatste verzorgingspost troffen Voorzitter en Vice-voorzitter elkaar in de modder. Zonder de Beul. Ook hij was mentaal en fysiek geknakt en was samen met de Fireball teruggegaan naar Valkenburgx85!

Met nog zeven van de 19 beklimmingen, waaronder de twee steilste, wegen de laatste loodjes echt het zwaarst. Zeker bij de Amstel Gold. Maar de voorzitter en vice-voorzitter roken de finish en beklommen, in het wiel van oud winnaar Michael Boogerd, zonder problemen de Eyserbosweg. Ook de Hulst, Bergseweg, Fromberg en de Keutenberg vormden geen bedreiging meer en voor we het door had stonden we al weer boven aan de Cauberg. Een fantastische dag, een fantastische tocht!

Amstel Gold Race volgens rijders van de 150 km: door: De Haarlemse Bianchi Zeem

De 150 route is dan wel korter maar zeker niet makkelijk. Dertien pittige klimmetjes worden in een lekker tempo afgelegd. Pas bij de 2e ravitaillering krijgt gast-zeem de mecanicien met zijn panter in het vizier. Ondanks zijn uitgebreide fietsenkennis kan hij het tandwiel van de panter niet op het grootste verzet krijgen. Reparatiedienst wordt ingezetx85 Naderhand kan de blauwe panter weer met volle kracht de heuvels trotseren. De mecanicien blijft echter tobben over zijn falen bij deze reparatie en heeft niet in de gaten dat hij zijn benen opblaast; zomaar vergeten terug te schakelen als je de kruisberg op moet. Ai, had je nu maar je hoofd erbij gehouden. Het is helaas al te laat. Kramp overmeestert deze zeem en hij moet zijn roze brik in de bosjes gooien om even te rekken en te strekken. Aanmoediging van de voorbij racende gast-zeem wordt niet in dank afgenomen. Om het goed te maken rijdt zij het laatste stuk met hem mee om naar de finish te kletsen. Haar tip om in moeilijke tijden te gaan zingen wordt aanvaard. Met nog altijd krampende benen naderen zij de Cauberg waar het publiek alle klamme zemen aan het opwachten is. Terwijl het stijgingspercentage langzaam omhoog ging zette de mecanicien zijn zang met volle borst in. x93Een oude Batavus stopt niet zomaar, lalalalalax94. Het nummer sloeg aan en heel Valkenburg zong met hem mee. Hij moest en zou de top fietsend bereiken. Het publiek joelde en platenmaatschappijen werden al gebeld dat er een talent elk moment de finish kon naderen. Zij zouden zeker zijn naam moeten onthouden.

Eindelijk was de laatste mat in zicht en konden de 150-renners met heerlijke muziek en bier de andere zemen opwachten. De blauwe panter en gast-zeem deden meteen auditie om bij zanger/mecanicien in zijn clip te komen. De plannen liepen gesmeerd; het script voor de videoclip van x93oude batavus op de Caubergx94 was al klaarx85x85.

Helaas kent x93Martinx94, de zingende krampende Batavus-fietser, de tekst van het nummer helemaal niet!

Mochten jullie komende weken enkele fietsers op kop zien rijden met een witte Amstel Gold muts, bedenk dan: dat zijn de echte bikkels van de Klamme Zeem!

Amstel Gold Race volgens rijders van de 250 km maar moesten opgeven:

Per SMS was de enige reactie:

De beul: "Voorzitter, ben er niet trots op en heb geen inspiratie…Gr de geknakte Beul."

door: Jesse

De laatste zondag in maart, een mooie dag voor een lekkere fietstocht. Heerlijke gedachten van de verse fietsjunioren. De zaterdag waren er al wat kilometertjes gemaakt en de ziekenboeg zat nog aardig vol. kortom, Marleen & Jesse wilden lekker gaan fietsen om zo iedere keer ons niveau een beetje op te schroeven. Gelukkig was de bezetting verre van maximaal.. het waren slechts een aantal fitte fietsers met faalangst symptomen als het vooraf aankondigen van pijntjes en niet te ver…..:-S. De eerste soepele kilometers door een gladde en mooie route (…) van Nieuwegein richting de Lek en de beruchte/bekende dijken. Langzaam maar zeker neemt de snelheid en de zon toe tot een aangename testsnelheid voor ons junioren. Naar onze mening zijn de pijntjes bij de recreanten als sneeuw voor de zon verdwenen wanneer de brug gepasseerd is en de meanderende dijken roepen om onze waaieraandacht!! De dinsdag zijn er spontaan nog trainingsuren gemaakt voor een xe9xe9n of andere belangrijke ronde… ik was gewoon veel te vroeg op mijn afspraak!
 

Afgelopen zondagmorgen verzamelden een groot aantal coureurs zich op de Nieuwe Koekoekstraat. De Vice-voorzitter, de Mechanicien, de Beul, de Marinier, Pat Sinkewitz en gast-Zeem Margriet werden verwelkomt door de Penningmeester. Bij binnenkomst werden deze Zemen direct gescreend op persoonlijk profiel, ontwikkelperspectief en competenties door de nieuwe HR Consultant van de Klamme Zeem. Daarnaast kregen zij een intake-gesprek dat later als basis gaat dienen voor het beloningsbeleid van de coureurs. De Voorzitter was zijn haar aan het wassen in Culemborg; later vertelde de dominee hem dat dit het doopwater was. Voor straf moet hij volgende week 10 extra zwervers van de Europalaan halen.

Na een kop koffie, thee en koek was het tijd om te vertrekken. En vertrekken deden we. De Beul voorop; de Beul had vandaag goede benen en hij was beslist van plan dit te laten zien aan de rest van het peloton. Op zijn helm een bouwhelm bevestigd die niet zou misstaan in de oude kolenmijnen van Limburg. Zijn fiets vol met modder, maar zijn benen vol goede moed.

De rit ging al snel vlot op koers. Via De Bilt ging de koers richting Soest en Soesterberg, naar de Utrechtse Heuvelrug. De route liep daarna via Zeist naar de Pyramide van Austerlitz. Daar kwamen de benen van gast-Zeem Margriet goed op stoom. Gewapend met een fel turquoise Bianchi fiets  en kruit in de kuiten, ging ze voorop het vals plat omhoog richting de Pyramide. Kees Jansma stond bij het KNVB gebouw enthousiast de Klamme Zemen aan te moedigen.

Het razende tempo nam zijn tol, en er moesten wat Zemen toegeven aan het moordende tempo. De vlotte koers werd zeker ook bepaald door de flitsende nieuwe racefiets van de Vice-voorzitter, compleet in clubkleuren, welke door de Panter al was bestempeld als x93een geil fietsjex94. Zij is er duidelijk niet vies van. De Panter die kinderen met uitdrogingsverschijnselen in Woerden aan het verzorgen was. x93Zet uw kind op de fietsx94 was steeds haar devies.

Op weg naar de heuvels van Maarn stoof de Marinier vooruit. Hij ging boterhammen smeren, en had zijn eigen picknickkleedje meegenomen. De Marinier had een complete picknickmand meegenomen met jam, croissantjes, roomboter en een glas vers geperst sap. Die inspanning brak hem later op. Met krampen in maag en hoofd haakte hij af.

De heuvels van Maarn werden de Hoogstraat en de Ruiterberg maar liefst tweemaal genomen; dat betekende vier heuvels. De coureurs werden daardoor niet afgeschrikt. Pat Sinkewitz toonde zijn ware bikkelaard en ging al een alpine-skixebr de heuvels op en af. De Mechanicien had inmiddels zijn 15^e jeugd tijdens de koers weer gevonden en kwam boven.

De weg terug naar Ledig Erf was een weg met vooral wind tegen. Gelukkig bood De Beul zich vrijwillig aan om als windscherm te fungeren. Hij ging het peloton voor in de strijd, afgewisseld door de gast-Zeem Margriet. Wij zien in haar een talent, en verwelkomen haar graag in het peloton.

Op Ledig Erf was het koud, maar de Witte Stefan smaakte als vanouds. Zeker onder de paardendeken waar de Zemen zich onder verscholen hadden.

Volgend weekend staan de Zemen op de lange latten in Frankrijk. Daar zullen zij vele etappes afleggen; bergaf, richting kroeg en richting Les Blanc Stephans Locale.

SMS Egbert: x93Blijf in Rotterdam, veel plezier met fietsenx94

SMS Frank: x93Ouwe lambal, zeker de man met de hamer in je hoofd? Zal wel een Timmer zijn.x94

SMS Egbert: x93Frank, je sms-t op een privxe9 moment. ben in Rotterdam, straks voorstelsessie aan ouders Judith. Moet ook gebeuren he? Vandaag dus weinig fietsen. Ga nu weer terug naar bedx94

De eerste, en enige, afzegging van vandaag. Sinds Valentijn is hij nog steeds herstellende…. Hopelijk valt Valentijn volgend jaar niet in het weekend.

Het was een fantastische dag. Lekker zacht lenteweer en dus was Hansie er ook weer bij. De commando uit Leerdam heeft de hele winter keihard getraind in de sportschool, maar durfde er de eerste etappes niet uit te komen… te koud en te nat. Dat ie getraind had was duidelijk… met 47 km/u zou hij vandaag een hele groep wielrenners achter zich laten, inclusief de Klamme Zeem. De dag stond ook in het teken van nieuwkomers en herintreders. De x91Breukx92 maakte na een seizoen afwezigheid weer zijn rentree in het peloton en Jesse en Marleen maakten hun debuut. De voorzitter zou trots zijn, maar lag nog op de Kanarische Weilanden en had van dit alles geen weet. Samen met zijn echtgenote hadden ze besloten om vandaag een vliegtuig later terug naar Nederland te nemen. Zo zouden ze nog net de laatste Bingo mee kunnen maken. Dat hij daardoor deze unieke etappe moest missen, zal hem nog lang blijven achtervolgen. Het was ook de dag van nieuwe trainingen. Erik alias ‘de beul’ was bang dat hij zijn bijnaam dit jaar geen glans kon geven en was overgestapt op de wel bekende McConnel-training. Dat dit meteen zijn vruchten afwierp was duidelijk. Geen pijn en een straf tempo. Pat ‘Bandana’, De Mechanicien en de Fietse-voorzitter waren natuurlijk ook weer van de partij. Laatstgenoemd trio staat tegenwoordig bekend als de harde kern van de Klamme Zeem. Nog geen enkele keer verzaakten ze en ook verzorgen zij wekelijks het clubhuis. Volgende week zal er verzameld worden bij Pat ‘Bandana’ zijn, alwaar Guineaanse koeken op ons liggen te wachten.

Zoals de notulen ons voorschreven, werd er met een rustig tempo gestart, maar toch was na tien kilometer  gevoelloosheid in de genitale zone al het signaal dat de stand van het zadel bij de debutanten wat aangepast moest worden. De mechanicien, kundig zoals altijd, gaf een fraai staaltje van vakmanschap weg en in een mum van tijd werd fietsen leuk!

De route voer weer naar de heuvels van de Utrechtse Heuvelrug om daar de nodige hoogtemeters te pakken. Daar waar de jonkies hun testosteron moesten laten zien en al vooruit waren gereden, gaven de ‘ouderen’ de debutanten hun eerste fietsles. Uit de wind, in het wiel, het snot voor de ogen rijden, stoempen, waaiers en treintjes, demarreren, aan het elastiek zitten en natuurlijk de x91man met de hamerx92 waren de eerste wielertermen die ze te verwerken kregen. Maar dat de debutanten talent hadden was meteen duidelijk. Uiteindelijk werden de heuvels bereikt met een strakke 29 km/u en dat is helemaal niet slecht als je nog midden in de revalidatieperiode zit.

In de heuvels werden de andere weer ingehaald en met z’n achten werd de terugweg ingezet. Nauwelijks onderweg werd de Bertin-trein verrast toen deze voorbij werd gereden door een wel heel jong talentje. Met zijn wielmaatje 16 en een trapfrequentie van boven de 100 per minuut kon hij het tempo gemakkelijk aan… dit zou nog wel eens een hele grote kunnen worden! Met dit jonge talent, de Breuk weer in het peloton en twee debutanten belooft het weer een fantastisch wielerjaar te worden!

De bingoballen ingepakt, krulspelden mee en de jeux des boules ballen in het daarvoor bestemde netjex85 tijd om te boarden. O nee, telefoonnummer van de UTC vergeten! 0900-KOVELAAR waarschijnlijk. Het is inmiddels kwart voor vier. De harde kern van de Klamme Zeem zit inmiddels met schone fiets, vieze kleding en een voldaan gevoel een weekbrief nieuwe stijl te maken. De voorzitter had dus best nog even mee kunnen fietsenx85 maar het idee dat hij morgen bij het TROS-muziekspektakel op de Canarische Weilanden mag zijn, met de armen in de lucht meezwiert met Dries Roelvink, Danny Christiaan en Sabrina (boys boys boysx85 het is net Nieuwkoop) gaf hem zoveel vreugd dat hij voortijdig afhaakte.

De barre etappe van vorige week heeft zijn tol gexebist. Alleen de harde kern van de Klamme Zeem is overeind gebleven. Te weten: Frank x91the mecanicienx92, Pat x91bandanax92 en Bram x91ad interimx92. Harde kern zou geen harde kern zijn, en dus werd er gestart zonder koeken bij de thee (die had Egbert xb4de hongerklopxb4 vorige week al opgegeten). Laatstgenoemde zat in Brabant zogenaamd Carnaval te vierenx85 maar wij weten wel beter. Het was toch verdacht dat de klamme zeem siliconen testis koker onvindbaar was.

Met de Amstel Goldrace in zicht werd besloten om de Utrechtse Heuvelrug weer op te zoeken om de benen te pijnigen. Met de notulen nog in het achterhoofd werd er gestart met degelijk materiaal, genoeg pompjes en hoofddeksels. Met een rustig gangetje van 40 km/u om de benen een beetje te sparen voor de heuvels, sneed te Bertin-trein door het Utrechtse landschap. Het testosteron temperend en verstandig fietsend werden met een straf, maar stabiel, tempo de bergen bedwongen. Een machtig gevoel! Het nieuwe fietsen is geboren. Na twee mooie ronden heuvelrug werden oude tradities in ere hersteldx85 er is weer een klamme ster uitgedeeld! De gehaktbal deed zijn rentree.

De benen voelden na de gehaktbal nog steeds opperbest en dus werd er besloten de rivieren over te steken richting de Brabantse gezelligheid. Egbert ALAAF! x91de hongerklopx92 was echter nergens te bekennen. ALAAF! Onze penningmeester was vast besloten om onze hele  jaarbegroting weg te zuipen. Wij zijn toch benieuwd hoe hij komend jaar de begroting sluitend gaat krijgen. ALAAF! Intussen stond de harde kern lekker met een biertje te hossen op de praalwagen van carnavalsvereniging de Leutkikkers. ALAAF! Het feest ging nog tot in de vroege uurtjes door. ALAAF!

Terug in Utrecht lazen we op teletekst dat de super-bingo-prijs van de bejaardensoos op Tenerife was gevallen op het winnende lot van ene meneer en mevrouw T. ALAAF! Wij wensen ze heel veel plezier met hun nieuwe sjoelbak, knolbegoniax92s en vier flessen Zwarte Kip Advocaat. ALAAF!

U leest het goed, het is februari en er wordt gefietst !! Na 3 loodzware maar bovenal fietsloze maanden werd de zwarte-rode Bertin vlag dan toch gehesen. Het seizoen is begonnen. Clubhuis voor de jaarlijkse seizoensproloog en ledenvergadering was dit jaar Chez Bram te Lunetten. Roze en gevulde koeken, koffie en thee stonden klaar voor renners, rennersvrouwen en overige clubleden. Ondanks de mooie opkomst toch enkele afmeldingen, zo was er autopech in Amsterdam, promotiestress op de Buys Ballot, knie-revalidatie bij de Lokvennetjes, deadlinestress in de Eikstraat, zwangerschapsondersteuning in Leerdam, zaalvoetbalperikelen op de Koekoek en liefdesverdriet in India. De overige renners hadden zich prachtig uitgedost, nieuwe sokjes uit het plastic, het vet op de wangen, hier en daar een bandana, maar bovenal het nieuwe rennerstenue. Dat verdient een foto, zei de Coureur; en zo geschiedde. De clubfotograaf koos voor klassieke smoelenboekpose en tevens een actiefoto met fiets op de schouder.  De fotox92s zullen worden gepubliceerd als alle clubfotox92s zijn genomen en gebundeld. Toch bijzonder hoe de verlegenheid kan toeslaan als er een fototoestel in de buurt is. Of zou de x91beulx92 toch zijn vedettenstatus tot de Bam Bam Betuwse Beukronde enigszins willen camoufleren? Om dat Joop van Tellingen toch altijd in de regenton zit…bij deze:

En dan ineens zitten de renners op hun vertrouwde Italiaanse zadels. De fietsen lijken goed verzorgd te zijn; geen geratel, geen getikx85 met een zachte tik schakelt de derailleur de ketting over de kransjes. Het is koud, maar het gaat. De winddichte jacks in clubkleur blijken de koude goed van het lijf te houden. De mecanicien kiest naast een werkelijk afzichtelijke , ja u leest het goed, blauwe schaatsbroek, heeft hij tevens een bivakmuts over het gelaat getrokken. Omstanders kijken hem vol bewondering na, zou hij de Noordpool halen? De renners kiezen voor een voorzichtige start, er wordt gepraat en twee aan twee gefietst. Pas op de  Ruiterberg en de Hoogstraat testen de renners hun kuiten. De uitslagen van zowel van de beklimmingen zullen echter zo vroeg in het seizoen nog niet worden gepubliceerd. Op de Pyramide van Austerlitz gaat voor onze Penningmeester het lampje geleidelijk uit. Zou de 3-daagse Rotterdamse Valentijnsessie dan toch een averechts effect hebben? In de lange afdaling richting Zeist zetten de renners een prachtige kop over kop formatie neer en gaat de teller weer ouderwets richting de 40 in het uur. Het traject Zeist- Bunnik is uiteraard altijd weer met de volle wind in het gelaat en daarom wordt gekozen om de sprint te mijden en direct naar de finish in Lunetten te rijden. Daar aangekomen worden de met modder besmeurde renners als waardige veldrijders wederom hartelijk ontvangen door de clubfotograaf. En dan is het wachten, wachten, wachtenx85..en toen was daar meer dood dan levendx85de Penningmeester.

De 1^e etappe zit in de benen en na 3 borden met Pedigree gehaktballen in tomatensaus (van onze culi-PR-manager en interim voorzitter) wordt de jaarvergadering geopend door de voorzitter. De notulen (met dank aan de clubfotograaf) zijn na te lezen door te klikken op de volgende link. Download jaarvergadering_15_feb.doc Systematisch en zorgvuldig worden de verschillende vergaderpunten doorlopen, maar wat wil je ook vergaderen terwijl er zulke fantastische soep wordt geserveerd. Opvallend waren de uitgebreide technische, medische (bijlage: Download medisch_jaarverslag_2008.doc en financiele jaarplannen van respectievelijk de mecanicien, de clubarts en de penningmeester. Niet veel later slaat de voorzitter met een ferme tik met de hamer op de clubtafel. De vergadering is ten einde, de bierblikken gaan sissend openx85..de kop is eraf !!

Download weekbrief_1.pdf

Na enige tijd fietsen op de verharde wegen van India, is het gisteren gelukt om offroad te gaan: De weg van Kodaikanal door de bergen zou ongeveer 100 km zijn, dus moest lukken op 1 dag (per vakantiefiets is geen Klamme zeem tempo). 2 mensen hadden gezegd dat het kon, 4 mensen dat er geen weg was, en 2 kaarten die een weg lieten zien, dus we hadden goede moed. Ook het hoofdschudden van de buschauffeur bracht ons niet van ons stuk. Totdat we na 55 km de weg omhoog zagen: keien, zand, steil… Dus: 5 meter fietsen en teon maar duwen. Een tuigje aan je bagagedrager, en zo 2 bergen op en af. Soms even fietsen, dan weer lopen. Maar dalen gng niet veel sneller dan stijgen, en soms moesten we zelfs afdalen omdat het te steil was… Wel giga-gaaf. Om 17.15 in  een dorpje aangekomen, toen zou er nog 600 m stijgen zijn en het zou donker worden, dus maar voor 8 euro een taxi genomen voor de laatste 50 km. Deze jongen bleek echter nog een appeltje te schillen te hebben met de wegwerkers, dus na 7 km weer retour. Na 2 uur vertrokken we uiteindelijk om na de top een prachtige 40 km afdaling per jeep te doen….

Ongelooflijk hoe je van 60 km zo moe kunt worden!!! Wel goede oefening alvast, want we hebben gisteren minstens 10 Caubergen gezien en 3 keutebergen…

Verder is het super: Een 40 km onafgebroken afdalen om vervolgens in de 35 graden weer verder te fietsen. En ik wilde jullie deze foto met wilde olifanten niet onthouden. Totdat ze begonnen te tetteren, toen ben ik hard weggefietst…

Vrienden,

Op 3 oktober was het zover. Het lang verwachte "30 is het nieuwe 20" feest! De kleine Catacomben in de binnenstad van Utrecht was de plaats van ons feest. Iedereen was er -behalve de vice-voorzitter die op zijn mountainbike over de steppe in Uganda reed- en iedereen ging uit zijn en haar dak. De feestzaal versierd met foto’s, slingers, balonnen, quotes, mini-soesjes en tompoezen, chips, en borrels. Vooral veel borrels. Veel gezellige mensen bij elkaar; geweldig! Een feest die lang zal doorklinken. Super bedankt voor jullie komst. Een speciale discofied thanx aan de DJ-line up van de avond; Broer Hammond Patrick K., Het Slangemens Frank T., The Orange Bomber Gert en Smooth Viking Rolf.

En zoals de spaarders van Fortis al zeiden, gelukkig hebben we de foto’s nog!

Groeten van de "nieuwe 20-ers" Jaap en Egbert

Hujambo my friends,

Dat de voorzitter extra kilometers maakt was al eerder opgemerkt door enkele oplettende Bertin-renners, maar dat er op de Koekoekstraat ook een schaduwboekhouding wordt bijgehouden is nieuw. Op een hometrainer nog wel! Geweldig!

Dat betekent natuurlijk dat ik hier in Africa niet achter kan blijven. Na een mislukte hoogtestage op de Kilimanjaro in Tanzania (-40 graden, slecht zicht) stond afgelopen zondag de etappe door Hell’s Gate op de agenda. 500 Ksh (ongeveer 5 x80) moest worden neergeteld voor een ‘very good mountainbike’. Op de foto het resultaat… waar is de mechanicien als je hem nodig hebt!?

Met xe9xe9n bar in mijn achterband, een losse zadelpen en een ketting die er bij elke hobbel af lag, maar wxe8l met Bianchi-look, hobbelde ik voorzichtig op de eerste Thomson Gazellen af. Even leek ik ze bij te kunnen houden, maar een buffel versperde de weg. Wat gaaf is het om tussen de zebra’s, gnoes, giraffen, buffels, bavianen en wrattenzwijnen te kunnen fietsen. De gedachte dat er ook ergens nog jachtluipaarden rondlopen maakte deze tocht helemaal compleet.

Om er zeker van te zijn dat de voorzitter trots op me is nog een paar vakantiekiekjes… geen Hottentotten met hangtieten, maar wel een tussen de giraffen!

Tot over een paar weken!

De ochtend startte goed met een warm onthaal bij het clubhuis van de voorzitter, waar we door de gastvrouw werden getrakteerd op echte Limburgse vlaai en onvervalste ranzige kantoorsex. Na het zakken van de vlaai en de erecties moest er dan toch eindelijk gestart worden met de dagetappe. Dit keer zowaar in een heus Bertin shirt! De voorzitter (mxe9t lange broek!) liet de route over aan de Diesel (aan mij dus) en rond de klok van half 12 reden we weg, richting Odijk. Aangekomen op de Langbroekerwetering gingen we es lekker gedisciplineerd als een volledig gesmeerde trein in een waaierend carroussel over het droge asfalt naar Langbroek, met de wind schuin op kop. Geen hoog tempo, maar wel goed samenwerkend en naar elkaar kijkend, rustig ronddraaien met zijn 6x92en. The Magnificent Six. We kregen er steeds meer gevoel bij, en al gauw kon het een tandje omhoog. Als een geoliede machine kwamen we in Langbroek waar we x96 terwijl de lokale kerkgangers hun gebeden zeiden – rechtdoor koersten via Overlangbroek naar Leersum. Op naar de heuvels! Door het technische groepfietsen op de Wetering waren er toch al enkele coureurs die zich maar moeilijk konden inhouden. Maar eenmaal op de Leersumse Berg brak de hel los. Vooral Bram & Jaap lieten de roestige trappers kraken. Het was duidelijk dat Frank testosteron tekort kwam. Zou dat met de prille ontluikende liefde te maken hebben?

Aansluiting bij de groep was gauw gevonden en the Magnificent Six reden door naar het volgende obstakel: de Amerongse Berg. Noordwaarts genomen is deze Utrechtse col van de buitencategorie toch zox92n 1,5 kilometer klimmen en wederom werden mannen van jongens gescheiden. Met het zuur in de benen en de eerst regen in het gezicht ging het al roulerend in een caroussel naar Leersum, richting Doorn. Vlak voor Doorn ging het echter rechts de Hoogstraat op. Bram werd verrast door een stiekume demarrage van de Diesel en de voorzitter. De voorzitter toonde echter met grote overmacht zijn krachtige mannelijkheid, echter wel met Patrick in zijn wiel. Deze jonge coureur, die vorige week nog bijna naakt en exhibitionistisch nabij de Lek werd gesignaleerd, had overduidelijk goede benen. De regen zorgde ervoor dat De Zes tot op het bot doorweekt waren en met Klamme (natte?) Zemen vervolgden zij hun weg naar de Tankbaan. Een mooi stukje strak asfalt, in het hart van de Provincie waar, vooraf gegaan door een viaduct in twee etappes, gedurende zox92n 7 kilometer goed gekoerst kon worden. Frank had zowaar zijn testosteron weer hervonden (doping?) en kon voorin mee rouleren. Zeiknat en met zure benen kwamen De Zes aan in Soesterberg. Tijd voor herstel? Nou, eventjes dan. Want eenmaal de stoplichten gepasseerd werd het tempo gestaag opgevoerd en nog steeds als een geoliede machine ging het al roulerend verder richting De Bilt. Met tussentijdse versnellinkjes werd het tempo ras hoger, en onder bezielend leiderschap van Koos, die ook Egbert blijkt te heten (was nieuw voor mij x85) draaiden we vlot en strak in een 6-mansformatie langs de Provinciale Weg. Menig professioneel team zou jaloers zijn op deze intense samenwerking! Nat, moe en voldaan kwamen De Zes in De Bilt aan, alwaar de wegen scheidden. Ondanks de regen was het een mooie fietstocht met ontzettend goede samenwerkring. De chaos van weleer is niet meer! Volgende keer weer!

Tot slot: Bram veel plezier in lx92Afrique, we zijn benieuwd naar je ongetwijfeld fantastisch mooie fotox92s. Jaap, volgende keer een korte broek, en Frank, x85 ach Frank x85, wat is liefde toch mooi. Maar denk wel aan je testosteron! Veel plezier bij de Boogies Extreme allemaal!

De Diesel

Door; de blauwe panter

Lekkende natte zemen

Zondagochtend.. Zucht… Na bier/ surpriseparty of na een fantastisch frenkelpenkel ontbijt zat het animo er niet echt in. Bram kon niet eens z’n roze koeken kwijt. Maar was wel degene die uiteindelijk de boel een beetje op gang hield. Zelfs Koos (die al voor aankomst een lege maag had na al die drank) kon nog een beetje mee komen. Groot was echter wel het relief toen de voorzitter een lekke band kreeg (wat dxf3et die jongen toch met al die bandjes). Gelukkig de mecanicien en Pat mee, die met vereende krachten en een roltechniek de band weer op de velg kregen. Intussen heerlijk uitzicht op een mooie koe. Daarna kon Bram zich weer uitleven op >50 km/hr. En won vervolgens ook nog dat kleine klimmetje van de blauwe panter. Maar bovenaan…. was het heerlijk uitzicht over de Lek. Fietsjes over het hek, shirtjes uit. Die koeien schrokken zich rot van eerst het spookie Frank (ribben, wit en doorschijnend), Koos (had ook de zon dit jaar nog niet gezien), en last but not least Patje: met z’n hoofddoekje rond z’n lendenen gewikkeld om z’n zeem droog te houden spurt hij naar het water. Sexier kun je het uitzicht niet hebben! Nieuwe witte paling in de Lek gesignaleerd… En de Lek blijkt een prima plek voor het oefenen van kinnebakkus…

Om vervolgens met lekkende natte zemen richting Ledig Erf te fietsen. Bram versiert daar natuurlijk binnen no-time een no-nonsense masseuse die het een beetje achter de ellebogen. En knappe fotograaf van de blauwe panter laat het al snel afweten. Maar hoe Bram dan weer aan z’n emailadres komt… Beetje jaloezie dus.

Na een derde keer bezoeken op het ledig erf (waarvan 1 was om de ijsjes evne langs te b rengen aan de bikkels die nog aan eht bier zaten…) ontstond het fantastische plan om op Tirol een ander bodempje te leggen dan bier: pasta. Dus op een stadfiets de boys bijhouden met 38 km/hr. Dat kan maar heeel even….

Maar wel lekker pasta…
Voor de rest spreken de foto’s boekdelen….

Er zijn verschillende bewegingen die een Klamme Zeem rondom een Olympische lappenmand kan maken. Je kunt in de lappenmand liggen, uit de lappenmand komen, in de lappenmand vallen, in de lappenmand fietsen, kortom: keuzes genoeg.

Op zondagochtend stond de Voorzitter aan te kloppen (koop verdorie eens een deurbel!) aan de deur bij de Penningmeester. Deze deed niet open, zodat de Clubsoigneuse gebeld moest worden. De Penningmeester lag nog op 2 oren, en kwam pas uit zijn lappenmand toen de Clubsoigneuse hem opbelde. Niet getreurd, binnen een paar tellen werd de deur opengedaan en de eerste boterhammen gesmeerd. Gelukkig kon de Voorzitter direct in de Olympisch lappenmand gaan zitten. Weldra kwam Pat Sinkewitz, vers terug van zijn hoogtestage zonder fiets in de Dolomieten, de deur door. De Blauwe Leeuw volgde snel. Deze Blauwe Leeuw gaf de donderdagavond voor dit wielerevenement een tuinfeest, waar complete schuttingen en treinbielzen de vuurkorf ingingen. Een ware fikkies-stoker is deze dame met de razendsnelle kuiten. Na afloop van dit tuinfeest ontstond de eerste lappenmand van de week. De Voorzitter en de Clubsoigneuse fietsten naar huis, en duikelden vrolijk over elkaar heen. Nee, niet thuis onder de klamme dekens maar over het asfalt van de Amsterdamsestraatweg. Dikke enkel het gevolg.

Na de Blauwe Leeuw, maar ongeveer een half uur te laat, kwam daar de mechanicien aangesneld. Iets te laat uit zijn klamme lappenmand gekropen. Op speciale uitnodiging betraden twee NKK-heroes het huis van de Penningmeester. Er was immers reden voor jolijt. De Penningmeester was jarig geweest. Grote appelkruimeltaart met slagroom en koffie of thee stond klaar voor de Klamme Zemen. Onder het verorberen van de taart vertelde de Buurman dat zijn fiets ook in de lappenmand lag. De Buurman was afgelopen week tegen een Duitse studente aangeknald (ja, ja, jax85.) waardoor zijn fiets compleet doormidden was gebroken. Het frame van de fiets zat vxf3xf3r het stuur, en het zadel zat onder het achterwiel. Oei, de allerbeste reden voor het kopen van een nieuwe fiets (de Penningmeester wil overigens niemand op verkeerde ideexebn brengen).

Pat Sinkewitz, nog bijkomend van de Italiaanse lappenmand, zat op het puntje van zijn stoel, en eigenlijk de rest van de Klamme Zemen ook. De Olympische Spelen staan aan, en iedereen zat in de Olympische lappenmand. Totale concentratie voor de wielerwedstrijd op de rijbaan. Theo Bos doet het (nog) goed. De Olympische Spelen boeien iedereen, maar de Blauwe Leeuw wordt onrustig. Ze voelt de kuiten roepen om pijniging. De overige Zemen vinden het wel best; de Olympische Spelen . Maar de Blauwe Leeuw is vasthoudend, en krijgt de mannen zowaar zover om de fiets te beklimmen. De Buurman leent het oude stalen ros van de Penningmeester.

De rit gaat via de Vogelenbuurt naar Overvecht en het Zandpad. Helaas zit er weer niks bij, we fietsen snel door. Via Maarsen rijdt het peleton langs de mooie Vecht naar Breukelen en Loenen. Langs de Vecht rijden de Zemen een strak tempo, 35km in het uur gedurende een mooie lange afstand. Trots. Bij Vreeland gaat de route naar rechts, en we rijden langs de provinciale weg op naar Hilversum. De weg is opgebroken en met gevaar voor eigen leven gooit de Buurman zich voor een colonne autox92s. Bij Hilversum langs de Loosdrechtse Plassen, het veld in richting de weg die ons daarnaar toe brengt. De bomen lachen ons toe, en de wind waait ons tegemoet. Wat een rit ook weer, zeker als de Buurman het tempo op de stalen ros omhoog gooit. Een stukje vals plat naar beneden, en de Voorzitter moet tandenknarsen om in zijn wiel te blijven. Het lukt hem, en hij neemt Pat Sinkewitz en de overige Zemen in zijn kielzog mee. Met dit tempo vliegen we Maartensdijk binnen, en via de Bilt rijden de Zemen terug naar het clubhuis Nieuwe Koekoek. De biertjes gaan daar open, behalve voor de mechanicien (colaatje) en de Blauwe Leeuw (tomatensapje).

Na enkele biertjes, belt zomaar de Vice-Voorzitter op. De Vice Voorzitter is de laatste in dit verslag die van de Lappenmand is. Hij stond op vrijdag op een bierfeest met Wolter Kroes, en probeerde met zijn voorhoofd tegen de muur af te remmen terwijl hij van een dansblok dook. Achteraf geen verstandige keuze. Zijn hele voorhoofd is een rood maanlandschap. Geen nood, een Weihenstaphaner doet wonderen. De Zemen gaan naar Ledig Erf, waar deze etappe met een paar witte kletsers en bitterballen wordt afgesloten.

Volgende week: huize Blauwe Leeuw!

INTERVIEW MET WIELERCLUB DE KLAMME ZEEM

x93WE HADDEN MISSCHIEN WEL

WIELRENNER KUNNEN ZIJNx94

x93We zijn niet zomaar een eigenzinnige wielerclubx94, verklaart Jaap Trappenburg, alias x91de Voorzitterx92 van wielerclub de Klamme Zeem. Begin dit jaar stonden ze ineens op x91onsx92 terras in hun prachtige Bertin shirts aan hun favoriete biertje de Weihenstephan. Reden genoeg om op een mooie dinsdagavond onder de luifel van het Ledig Erf met voorzitter Jaap Trappenburg over hun club te praten.

Ontstaan.

x93We kennen elkaar van schaatsen: een aantal vrienden uit de Betuwe en wilden weer eens iets anders. Je kunt natuurlijk je midlife al aan zien komen en een Harley kopen maar wij verkozen de Pinarello. x91Van gietijzer naar carbonx92 zogezegd en zo ontstond er al gauw een groepje vrienden en bekenden x96 dertigers nog – dat er fanatiek en vrolijk op los fietst. Aan mij de eer om het tot een wielerclub samen te smeden en heteen beetje bij elkaar te houden. Bij de eerstvolgende barbeque is er meteen van een x91ledenvergaderingx92 gesproken en een opening en sluiting en tussendoor flink fietsen afgesproken.x94

Start.

x93We starten meestal bij iemand thuis, met veel koffie en koeken. We rijden meestal een rondje over de Wetering en door De Betuwe, maar schuwen niet de klassiekers (Wageningen, Limburg en verder). Ook hebben we een tijdrit en een x91Betuwse Beukrondex92. Sommigen rijden

x91stiekemx92 tussendoor in de week. Laatst zijn we eens op woensdagavond met het LE meegereden; daar moesten we nog wel even stevig doortrappen.

Finish.

x93Die vindt ook meestal bij iemand thuis plaats. Nadat iedereen een beetje is uitgepuft, wordt een biertje zeker niet geschuwd en is onze honger nauwelijks te stillen. Soms gaan we naar het Ledig Erf om daar ons geliefde Weihenstephan in te slaan. De afsluiting van het seizoen vieren we met een weekend Limburg. Maar we willen deze winter wel gaan doorfietsen.x94

De Formule.

x93We zijn behoorlijk fanatiek: snelheden van 35 en hoger worden niet geschuwd. En competatief: wie een mindere dag heeft gaat maar in de slipstream hangen en zien we wel weer bij de stop of bij thuiskomst. We hebben grote ambities om goed te rijden, nou ja soms willen we dat zo voelen. Het moetwel stimulerend voor iedereen blijven; daar probeer ik op te letten. Zodat er niemand afvalt. Het moet eigenlijk van begin tot eind een x91feestx92 zijn. Ik wilde graag een club die staat als een huis: enthousiaste mensen die er voor gaan. Maar ook van plezier houden. We hebben nu een vaste kern van minstens 12 leden en erom heen nog ruim 30 mensen. Soms kijk ik wel eens hoe goed jullie fietsclub het voor elkaar heeft.x94 Ehhhhh, nieuw biertje Jaap x85.? Bertin. x93Bij de Ronde van Vlaanderen heb je zox92n Rondeshop met van die nostalgische

shirts. We kwamen uit bij Bertin: een wielrenner die weinig voor-stelde en daarna zijn dagen sleet in een wielerzaak. Een sterke naam! Je vind hem op www.dewielersite.net. Een aantal

Vlamingen struint nu voor ons Vlaanderen af naar de orginele wolletjes Bertin.x94

Kontakt.

Wie op de site van de Klamme Zeem kijkt (klammezeem.hyves.nl) begrijpt meteen waaraan de heren onderweg hun energie ontlenen en wat er te zemen valt. Elke week is er een weekbrief met tochten, belevenissen, anekdotes, oproepen en x91de beste renner van de weekx92. Dat kan zijn x91de Beulx92, x91de bijna beulx92, de x91mecanicienx92, de x91roze panterx92, de x91huisartsx92, de x91bewakerx92, x91Patx92 en natuurlijk x91de Voorzitterx92. Straffe taal zoals: in de kont zitten, het vuur op de pedalen leggen, een strak tempo, de Bertin trein en dat alles smaakt als Wieger K. Ik moet zeggen: ik ontvang de nieuwsbrief nu al een paar weken: zeer stimulerend! Daar kunnen wij weer wat van leren! Vrouwen.

x93Ik wil eigenlijk niet dat het een echt x91mannengedoex92 wordt en er kunnen bij ons nog wel wat vrouwen bij. Maar de vrouwen die we we hebben, zoals de roze panter, laten de heren flink naar adem happen. Het zou mooi zijn als ze vaak meefietsen.x94 Tot slot. Terwijl wij buiten ons laatste biertje nemen en afspreken om kontakt met elkaar te blijven houden, worden de stamgasten binnen aan de stamtafel steeds luider; stamgasten die tijdens ons gesprek hun racefiets voor onze neus parkeerden. Nog een fietsclub??? Nog een vat Weihenstephan?

Otte

Op zondagmorgen, zoals iedere zondagmorgen, 20 juli komt de Klamme Zeem weer bij elkaar. Dit keer is het clubhuis gelegen aan de Laan van nieuw Guinea. Iedereen is fris en fruitig, maar vooral bevreesd kijkend naar de horizon. De horizon is grijs en donkerblauw. Het regent al lichter dan rond half elf. Toen hoosde het. Echte Klamme Zemen zijn echter niet bang om Kletsnatte Zemen te worden. Sommigen zijn gekleed in korte mouwen en korte zeem, anderen hebben zichzelf beter ingepakt. En een enkeling heeft de complete outdoor regencollectie van De Waard aangetrokken, zodat hij gemakkelijk kan fungeren als water- en windscherm voor de gehele bevolking van Appelscha. De voorzitter is fier, maar zit toch al te bibberen op de bank. Gelukkig biedt de vrouw des huizes, Suzie S, hem koeken en een bak koffie met schuimkraag. De koeken zijn lekker en verrukkelijk. Minder verrukkelijk is het weer buiten. De buienrader en de raad van Jan Pelleboer wordt erop nageslagen.

Jaap Pelleboer zegt "nog 20 minuten, en dan gaan we". Dat geeft de mechanicien en de blauwe leeuw wat extra tijd om te herstellen van het fikkie stoken tot half drie in de nacht, en voor de mechanicien om te herstellen van zijn de-verkeerde-weg-op-slaan-beweging op de Amsterdamsestraatweg. Daarbovenop heeft de overgrote helft van de Klamme Zemen last van de surflessen die zijn genomen op Strand Horst, en de andere helft last van kinderen die al zijn (oppas) of die nog gaan komen (aankomend vaderschap).

Afijn, na de tweede ronde koffie en koeken gaan de renners op weg. De weg leidt naar de Douwe Egberts fabriek, langs wegobstakels, door blubber en over betonplaten, richting Vleuten en Haarzuilens. Langs Haarzuilens rijden we richting Kockengen, waar de Dolomiet er een tempo oplegt waar Jan Jansen 40 jaar geleden jaloers op zou zijn geweest. Zijn regenjack fladdert in de wind, maar dat doet hem niks. Helemaal hersteld van zijn valpartij aan het begin van het seizoen, helemaal Boven-Jan na zijn voortijdig afstappen in de Hel van Wageningen, en helemaal opgebloeid tijdens zijn hoogtestage in de Dolomieten. De Dolomiet gaat als de brandweer. Dat doet de Blauwe Leeuw smaken naar meer.

Zij heeft vandaag haar nieuwe carbonnen ros getoond aan de club, en iedereen is er beduusd van; een echte Discovery Channel fiets, waar Lance zelf nog een puntje aan zou kunnen zuigen. Het tempo gaat kop over kop, en Pat Sinkewitz schroeft het tempo op. Tegen de wind in kent hij geen genade.

De wielen draaien, en opeens zijn we in Mijdrecht. Er staan bordjes Haarlem! De Voorzitter schiet in paniek. Wat nu? De clubsoigneuse is immers thuis, en zij verwacht de Voorzitter OP TIJD thuis te zijn. Ervaring leert dat 14.45 een uiterlijke tijd is. De tijd dringt, en de brownies zijn al op afstand te ruiken, ook de billekoek die de clubsoigneuse verbaal en praktisch ten tonele kan brengen. De Voorzitter zweet peentjes, en we slaan snel rechtsaf linea recta terug naar Utrecht. De route brengt ons langs Baambrugge en Vreeland in Loenen a/d Vecht. Daar gaat het tempo omhoog, en moeten de eerste Zemen lossen. Alle trossen lossen, en ieder voor zich al een dolle naar huis. Eerst als een dolle de fiets schoonmaken, en dan als een dolle naar de Clubsoigneuse. Er staan warme brownies, chips, tripel biertjes en de ontknoping van de eerste Alpenetappe op het spel.

Volgende week zijn de vice-voorzitter, de Beul en Cadel vast weer aanwezig!

een sportieve, financieel uitgebalanceerde groet
uw penningmeester

door: de mecanicien

Een hele zaterdag sporten zaterdag bij Kampong…90 graden gehoekt staan met een stick in je handen, van hoek naar hoek duiken als keeper bij het voetballen terwijl de rest zich het snot voor ogen rent naar de aanval…verdedigen hoeft niet, we hebben de doelman tenslotte. Nog een potje tevergeefs van hoek naar hoek rennen om een squashballetje na 6 keer stuiteren op te rapen, 30 minuten met de kont naar achteren staan op de tennisbaan om er weer een verwoestende forehand uit te persen. Gelukkig ook even uitrusten met een potje cricket, maar het kwaad was al geschied. Op het feest wat alcohol erin om de eerste pijnen te verzachten lukte nog, maar na een fantastische dag Omnitoernooi is 1 ding onvermijdelijk: SPIERPIJN VAN JE TENEN TOT IN JE KONT!!!

Maar om een beetje spierpijn ga je niet zitten janken natuurlijk…HOP, zondag den fiets weer uit de schuur en op naar de voorzitter. Maar wat nu, het lukt amper om de fiets op te komen. waar ik normaal als een jonge hinde op zondagmorgen vanaf een metertje of 10 op mijn fiets spring lijken mijn hamstrings nu op oud rubber dat niet meer meegeeft en mijn kont voelt bij de eerste de beste buiging alsof er een schot hagel in geschoten is. Maar na enig oefenen lukt het dan toch en fietsen we (jaja buurBram is ook weer van de partij) richting clubhuis de Koof. Daar blijkt al snel dat er meer coureurs door de jager in de bips zijn geraakt..even kort mogen we allemaal klagen, maar dan stappen we op de fiets (nadat de mecanicien eerst nog een zwabbertje uit zijn achterwiel heeft gedraaid).

Met een klein beetje zelfmedelijden wordt besloten maar een niet al te grote ronde te fietsen vandaag, maar dan wel over de heuvels van de Utrechtse Heuvelrug. Het werd een mooi rondje waarin de kuiten op de stijgingspercentages eens aardig getest werden. Maar eerst effe een stuk polder met de wind in de neus fietsen voordat we bij de Utrechtse bergen zijn. Laat dit nu net niet het parcours van Koos zijn, voelt hij de wind in zijn neus, dan voelen zijn benen meteen als een paar slappe elstieke kousen, maar later deze dag zou het toch nog goedkomen. Voor Bram is Veilig Verkeer Nederland een mooi slogan gestart: "word geen slaaprijder"! In het eerste deel van de rit zou je denken dat hij in slaap was gevallen op de fiets (zeker een feestje gehad zaterdag), maar toen er wat hellingspercentages naderden zat hij ineens weer aan kop, wat nou slaaprijder/??!! Erik de Beul trapt zelfs zo hard de berg op dat zijn hele fiets uit elkaar lazert, ketting kapot en het achterwiel valt eruit, volgende keer toch maar weer die vleugelmoertjes effe aandraaien Erik! Iedereen is eigenlijk wel blij dat we effe kunnen stoppen terwijl Erik zijn fiets maakt. Zelfs de voorzitter. Met name bergop maakte hij een vermoeide indruk en werd door drie man (waaronder de pink panter) gelost. Het is duidelijk dat het gebrek aan trainingskilometers hem parten speelt. Een extra trainingsrondje over de Groene Heuvelrug zou verstandig zijn Dan laat de niet te vermoeien Roze Panter haar gezag weer gelden en gelaten pakt iedereen zijn stalen makker weer bij de hoorns om het vervolgens te bestijgen en er weer als een haas vandoor te gaan. Volgens mij begeven we ons ergens in de buurt van Maarn, maar vergeef me als ik ernaast zit. Tijdens het fietsen moet je trappen en niet teveel om je heen kijken (vogels kijken mag nog net..). Dus wilt u de route, informeer dan maar eens bij de voorzitter. In Maarn pers ik de laatste spiervezel nog maar eens leeg op het valse plat, heb ik me in ieder geval een keer van voren laten zien vandaag! Het tempo gaat er nog maar eens op tussen Maarn, Woudenberg en Zeist in de buurt en net als we het idee hebben dat we flink de gang erin hebben zitten worden we ineens gepasseert (bergop!!) door een een klein kind op een racefiets! Zo jong dat als je er twee van boven op elkaar zet ze nog steeds niet ouder zijn dan dan de gemiddelde Klamme Zeem. Een regelrechte belediging voor de club!

Kort hierna is het voor mij gedaan en vind ik mijn eigen weg achter het peloton richting het clubhuis. Een lekker ritje, maar de benen zijn nog lang niet rustig en stijgeren nog flink na op de bank. Als je de 30 gepasseerd bent krijg je dat nu eenmaal, en dat ondervinden er meer. Bram is bij deze trouwens beedigd als soigneur van de club, we hebben Anne niet horen klagen namelijk. Woensdag wordt er niet gefietst, want dan regent het toch pijpestelen, zondag is het vast weer prachtig fietsweer. Mijn benen hebben nog 2 dagen als beton aangevoeld, maar zijn in topvorm reeds. U bent gewaarschuwd!

jaap zegt:

hahaha !!!!

Bram zegt:

jaja..hier de mecanicien

jaap zegt:

he mecanicien !!!! ouwe trekdoos

Bram zegt:

ik heb hem wel 3 weken lang gewassen,,, zonder te fietsen

Bram zegt:

om het gevoel met het beestje te bewaren

jaap zegt:

…slaap je ook met hem

Bram zegt:

Ja, kom iedere keer met mijn poten helemaal onder de smeer op mijn werk..

Bram zegt:

Weer eens wat anders dan 69

jaap zegt:

haha…met de afdrukken van tandwielen op je wang

Bram zegt:

een 42/23

Bram zegt:

lekker standje hoor..

jaap zegt:

hahahahaha….. en een rubbertje van Continental

Bram zegt:

antxeclek om zwangerschap te voorkomen

jaap zegt:

als je ventieltje maar goed zit

Bram zegt:

anders heb je zo een heel nest vol met lelijke roze Batavus fietsjes

Bram zegt:

69 met een Frans ventieltje..

jaap zegt:

ja…dat wil je ook niet, het is een mooie fiets, maar dient wel gesteriliseerd te worden

Bram zegt:

helemaal in stijl

Bram zegt:

ik heb de remkabels door laten knippen om nakomelingen te voorkomen

Bram zegt:

nu nog de Alpe D’Huez af

jaap zegt:

hahaha…. niet te hard pompen he

Bram zegt:

8 bar en boos

jaap zegt:

haha…jongens ik ga effe doorwerken

Bram zegt:

okidoki beste voorzitter, hier tijd voor het nest.

Bram zegt:

Moet roze rakker nog effe uit de schuur halen ook..

jaap zegt:

haha…. gaat je bel morgen als je wakker moet worden

jaap zegt:

groeten van de Canadese Pedofiel genaamd WotherSPEEN

Bram zegt:

cu later alligator

Yes!!! De hel van Wageningen voor de boeg, dus de wekker staat op 5 uur. En de schrik slaat me om het hart, want het is al superlicht, dus denk ik al een uur te laat te zijn, maar het schijnt al een tijdje om 5 uur x92s morgens licht te zijn maar dan kijk ik gewoon nooit naar buiten. Ondertussen blijkt de voorzitter de hele nacht niet stil te zitten en bedelft Bram vrolijk onder de smsx92jes. Onderweg naar Bram zie ik Patrick in zx92n Corsaatje zx92n enorme bak met pasta nog naar binnen werken (waar hij overigens in Wageningen nog steeds mee bezig is). Ik maak me uiteraard al hevige zorgen dat ik al dagen geen pasta gezien heb, maar gelukkig is daar het sportvoedsel pakket van Jaap wat ik af kan halen: Mierzoete mueslirepen en een gesmolten-fruitella-gel-sportdrank. Smelt op je tong, niet in het pakje, maar is dan ook niet te vreten. Knijpen en slikken lijkt dit te heten.

En er is natuurlijk Heiko, die ik binnenkort beter zou leren kennenx85.Stel je voor: vrijdagavond en de telefoon gaat: Heiko. Of hij morgen nog mee kan rijden, en of hij dan getraind moet hebbenx85. Nou ja joh, een paar kilometer dit jaar gereden en je kunt nog wel mee. En de inschrijving is gelukkig ook al lang gesloten, maar de beul heeft nog wel een startbewijs. Dus Heiko in de auto, pak gevulde koeken, stroopwafels en sportdrankjes mee. Maar verliest onderweg zx92n stempelkaart, dan 50 euro, en dan zx92n laatste energie, zodat hij helaas vroegtijdig afhaakt. Dit in tegenstelling tot Koos. Deze persoon in kwestie blijkt uitermate goed plaagbaar en niet vatbaar voor complimentjes. Maar ja: snelheid is ook niet een kwestie van wrijving maar van kracht (dit voor de mensen die hun banden oppompen tot 8 bar, maar toch niet hard genoeg rijden om de snelste te zijn)x85 Maar deze penningmeester vindt op de stop altijd 2 Bertin shirts en een rood shirtje en haakt dan weer even aan. Tot de volgende berg in ieder geval, want daar valt dit mooie fietsje met triple verzet toch in het niet bij de fietsjes die maar 2 voorbladen hebben (helaas Koos, misschien toch kracht?) Nog met zx92n allen bij elkaar besluiten we de reis iets korter te maken. Het eerste bordje is gemist en we fietsen 10 kilometer extra. Maar ja, anders doe je ook maar zo mee met de massax85

Na 50 km op de stop zien we Jan Janssen een interview houden. Helaas is er nergens een watervaste stift voor handtekening op de enige echte 30 jaar oude Jan Janssen fiets, dus toen maar doorgeredenx85 Op het voorpanel wordt flink doorgeragd. Na 60 km wordt er even erg close gereden tussen de roze panter en Patrick, als de roze trui (zonder bolletjes) in het wiel vliegt, en ik de helm van Patrick rakelings langs zie schieten. Gelukkig geen gewonden hoewel een dokter nabij was. Maar door dit voorval zien Heiko en de penningmeester weer kans om 2 meter aan te haken en dan weer gelost te worden, aangezien de drie beultjes weer met een groepje mee willen.

Na 100 km heeft het super sonische fietsje van Patrick lichte averij. Wat ben je dan zonder vrouw in je groep? Deze fietsendokteres draait wat aan enkele schroefjes en Patrick rijdt weer naadloos. Na enkele groepjes achter zich te hebben gelaten laten ze zich meeslepen met 2 oudere mannen die slechts 150 km gaan fietsen. Hierop ontstaat een mooie race tot het volgende rustpunt, waarbij 40-50 km/h niet geschroomd wordt.

Ondanks het feit dat ik er tijdens de woensdagtrainingen regelmatig door de 2 heren werd afgereden worden de afstanden soms weer wat groter. Maar dankzij de gesmolten fruitella van Jaap heb ik de power in de beentjes. Totdat de heren niet meer kunnen en er een terrasje gepakt moet worden. En ja hoor: we willen opstappen en Patrick heeft lek. Voor het eerst in zijn leven heeft deze jongen de ervaring een bandje te verwisselen, onder de keurende blikken van zijn 2 medefietsers. Daarbij plugde hij het meest schattige bandje in het wiel, met een dito-schattig mini-ventieltje, waar met 5x20xpompen genoeg lucht in leek te komen.

En verdomd dat de rollen hierna omgedraaid waren. Kennelijk doet rust de heren goed, want deze dame had pijn in de benen na de rust, en de heren fietsten weer tierig rond. Zelfs een lichte demarrage kwam nog uit de benen van Patrick. Maar berg na berg vrat de energie uit de benen terwijl de roze panter aankracht won. Exe9nmaal kwam zelfs van Bram x91kunnen we hier niet even achter hangenx85. doe het dan voor mijx92x85 en dat van een echte ventx85. De roze panter echter ragde vrolijk door. Tot de laatste 30 km. Erop of eronder. Vooruit en voorop dan maar. Dus toch nog even knallen tot pijn in de benen achter dat snelle mannen-groepje. De laatste energie nog bijgevoegd. En als je dan toch bezig bent: dan maar voorbij. Stel je voor: je hebt een mooi carbon-frame, superdure bandjes, een kinky shirtje en 2 van de oude rozige frames met versnellingen op het frame rijden je voorbij. En niet alleen jou, maar ook alle groepjes voor jou. En dan ook nog een klein meisje met kleine beentjes in het voorste zadel. Your worst night-mare. Groep na groep wordt ingehaald, waarom afremmen als het niet nodig is? Knallen met die handel. En dat gaat niet lullig: na 200 km kwam er nog 40 km/h op de teller.

Uiteindelijk trok de klamme zeem met vrouw op kop de volledige afgetelde groep mannen naar de finish  De twee Bertin shirtjes kwamen niet verder dan lafjes in haar wiel hangen, maar de rest bakte er helemaal niets van. En wie kwam er als eerste over de finish maar helaas niet op de fotox92s van Suus en Suus???Juist! De enige echte roze panter, de enige zonder Bertin shirtx85.en na Bram en Patrick vond zelfs de penningmeester zijn weg naar de finish. Waar zij gekranst werden door vrolijke neproosjesx85 Dus: de oudste fietsjes met oudste berijders toch de eerst gefinisht!

Dat was reden genoeg om x92s avonds de 218 km en 1750 hoogtemeter van de Jan Janssen Classic nog eens uitgebreid te bespreken bij veel te veel bier en friet. Heerlijk!

Voorzitter: bedankt voor je startbewijs, volgens mij heb ik het goed kunnen representeren.

En penningmeester: misschien volgende keer iets eerder melden dat je nog een Bertin shirt had gehadx85.?

De Roze Panter

Door: de rainbowfietser

Slechts vier Klamme Zemen verzamelden in clubhuis Tirol. Koos, Pat, de Voorzitter (slapjes en groene fluimen hoestend) en ondergetekende. De beul was afwezig, zijn fiets rammelt en kraakt te veel. Even fluisterde een stem dat Heiko wel eens mee zou kunnen doenx85 maar ook die liet het afweten. De voorbereiding was niet heel best. Geen koeken aanwezig in clubhuis Tirol! Gelukkig had de voorzitter zich op zaterdagmiddag niet verveeld. Een nieuwe hobbyx85 en een overheerlijke rabarbertaart als resultaat.

Met de Jan Jansen Classic in het achterhoofd werd er besloten een flinke etappe uit te zetten en omdat ik toch nog even naar mijn ouders moest, werd Druten de bestemming. x93Rustig aanx94 zei de voorzitter. Maar de verhalen van Pat en Anne, die woensdag met het Ledig Erf hadden meegefietst, lieten de Klamme Zemen niet losx85 33 km/u gemiddeld!

En dus zat het tempo er vanaf het begin al goed in. Via de polder naar Wijk bij Duurstede, daar met het pondje de Neder-Rijn over en vervolgens tussen fruitbomen en de weilanden richting Tiel. Met de Prins Willem Alexander Brug al in zicht werd langzaam duidelijk dat deze puist niet onderdoet voor een Grebbeberg of de heuvels rondom Amerongen. Pat vertrok als een dolle, maar blies de kuitjes al snel op. De voorzitter zat al met zijn gedachten in Canada en spaarde de benen en dus was het aan mij om het gaatje dicht te rijdenx85 In het Land van Maas en Waal werd via de dijk het tempo weer flink opgeschroefd en met 40 km/u werden de laatste kilometers naar Druten afgelegd. Gemiddeld: 33 km/u!

De terugweg werd gekenmerkt door hele donkere wolken, donder, een stortbui en flinke rukwinden. Maar de Klamme Zemen zijn geen mietjes en dus sprongen zij weer op vrolijk op hun fiets, terug naar Utrecht. Koos had onwillige benen, maar verbeet de pijn en bleef strak in het wiel van zijn voorgangers. Dat fietsen in de regen gevaarlijk kan zijn ondervond Pat, die een ouderwetse schuiver maakte in de bocht op een nat stuk wegdek. Gelukkig geen vel van de ellebogen en ook zijn fiets had geen schade.

In Wijk bij Duurstede was het beste er vanaf en moest Koos lossen. Te weinig eten en de graspollen in zijn neus hadden hun tol gexebist. Jaap en Pat hadden zitten wachten op dit moment want ze gingen helemaal los en met 38 km/u in de stromende regen werden de laatste 20 kilometers naar Utrecht afgelegd. Toen wij fris gedoucht aan het eten zaten, kwam het sms-jex85 x93Ben veilig thuis, ga nu mijn fiets poetsen. Egbert.x94 

Bram

door:  de voorzitter

Tijd is niet altijd je beste vriend, vandaar dit korte verslag. Het clubhuis stond deze week in de Kovelaarstraat. Op dit vertrouwde nest moesten Koos, Frank, Erik, Maurice (de overbuurman), Patrick, Bram en de voorzitter alvorens de koffie met dito roze koek te verorberen, eerst een passessie ondergaan. Het nieuwe wielertenue, althans de pasmodellen zaten als gegoten en gretig werd de bestellijst ingevuld.

De etappe was ditmaal niet alleen hard, maar ook ver. Althans, voor Klamiaanse begrippen is meer dan 100km voor een x91gewonex92 zondag ver te noemen. De beul was duidelijk niet bij de juiste mecanicien geweest, zijn fiets kraakte af en toe gevaarlijk. Ook al maakt zijn crankstel het geluid van een oude rollator, de snelheid is er niet minder om. Strak 42 gaat het in Werkhoven al mis..een breuk (nee Ruud, niet jij) in het peloton. De beul had duidelijk andere plannen dan alleen maar een ver tochtje. Nee, het krakende geluid van zijn fiets lijkt zijn vechtlust, al ware het een trommel in een slavenschip van de VOC, alleen maar op te drijven.

De tocht gaat verder door Cothen en Wijk bij Duurstede. Wat is het toch een prachtig gezicht, die lange Bertin trein over een winderige dijk langs de Lek !! Kop over kop gaat het richting Amerongen. Het mooie van deze route is dat je Neerlands enige echte heuvelrug, een kind van de ijstijd, zo mooi kan zien liggen. De beul besluit even later toch zijn crankstel niet verder te willen tarten en de snelste weg naar de werkplaats te verkiezen. Jammer, maar een verstandige keuze. De overige renners gaan verder door Elst waar de overbuurman lek rijdt, plakt en de rest de bidons bijvult met "rustdag" water. Via Elst gaat de weg richting Rhenen, alwaar uiteraard net voorbij de dierentuin, een moment stilte (al fietsend) wordt betracht voor de dappere en ons ontvallen dienstplichtigen van 1940. Veel tijd om na te denken is er niet als je met 64 km/u daarna de Grebbeberg afzoeft !! Voor je het weet ben je in Wageningen en dat bleek ook zo te zijn. In Wageningen maakt de trein een rondje langs de Nederrijn om daarna de Grebbeberg eens van de andere kant te bekijken en wel de beklimming. De kilometers voor de beklimming lijkt niemand de kop te willen nemen, totdat vlak aan de voet Maurice stevig aanzet, maar Patrick op het buitenblad een ongelofelijke versnelling inzet en Bram een schakelfout maakt. De voorzitter hoopt dat Patrick zijn klappen slechts blufpoker zijn en blijft in lichte tred in het wiel. En zo geschiedde….

Even later in Veenendaal lijkt het beste bij de Mecanicien eraf te zijn en maakt gelatenheid meester van hem. De groep kon hem nog net weerhouden om in Veenendaal zijn tent op te zetten en in de slaapzak te kruipen. Dit bleek een buitengewoon goede zet, aangezien hij in Maarsbergen zijn inzinking reeds teboven blijkt te zijn. In Zeist wordt nog eens flink aangezet, met name op de smalle onverharde wegen door het bos. De voorzitter heeft weer eens last van een flink potje zelfoverschatting en maakt met 40 in het uur een omweg door de struiken. Een wijze les.

Thuisgekomen staat de teller boven de 100km en is de overbuurman zijn ranja een welkome dorstlesser. Enkele minuten later komt de Mecanicien meer dood dan levend over de Nieuwe Koekoek streep; 40 jaar ouder en lichter. Binnen gaat bij het genot van pils en Roland Garros langzaam het lampje nog verder uit bij Frank. Soep moet er komen anders belandt onze mecanicien reeds in de zomer in een winterslaap !! Een prachtige van alles wat etappe, waarbij je ‘s avonds lekker in slaap valt. 

door:  de voorzitter

Uiteraard moest de mecanicien op het laatste moment nog even de nodig sleutelhandelingen uitvoeren. De koffie bij huize penningmeester smaakte ook iets te goed en dus werden de pedalen pas rond kwart voor 12 ingeklikt. Gastcoureur Maurice, de overbuurman van de penningmeester moet wel gedacht hebbenx85wat een stelletje luie zondagsfietsers. Na een uurtje knallen door een miezerig Gooi gaf x93de buurmanx94 toch te kennen dat de klamme zemen best doorfietsen. Voor een voorzitter klinken dit soort uitingen uiteraard als muziek in de oren. Eigenlijk betrof het hier een redelijk doorsnee etappe, waarbij de Bertin trein kop over kop door Utrecht en omstreken walst. Maurice bleek een krachtfietser, en gaf met enkele sprints (waaronder de bult van Groenekan) te kennen, kuiten van staal te hebben. De terugweg ging langs Maartensdijk en dit dorp kan uiteraard niet worden doorkruist zonder een glaasje ranja op de Marshof. Deze ravitaillering was erg welkom, en heeft ook nog eens als bijkomstigheid dat we nu alles weten het broeden van de kanarie, de eetgewoonten van de kwartel en de seksuele geaardheid van Wimpie. Nog even een harde knal naar huis en weer een prachtige etappe op het palmares van dit wielergezelschap.

door uw penningmeester

Uw fameuze wielerclub heeft de laatste tijd last van krampjes, sommige letterlijk en sommige figuurlijk. De penningmeester had zondag last van letterlijke kramp, terwijl de voorzitter en de Beul figuurlijk last hadden. Het begon allemaal vorige week tijdens Limburgs Mooiste. De voorzitter knalde de bergen op, met 24 karaats goud om zijn vinger wat een zware tol bleek te eisen. Zoveel tol dat hij er slapeloos en verkouden van werd. Zelfs zoveel tol dat hij de Zemen op zondagmorgen welkom heette, met zijn spijkerbroek en trui nog aan. Geen Classico Boretti voor hem. De Beul lag thuis met de benen omhoog, een zere knie was zijn deel na het tempo te hebben aangevoerd in Limboland. Ook de Huisarts bleef thuis, puf-wee-oefeningen doen met zijn vrouw. Nagenietend van de toeristische trekpleisters (Hypermarchxe9s) in Zuid Frankrijk.
De bikkels blijven dan over. De ware bikkels, met de Bijna-Beul, de Mechanicien, De Bewaker en Pat Synkewitsch voorop, en de Penningmeester er achteraan. De penningmeester was duidelijk nog niet hersteld van de cultuurshock van Rome en Florence. De indrukken van het Vaticaans museum waren hem in de kuiten geslagen, onvergeefelijk, direct 100 maria-weesgegroetjes doen! De dagen, nou meer uren, voor de Classico Boretti waren de Bijna-Beul duidelijk niet in de kuiten geslagen. Om 2.00 ‘s nachts nog zo lam als Broer Konijn, en om 08.15 alweer fruitig in de huiskamer van de Voorzitter! Da’s de ware zuid-gelderse spirit. De Classico Boretti is de spaghetti-tocht van Nederland. Kris kras door de Venen heen, over bruggetjes en langs watertjes. Mooie landschappen zouden dat zijn. Ware het niet dat alles grijs en grauw was, en je geen tijd hebt om van het landschap te genieten als je aan het koersen bent, dxf3xf3r moet je! De start en finish in het Olympisch stadion van Amsterdam. Om 09.00 stonden de Zemen in het Stadion, en om 09.05 waren we ingeschreven. De kriebels komen op, en de druppels vallen naar beneden. Frank de Boer spreekt ons in onbegrijpelijk Nederlands toe, en de clowneske stadionspeaker schreeuwt wat in het rond. Het wedstrijdpeleton gaat eerst, en daarna zijn de Tourtochtrijders aan de beurt.
We rijden wiel aan wiel, zeker wel 5km tot buiten Amsterdam. Dan vlak voor een bruggetje de eerste valpartij. Dat breekt de koers open, er komt eindelijk ruimte op de weg. We rijden door allerlei kleine dorpjes zoals De Hoef, Baambrugge, en Nes a/d Amstel. In het begin ligt het tempo rustig, maar na circa 10 km sluiten de Zemen zich aan bij een groepje, en wordt het tempo opgevoerd. De Zemen volgen in de kont, maar De Bewaker krijgt spontaan de peper in de benen en gaat op kop rijden. De Bewaker legt het groepje het vuur aan de schenen en maakt faam. Wat een pedaalslag, de eerste mannen moeten lossen. Met dit tempo is de eerste ravitailleringspost snel in zicht. Bananen, AA drink en krentebollen liggen klaar en worden snel gegeten. Vlot door naar het volgende deel. Pat Sinkewitsch neemt de leiding over, wat een kuiten heeft deze man in korte tijd ontwikkeld. De penningmeester krijgt kramp, en zoekt een bus op. De overige Zemen rijden in een volgend groepje, en verdedigen de naam van de Wielerclub door de koppositie te nemen in het groepje. Na de borden Amstelveen gloort de A9 alweer aan de horizon en rijden de Zemen Amsterdam binnen. In het Amsterdamse bos begint het weer te regenen, maar de lichtmasten van het Olympisch stadion trekt de Zemen naar zich toe, Een intocht over de sintelbaan van het Olympisch stadion is mooi, zelfs in de stromende regen. Na afloop van de koers krijgen de renners warme pasta, een handgekalligrafeerde diploma en een wielerkookboek. Over een paar weken valt de tegoedbon voor een Boretti wielershirt in de bus. Voor de penningmeester een welkome aanwinst, na het contact tussen strijkbout en wielershirt.

Mooie rit, volgend jaar hoort er wel zon bij deze Italiaanse rit.

De voorzitter had moeite zich te ontspannen op zijn huwelijksreis, want de zondag erop moest hij presteren. In het voorjaar was hij in bloedvorm, duidelijk was dat twee weken honeymoon niet in zijn trainingsschema paste, hoe zouden zijn benen het houden in het hoogseizoen? Aan de voorbereiding zou het niet liggen; donderdagavond twee borden pasta naar binnen geschoven en de rest mee voor in de ochtend. In Eindhoven op het terras aan de bitterlemon en vroeg naar bed. Heiko bleek zich verslapen te hebben, dus hop nog een dubbele portie koude pasta naar binnen. Het koersplan werd in de auto besproken: houd die rust, kruip in de kont van dat lint renners! De eerste 40 km hier en daar een bejaarde, waarbij we vooral niet in de kont wilden zitten, maar gelukkig reden we twee aspirant klamme zemen achterop. Al snel kwam een treintje opgang, waarbij vooral Jaap het tempo opvoerde, zelfs zo dat Niels en Arno bijna losten. Een ontsnapping leek ons te vroeg, dus reden we gezamenlijk verder. Op het moment dat het serieuzere klimwerk begon werden we ingehaald door een semi-prof met cruisecontrole: hij reed 31 ongeacht het stijgingspercentage. Deze psychologische dreun kwamen de klamme zemen haast niet te boven, zeker nu Niels en Arno zich als ware klimgeiten ontpopten. Het smsje van de mechanieker kwam precies op tijd: x93Nog effe een tandje bijschakelen , Jaap zit stuk en moet er bijna afx94    De voorzitter kraakte, de beul kreeg een boost, maar breken bleek onmogelijk. Hij probeerde de pauzes steeds meer op te rekken; smste elke kennis die hij had en fakete hier en daar een plas. Hij lag op de pijnbank, maar liet zich niet zoek rijden, nog de mond snoeren: x93Wacht maar, over twee weken ben ik weer in topvorm!x94

Het witte wielertenu??? Wat heeft dat met de Klamme Zeem te maken hoor ik jullie denken….het is het resultaat van de etappe van zondag 4 mei.

Op een zonovergoten Tirol verzamelden Pat, de penningmeester, de Beul, in het wiel van de Beul (alias Bram), Hans Kazan (tovert op zijn fiets) en de mecanicien (zonder korfbalmelkzuur in de benen). Hans en Erik-Jan hadden al de nodige kilometers in de benen aangezien zij vanuit de Betuwe al richting Utrecht waren gefietst…maar ja extra kilometers met de Jan Janssen Classic in aantocht is geen overbodige luxe. Erik-Jan de Beul kwam met het prachtige voorstel om ook de overige renners van de Betuwe te laten genieten, want deze tijd is dat een horizon vol bloesem. De keuze was snel gemaakt, zeker toen het voorstel van Erik-Jan kwam om terplaatse bij tante Annet aan te gaan (bij tante Annet langs is altijd leuk…en bovendien goed voor de calorieen).

Het randje van Houten meenemend werd er met een straf tegenwindje richting Schalkwijk gereden om de Lek al snel in het vizier te krijgen. Samen met een bups andere racecollega’s stak de afgeladen pond het water over richting het land van de bloesem …zouden meer mensen gedacht hebben om met dit weer in de Betuwe te gaan fietsen?? Meteen de dijk maar op en vooral mooie lange wegen fietsen! Laat dat maar aan Erik over! Ondanks de starffe bries werd er flink vuur op de pedalen gelegd, met Erik voorop natuurlijk. Maar de afgelopen weken betaalde zich uit bij de rest, iedereen kon het spoor van de Beul volgen. Met een mooie 35 op de teller werd het waaierige element der natuur bedwongen en in mooie stijl raasde de Bertin-trein langs het water op weg naar de Linge. De waaiertechniek kon goed getraind worden vandaag!!!

Eenmaal bij de linge aangekomen werd al snel duidelijk dat de bloesem niet alleen een aantrekkingskracht op wielrenners heeft, ook vele bejaarden zijn er gek van. Resultaat; het tempo uit het peloton! Gelukkig passeerden er regelmatig wat volgwagens waar goed achteraan gefietst kon worden, de bestuurders van de volgwagens hadden er zelf ook duidelijk schik in en netjes werd het rijtempo rustig opgevoerd tot boven de 40 km/h. langs Asperen, Acquoi en Heukelum werd er op het laatste stuk dijk richting tante Annet nog eens flink aangegaan om elkaar te testen. Het peloton brak, maar de verschillen waren niet al te groot.

Een heerlijk zonnig terras met fijne stoelen, een warm wafelijzer, de Breuk in vrijetijdsoutfit, Anne in de bediening en door de Beul zelf gevangen en gerookte paling  uit de rivier gingen er in als Ketela…precies! Iedereen kon weer even goed op adem komen en nieuwe energie opdoen voor de terugreis. de Breuk liet weten er enorm naar uit te zien om het ijzeren monster weer te kunnen beklimmen, maar er moet nog even een paar weken gewacht worden. Maar het gat (fysiek in de lies, maar ook conditioneel gezien) zal vast snel en goed gedicht worden! Succes Breukie!!

De terugreis ging in een even strak tempo als de heenreis, hoewel het laatste deel er een nieuwe gangmaker nodig was omdat de Beul en Hans eerder teruggingen naar huis. Bram de pseudobeul nam het stokje snel over en blies de benen van menig renner nog verder op. In het vervelende ‘N-woord’ was het beste er bij de mecanicien af en moest als eerste lossen…volgende keer toch maar weer pasta als ontbijt!

De mecanicien had weer eens een verjaardag, de rest pakte nog maar eens een lekkere Witte Stefan op het Ledig Erf. De Klamme Zemen lijken klaar voor de toeretappes!!

Thuisgekomen werd de titel van deze etappe duidelijk..ik stond onder de douche met nog steeds een wit wielertenu aan…niet uit te krijgen!

Etappe van 13 april 2008                            

door:  de voorzitter (kort verslag vanwege krapte in tijd..)

Afgelopen zondag stonden de Lunnetense bergen in Tirol weer eens op het programma. Aan de start zowaar 2 verrassende renners. Baskisch afscheidingsstrijder Gert  vond dat zijn winterslaap lang genoeg had geduurd en popelde om zijn rode Koga Myata eens te geselen. Een andere door onze clubarts gexefntroduceerde verrassing was Anne; welliswaar klein van stuk, maar een vermogen gelijk een molen (welliswaar op een roze fiets).  De 65 kilometer op een gevarieerd parcours kenden een grillig verloop. In de finale moesten zowel de Bask als Penningmeester diep in de buidel tasten. Anne kende echter geen genade, lafjes naar huis toe fietsen staat duidelijk niet in haar vocabulaire. Ondanks 23 grote druppels regen, een prachtig voorjaarsetappe !! Reageer op www.klammezeem.web-log.nl

door:  de voorzitter

De Pater Familias van de Club had reeds een behoorlijke reputatie opgebouwd. Niet alleen zijn prestaties waren de vorige etappes niet voor de poes (geen training en toch strak midden in het peloton), maar ook zijn kanariegele Henk Baars fiets baart opzien. Afgelopen zondag moest ook hij ervaren dat een Klamme Zeem ook af en toe moet lijden. Sommige noemen dit trainingseffect of x93overloadx94, maar je kunt het ook gewoon de pijnbank noemen. Niet alleen de man met de hamer, maar ook opa hongerklop kwam langs, en hoex85 Na zox92n 50 km in een buitenproportioneel tempo ging het lampje uit en kwam de hypoglycaemie tot volle bloei; duizeligheid, slapheid en verlies van orixebntatievermogen. Dit laatste zorgde er als slag op de vuurpijl nog voor dat hij ook nog zox92n 5 km extra heeft moeten fietsen. Echter, onze club is niet een club van leedvermaak en dus kan men deze lijdensweg ook opvatten als een wijze dietistische les.

Het was overigens een regenachtige en harde etappe met een mooie kopgroep met onder andere Erik de Beul, Hans, Bram en de voorzitter. 75 Kilometer op de teller, natte sokken en pijn in de kuiten. Prachtige etappe

Beste Klamme Zemen,

Graag wil ik hierbij een aanvulling geven op de verschenen nieuwsbrief van de week van 16-03-2008 t/m 22-03-2008. Allereerst ben ik zeer vereerd te zijn verkozen tot ‘renner van de week’, laat ik dat duidelijk benadrukken. Echter graag wil ikm de woorden van de voorzitter nog even completeren om achteraf klaagzang en gejammer te voorkomen.

Dankzij jullie waardecheque die ik op mijn verjaardag heb ontvangen heb ik mijn mooie stalen ros een pimpbeurtje kunnen geven. Met de mooie klassiekers van het voorjaar in het vooruitzicht wist ik 1 ding zeker; niet nogmaals zo’n JJC (Jan Janssen Classic) met een verzet als een roestige ouwe bakfiets!!

Na een bezoek aan de plaatselijke gepensioneerde fietsenmaker van Maartensdijk (maakt fietsen met een half verlamde arm…waar zie je die nu nog, dat moet echt een hele grote zijn..) kwam de mecanicien terug met een prachtig nieuwe casette achterop zijn fietsie, nogwel een 12-27T. Vernieuwde derailleurwieltjes erbij en de mecanicien is klaar voor het nieuwe seizoen.

Hierbij zal ik jullie de technosche details van mijn bolide nog even geven, zodat jullie weten waar jullie aan toe zijn als ik een volgende keer meefiets en vooraan het peloton aan het stampen ben.

Een mooie licht purpere Batavus Course van een goed bouwjaar, 2 x 7-speed (12-27T) met biopace cranckstel voor, speciaal gemaakt voor de beste stoempers.

Maak de borst dus maar nat, Frank is in aantocht!!

Na het lezen van dit bericht zijn piepende, jammerende, zielige geluiden uit de achterhoede van het peloton vanwege het feit dat er te hard op kop gesleurd zou worden niet meer te tolereren….ik heb je tenslotte gewaarschuwd!

De mecanicien!

16-3-08 / 13,3xb0C  5z

Door: Pat Knoxville

VOOR regen komt zonneschijn, en dat is wel gebleken ook, want stel je voor dat je nu op je fiets zou zitten, doorweekt met zand in alle hoeken van je tanden.

De zaterdagmiddagzemen kwamen te samen in het clubhuis te Nieuw Guinea. Na wat kanox92s met koffie naar binnen geslurpt te hebben, vertrokken we richting de D&E fabriek waar ze de luchtbel van koffiegeuren inreden, over het Amsterdam Rijnkanaal richting Vleuten/de Meern waar het noodlot toesloeg: ik vergat uit de fietspedalen uit te klikken, neerkomend op Erik de beul. Ik zag zijn nekaderen opzwellen van onmacht. Eindelijk weer overeind gekomen, ging onze tocht verder langs de bouwput die Leidsche Rijn heet. Door wat navigatie problemen was er eindelijk weer een kleine 33 km/u in zicht. Na een kleine plaspauze ging de tocht verder richting Harmelen waar ze gelukkig nog geen stoplichten uitgevonden hadden. We reden langs Putkop en Woerden en moesten alleen onder het viaduct van de A12 door crossen om in het dorpje Linschoten aan te komen waar we in een poep van een zucht weer op dezelfde weg uit kwamen. Wat een schitterend tafereel was dat, we waren beland op de N204 M.A. Reinaldaweg richting Montfoort waar de befaamde klammezeem waaier weer uit zijn voegen sprong. Na een 2 aan 2 luchtstroom van gemiddeld 35 km/u hoorde je alleen het geluid van de kettingen die lekker gesmeerd waren.

Na een sprint de brug over van het riviertje de Snelrewaard op richting Benschop waar de tijd al jaren stil staat. Want de mensen komen daar de deuren niet uit volgens geruchten.

De trein ging door naar het dorpje Lopik waar bijna ieder kleinzoon het spelletje Deal or no Deal speelt, vraag me niet waarom want fietsen is mijn drugs.

We roken de lucht van dijken en water. We waren aangekomen op de Lekdijk waar al ieder van ons zijn eigen ideexebn van over heeft gehouden. Na een nieuwe injectie van appelsientje met stukjes compote, sprongen we weer op de fiets waar de mast van onze TV momenten ons tegemoet kwam. Nadat er een aantal mensen ineens te veel energie over hadden, waren we weer te samen gekomen om te laten zien wat fietsen echt inhoud.

Maar dat dachten we totdat ik ineens achterom keek. Ik zag in mijn ooghoek het nieuwe Smurfenteam aankomen met grote Smurf voorop die als een bloedstollende van een kleine 42km/u richting Smurfin reed die zat te zwaaien op de Viaanse brug waarna wij onze tanden er ook in gingen zetten. We bleven in hun blauwe zeempjes aanhaken. Onze Bertin mannen gaven niet op, totdat een onvergetelijke vuurvreter genaamd de Beul het helemaal zat was met die blauwe dwergen die een waaier hadden waar geen auto van aan de kant durfde. Hij vloog, wind tegen, vol erover heen waar hij zox92n 2 km op kop reed waar geen ene smurf raad mee wist. Er kwam een einde aan dit verhaal want de benen hadden het al een beetje opgegeven. Toch wisten we die blauwe rakkers te verslaan. Want wat zij niet hadden, was een eindstation op het Ledig Erf  waar we onze eigen rakkers wisten te bemachtigen!

Deelnemers: Patrick Sercu, Erik de Beul, de Voorzitter, Bram Tirol, Rudy Pevenage, Hans zonder Grietje, Dirko de vriend van Erik.

Door: de beul van Heukelum

Ondanks barre weercondities en bedreigingen van McQuaid dat renners die van start gingen de tour dit jaar toch echt konden vergeten, verschenen er toch 8 renners in Tirol. De catering was top en ons aller Frank Schleck ontpopte zich als ultieme knecht nog voor een meter gereden te hebben, door zijn fiets af te staan aan een teamgenoot met pech. Na de opmerking van Rudy Pevenage: x93Vandaag gaan we voorzichtig rijden!x94 klommen de klammen op de fiets. Binnen de kilometer was de zeem al vochtiger dan klam, maar dat bleek Bram niet te deren. Ipv een regenboog trui had hij een regenboog fiets gesmurft door zijn 10 plusje smurfen in te leveren voor twee smurfen bandjes. Hij ging er dan ook vandoor als een ware wereldkampioen en sloeg een gat dat met moeite kon worden gedicht. Na toch net te veel stoplichten en belabberde smalle fietspaden, leidde Jaap Eden Baan de in stijl geklede renners naar een onverhard bospad en werd pardoes tot x93anti renner van de weekx94 gebombardeerd. Gelukkig nam Koos Moerenhout, die deze keer uit teambelang de avond van te voren maar twee kroegen had aangedaan, de leiding over. Geen idee welke gehuchten de Bertin trein vervolgens heeft doorkruist, maar een kniesoor die daar over valt, want de tocht was prachtig: het asfalt was goed, de brede wegen recht en de wind stevig. Hans altijd bij de voorste te vinden maar zelden op kop, drukt zich waarschijnlijk nu al in voorbereiding op de BBBB ronde, Pat Knoxville zoekt nog naar de juiste cocktail voor in zijn camelbag om ons in het voorjaar op de pijnbank te gaan leggen, Rudi Pevenage verbaasde een ieder inclusief zichzelf met zijn goede benen en Huib alias x93de grote molenx94 deed zijn bijnaam aan het eind van de etappe opzichtig eer aan tijdens het dicht rijden van gaten die tussen leeggereden renners ontstonden. Kortom een super rit!

De voorbereiding voor de etappe van zondagmorgen 1 maart, begonnen al de dag ervoor. De keuze waar de oeverloos enthousiaste wielerkoorts ons zou leiden. Op missie in de straten van Utrecht besefte de penningmeester zich dat plannen maken niet veel nut had, de wind ons zou leiden. Meneer de Wind kent immers geen genade. Maar dat meneer de Wind ons zoveel legendarische verhalen zou brengen, dat had niemand kunnen denken.

Door de penningmeester

Zondagmorgen komen de wielerfans bijeen. De Beul, de Voorzitter, Pater Familias, de Clubarts en Rudy Pevenage bellen aan bij de Penningmeester. Koffie en koeken stan klaar. Er is grote verwondering bij het zien van de fel gele Henk Baars fiets van de Pater. Hij is fier op zijn nieuwe stalen ros, ontworpen door de befaamde Henk Baars zelf (voormalig Nederlands wielrenner die in de jaren ’80 tot het midden van de jaren ’90 tot de Nederlandse veldrijders top behoorde, winnaar WK veldrijden in het Spaanse Guecho 1993).

Wielerhelden gaan op stap. De koers gaat via Breukelen richting Woerden en de Nieuwkoopse plassen. Nog koud op de fiets slaat op de Amsterdamsestraatweg het noodlot toe. De wind waait om de valhelmen heen, volle bak wind tegen zit de snelheid er toch in. Helaas zit de wind niet meer in de banden van de Pater. Bij vertrek al uitgeroepen tot renner van de week, rukt de Pater zijn banden uit het frame en start hij met het ontdoen van de binnenband van de stroeve buitenband. De Clubarts weet een truc die hij heeft geleerd bij de padvinders, "hang de buitenband om een betonnen paaltje en ga er als een dansmarieke aan trekken". De truc heeft effect. De binnenband floept in de buitenband en wordt weer opgepompt. Binnen luttele seconden stroomt de band echter weer leeg. Rudy Pevenage spreekt zijn voorraad reservebanden aan, en overhandigt een deel van zijn "rubbers" aan de Pater. De beul kijkt en ziet met zijn bouwkundige ogen dat het goed is. Ondertussen loert hij naar de rechte wegen en kwijlt bij het idee dat er lange vlakken stukken polderlandschap in het vooruitzicht liggen.

Amsterdamsestraatweg, Breukelen, Kockengen; de wind steekt al op. Het tempo gaat fors. In de polder bij Kockengen slaat meneer de Wind ons om de oren. Eerste afhakers vallen van hun fiets af, maar vol wielerkennis van hoe een koers gekoerst moet worden, blijven zij hun eigen tempo rijden. Zo komen zij steeds terug tot de kopgroep. Volle bak wind tegen, sloten, water, strontlucht, reigers aan de horizon, en een Bertin treintje. Johannes Vermeer zou er zo een schilderij van willen maken. De Voorzitter houdt zijn schaapjes bijeen en moedigt een ieder aan om die extra pedaalslag te doen. Wat een koers, wat een tegenwind. De mannen gaan 25 in het uur.

Kockengen, Noorden, Nieuwkoop. De lucht van gehaktballen komt ons tegemoet. Een rondje Nieuwkoopse plassen is niet compleet zonder een bezoek aan onze geannexeerde revatailleringsplek aan de plassen. De uitbater stormt ons tegemoet, x93Mannen, wees welkomx94. Blij met zijn tweede plek van Klamme Zeem Ballensterren van vorig seizoen. De uitbater knipoogt naar Rudy Pevenage. Zes broodjes bal met curry, mayo, ketchup en mosterd, en zes fruitige drankjes. Ideaal voor de terugweg.

De mannen staan op, en worden toegesproken door een oude man met rode neus, vet haar, geur van jenever om zich heen, gemengd met 35 jaar zware Brandaris shag. De oude man keurt onze fietsen en geeft zijn oordeel; een gie-ant, dax92s toch wel het beste merk. Hij stelt zich voor als Cees van Amsterdam.

Cees is zo lam als een tientje, de geur van jenever uit zijn strot doet zelfs de geraniums in het cafxe9 verwelken. Cees zegt met Jan Jansen gefietst te hebben, zou in zijn ploeg gezeten hebben. Cees vertelt honderduit, in zijn eigen wartaal. Onderzoek op Wikipedia leert dat zijn verhaal maar deels klopt. Cees reed in de ploeg Caballero en Willem II Gazelle, niet toevallig beide sigarenmerken. Hij heeft eendagskoersen gereden, maar een Tour de France x85 nee dat geloven we niet. Cees heeft negen seizoen als prof gereden, en behaalde twee echte overwinningen (ronde van Zurich 1962 en de ronde van Grobbendonk 1963). In kleinere koersen excelleerde hij wel. Cees vertelt ook dat hij reed met Rik van Looi en Rik van Steenbergen. We vragen het ons af. We laten Cees met zijn rode neus, schuurpapieren stem en dronken harses achter bij zijn klaverjassende vrienden.

De tocht gaat verder naar Piet Potlood. Hoe groot is die toren nou eigenlijk? De toren heeft een eigen wil, want hij is sinds ons laatste bezoek met zeker 10 meter gegroeid; huidige hoogte 57,65 meter. Door de klaphekken door, vervolgen we onze tocht. Het allereerste stuk van De Meije naar Woerden gaat al volle bak vooruit. De Beul legt de lat hoog, en gaat voorop in de strijd. Er staat zeker 45 op de teller. Door Zegveld richting Woerden, langs de zandbak waar de Pater 40 jaar geleden nog zandtaartjes bakte en klasgenootjes impulsief betastte, koersen wij.

Van Woerden terug naar De Meern. Wind tegen of wind mee, het maakt de Clubarts niet uit. Op stukken die langer dan 1 kilometer rechtuit zijn, de Clubarts schakelt een tandje zwaarder. De molen op de kleinste stand zet hem op kop van de groep. Zowel de Beul als de Voorzitter krijgen herhaald de kriebels en wringen zichzelf op kop. Het tempo wordt opgevoerd, renners rijden hun eigen tempo, renners trekken zich op aan andersmans tempo. Geen sprake van parasietengedrag, maar van economisch fietsen. Heel mooi, het gesuis in de wind van een Bertintrein. Geen geluid, alleen van de ratelende tandwielen.

De wind blaast ons van De Meern naar Oudenrijn en Ledig Erf. Op Ledig Erf staan de Clubsoigneuse en de Clubjuriste (voorstel om haar in de vaste clubselectie op te nemen, nu onze faam zo hoog stijgt, en roem een solide rechtsbescherming vraagt) ons op te wachten. De Witte Stefans smaken als vanouds. Volgende week een nieuwe bestemming. Maar xe9xe9n bestemming voor komende juni staat al vast: de Jan Janssen Classic, 21 juni in W-city.

Je zou bijna vergeten dat Wielerclub de Klamme Zeem eigenlijk nog zo groen als gras is. Amper een jaar oud zelfs. Neem jezelf deze gedacht niet kwalijk; de explosieve kick-of in 2007, het anarchistische karakter van de club, het talent van de keurig gesoigneerde coureurs en de uitstekende PR, de gitzwarte BERTIN kledij en clublogo incluis, doet de gemiddelde buitenstaander niet direct denken aan een dertien in een dozijn beginnersclubje. Integendeel, de club is groeiende in haar ledenbestand, ambitieus in haar doelen, onvoorspelbaar doch vriendelijk in haar karakter en beschikt over een ijzersterke organisatie van kleurrijke vrijwilligers. The sky is the limitx85

Door: de voorzitter

Afgelopen zondag werd het seizoen 2008 officieel geopend met een overvol programma; een clubpresentatie, een ledenvergadering, een lunch en zowaar een 1^e korte maar stevige etappe. Om 11:30 zaten 13 klamme zemen in clubhuis Kovelaar om de x93vergadertafelx94. Na opening door de voorzitter werd een breed scala aan vergaderpunten besproken, zoals de organisatiestructuur, de aard en vorm van de etappex92s, veiligheids- en medische aspecten, planning van eendaagsetappes c.q. cyclosportieven en overige Klamme Zeem ambities. De notulen (waarvoor dank Rudy Pevenage) van deze buitengewoon verademende vergadering zijn via deze link te lezen. Download ledenvergadering_klamme_zeem_17_feb_07.doc Democratie kent uiteraard haar grenzen, en dus ging de vergadering na de rondvraag gladjes over in een eetfestijn. Clubchef Suus lijkt exact te weten wat de rennerspot hoort te schaften; knolselderijsoep en hete kip! Dat ging erin als, je raadt het alx85ketellapper.

Van de 13 vergaderleden stappen er even later 8 Klamme Zemen op het aluminium en in sommige gevallen gietijzeren ros. Kijkend naar de klok was er slechts tijd voor een klein rondje, dus Frank kreeg zijn zin. Hij was al opvallend lang nieuwe punten aan het inbrengen tijdens de rondvraag, kennelijk met de achterliggende gedachte dat dit de manier was om een klein rondje af te dwingen. Missie geslaagd.

Ondanks de felle zon, waren handschoenen, de lange zeem en de overschoenen erg welkom. Utrecht verlatend, richting Werkhoven lijken Bram (x93de Groot) en Rolf (x93Aldagx94) niet van plan om fluitend het seizoen in te luiden. Integendeel, alsof er een ouderwetse combine was gesloten, leggen zij de nog koude renners gezamenlijk het vuur aan de schenen. Een enkel signaal uit het achterveld verstomde bij het kraken van de cranks en de wind in de oren. Iedereen lijkt verbazend alert te fietsen, er vallen geen gaten, en de afwisselingen zijn soepel en ieder anticipeert wijselijk op de windrichting. Via Werkhoven gaat de tocht via Cothen naar Wijk bij Duurstede. Patrick (Sinkewitz) lijkt ondertussen xe9xe9n geworden met zijn Trek(-ertrek) fiets. De voorzitter verdenkt hem ervan dat hij soms bij het naar bed gaan zijn fiets voor zijn geliefde verruilt. Via Wijk bij Duurstede gaat de tocht naar het geliefde Langbroek. Oei oei, wat zit het tempo erin, met name nu Jan de Wind de renners in de rug blaast. Strak 35-36 km in het uur razen de renners door het lintdorp. Rolf acht de sprint om de punten voor het naambordje Langbroek de inspanning waard. Matig geanticipeerd door overige renners. Even later vindt er een merkwaardige en ongeloofwaardige gebeurtenis plaats; de langgerekte BERTIN trein wordt ingehaald door een door chiquita gesponsorde fietsbanaan die je normaal alleen in Lloret de Mar op het water achter een speedboot ziet. Rolf, buitengewoon scherp op dat moment, laat deze vernedering niet op zich zitten. Een korte poef en de overige renners waaronder Hans x93de Marinierx94 volgend. En dan was daar met de snelheid boven de 40 per uur bijna de definitieve ontmannelijking en onvruchtbaarheid van de voorzitter. De ketting (Dura Ace is voor een Dure Race  !!) vliegt van zijn gazelle, de pedalen klikken los en het klokkenspel belandt op de stang. Dat is pas clubliefde !!

Na een korte technische inspectie door mecanicien Frank (Schleck) gaat het er weer stevig tegen aan. Vanwaar dit tempo? Waar komt deze vorm vandaan? Is hier daadwerkelijk sprake van een club met betere benen, of is dit toch een sterk verbeterd wielerinzicht? Even later gaat het toch knarsen bij Clubarts Huib en Frank. Er wordt even gewacht, en gebroederlijk gaat de toch via Odijk verder naar Bunnik. Op de Koningsweg voelt een ieder de spanning groeien. Op het gitzwarte asfalt van de ventweg weet iedereen dat er volle bak gekoerst zal worden. Terwijl onze clubfotograaf Suus Corbijn klaar staat met haar nieuwe camera, zoekt een ieder het juiste wiel om de laatste kilometers het uiterste uit de kuiten te persen. Opvallende is de heropleving van Koos (Moerenhout) die zijn hormonale inzinking van een week geleden volledig teboven lijkt te zijn. Tegen de 45 in het uur is daar al spoedig de A27 en dus tijd voor rustig uitfietsen richting het verlossende Ledig Erf. Het plein waar alle pijn in de kuiten als sneeuw voor de zon verdwijnt. Heerlijk om deze natuurwetten aan den lijve te ervaren. Het betreft hier de opening van het nieuwe seizoen 2008 en dus leken de Witte Stefans groter dan ooit. De zon schijnt op de BERTIN pet en tricot. Het seizoen is begonnen !!! Nogmaals, the sky is the limitx85

De klamme zemen doen het weer…in 2008 !!

17 februari – 11:30 Clubhuis Kovelaarstraat 12

Lunch

Ledenvergadering

1e etappe

Door: Eduard "Henk Baars Bike" Blanken

Dag 2 begon inderdaad in de kroeg. Beter gezegd: tijdens het verblijf in de kroeg begon dag 2. Maar zoals onze voorzitter aangaf. x93 What Happens in Valkenburg stays in Valkenburgx94.

Wat later op dag 2 stond de voorzitter alweer voor onze deur met de mededeling dat we moesten opstaan, douchen en dan komen ontbijten. Wij (Gerard en Eduard) lagen op de Rookie kamer.   Enigs onwennig werden de fietskleren aangetrokken, maar toen uiteindelijk alles zat zoals het moest zitten vertrokken wij richting ontbijtzaal.

Daar aangekomen waren, tot mijn verbazing, veel andere gasten aanwezig. Opnieuw onwennig geheel in outfit liepen wij langs de andere gasten naar onze tafel. Daar blonk het zwart/rood Bertin shirt rondom de ontbijttafel. Na een heerlijk ontbijt was wederom duidelijk wie het meeste heen en weer had gelopenx85x85. Net als de avond ervoor x85x85Heiko. Geweldig! Hij moest tenslotte eerst nog met de auto terug om een van de belangrijkste hockeywedstrijden te spelen.

Na ontbijt op de fiets en aan de slag. Na eerst nog enige aanpassingen door de materiaalman uitgevoerd zat ik heerlijk op mijn geleende fiets.

Rustig rijdend door het dorpje Valkenburg, werden er plotseling een aantal renners onrustig. Nog voordat ik begreep wat eraan de hand was, flitste de materiaalman uit de groep. DE eerste klim (cauberg) was begonnen. Helaas moest hij het bekopen. Erik, Jaap en Bram waren hem al weer voorbij nog voor de tweede bocht. De toon was gezet. Als nieuwkomer was dit een aparte ervaring. Al fietsend het gevoel hebben dat je longen  binnenste buiten draaien en nog niet genoeg lucht krijgen!

Verontrustend werd gevraagd hoe vaak we dit soort heuvels zouden beklimmen. De voorzitter sprak geruststellend dat we vandaag maar 40km zouden fietsen. De volgende bult  bleek het eisenbergpad te zijn. Wel 4km lang werd er geroepen. Het waren er 400m,  welke als

4 km

aanvoelde. Gerard bleef als een echte volleyballer rustig zijn eigen tempo rijden. Op de top werd hij met groot applaus binnen gehaald.

De tocht werd vervolgt. Totdat er een stevig vloek werd geuit. Patrick had weer een lekkeband. Maar geen nood, onze materiaalman ging direct aan de slagx85. Nee geen nieuwe band, maar plakken zoals het hoort!

De tocht werd weer voortgezet. Na enkele km vlak gaf de voorzitter het sein linksaf en daar bleek hij opnieuw te staan. De doode man had het x93koekje van eigen deegx94overleefd (zie verslag dag 1).  De top drie was al weer uit het zicht voor we begonnen. Echter bij de achter blijvers ontstond enig tumult. Patrick reed ipv recht omhoog al zigzagend. Dit tot ergernis van de andere. Zij werden ongeveer van de weg afgedrukt. Ik kon met enig geluk Patrick ontwijken en zette de achtervolging inx85x85x85. @#%*&^x85.. is de vertaling van deze klim, maar wel gehaald!

De laatste paar km werden in een mooi treintje afgelegd. Helaas kwam op dat moment de regen met bakken uit de hemel. Prettig was wel dat de zon weer scheen toen we op de parkeerplaats aankwamen. Enige minuten laten stonden 7 mannen in hun blote billen,  zich te verkleden (sterke gelijkenis met onze weblog x85)

Na een laatste drankje in het pittoreske Valkenburg werd de terugreis een feit.

Het was een geweldige afsluiting (voor enkele = start) van het seizoen. Tot in 2008x85x85x85

  x93Aan elk seizoen komt een eindex94, zei de Boerx85.en hij zette zijn fiets op zolder! Beste man, je mag dan wel boer en wielrenner zijn, maar wielrenclub de Klamme Zeem maakt zelf wel uit wanneer het seizoen bexebindigd wordt. En dat doet deze club in stijl waarbij zonder twijfel het oog viel op wielermekka Valkenburg. Zowel op sportief als laveloos vlak uiteraard de beste wijze om na een lang en vermoeiend seizoen de donkere winterdagen tegemoet te zien.

Door: de voorzitter

Windstoten, regen, hagel en een gevoelstemperatuur rond het vriespunt. Dat is de boodschap die Gerrit Hiemstra de coureurs aan de vooravond van de tweedaagse herfstklassieker Kroeg x96 Cauberg x96 Kroeg meegeeft. Blijkbaar gevoelig voor de waarschuwing staan de penningmeester, Heiko, Patrick, Bram (met houten kop) de kopman en de voorzitter de volgende ochtend in een Noordpool-outfit hun autox92s in te laden. Zijn we helemaal stapel gek geworden, op 10 november even twee dagen fietsen in zuid x96 Limburg en ook nog voor de lol. Waarschijnlijk gaf het idee van de uitwijkmogelijkheden (bruine kroegen, limburgs bier en vlaai) de doorslag om toch richting het zuiden af te reizen.

Twee uurtjes later staan de renners voor een hotel in Valkenburg met de meest inspirerende naam: Atlas 2000.  Het blijkt een hotel te zijn dat wordt gerund door x93de Neusx94 en zijn volledige Turks-Koerdische PKK familie. Nee hoor, niets dan goeds over dit familiebedrijf, dat zelfs x92s-nachts zonder protest om 3 uur een biertje voor je tapt (Heiko maakt vrienden). x93De Neusx94 geeft aan dat de renners al mogen inchecken en dus binnen en droog kunnen omkleden. Een half uur later staat iedereen met 5 lagen kleding, regenjacks, hand- en overschoenen aan bij de auto om zijn fiets uit te laden en de gebruikelijke Ali 8-bar in zijn banden te pompen. Maar wat blijkt tijdens het pompen? De voorzitter mist iets aan zijn fietsx85even nadenkenx85.Shit !! Maar 1 wiel !!! Hoe is dit mogelijk? Thuis tegen het huis laten staan. Een onvergefelijke beginnersfout en dat als voorzitter met voorbeeldfunctie. Schande ! Gelukkig was daar een reservefiets en bleek Eduard in Utrecht de band gevonden te hebben. Geluk bij een ongeluk.

Even later vertrekt het zestal richting Schin op Geul om daar het eerste en misschien wel het zwaarste obstakel van de tocht te trotseren; de Keutenberg. Want niet meer dan een puist met een boerderij op de top lijkt te zijn, blijkt een 22,5% stijle muur bedekt met schapenstront. De trend voor dit weekend lijkt gezet, alle renners veronachtzamen de pijn in de benen en geven alles om als eerste de zo nodige punten voor de bolletjestrui te kunnen bijschrijven. Au, die Keutenberg doet pijn. Boven gekomen, gaat de weg direct weer stijl naar beneden over de Doodemansweg (x93kijk uitx94, zei een toevallig voorbijganger, x93hij heet niet voor niets de Doodemanx94). Even later wordt er weer geklommen, de Dikke Buiksweg richting Elkenrade is minder stijl, maar langer. Ongelofelijk, wat is Zuid-Limburg mooi !! Een glooiend landschap met afgewisseld bos, weilanden, hagen en godvergeten dorpjes. En dan is daar de Eyserbosweg, godzijdank bergafwaarts. De in het magisch zwarte BERTIN shirt gehulde renners zoeven naar beneden al ware het een afdaling van de Alp dx92huez. In Wahlwiller gaat het regenen en rijdt Patrick lek. In recordtempo gaat er een nieuwe binnenband om, maar 300 meter verder in het midden van het dorp staat de nieuwe band ook leeg. Een beginnersfout; niet de buitenband gecontroleerd op scherpheden. Onder een carpoort wordt de band ditmaal geplakt. De overige renners zitten reeds in x92t cafe, waar op dat moment ook een groep MTB-ers is neergestreken. Heiko moet alle macht zichzelf beheersen. Zijn maag en hoofd waren op dat moment hevig in discussie over; wel of geen bouillabaisse, appeltaart of sate met brood. Aangemoedigd door zijn zwager, weet hij zijn verlangens het hoofd te bieden en bestijgen de renners na een kop warme chocola weer hun stalen (carbon of aluminium) ros. De weg gaat via Mechelen, de lastige Schweiberg en kruisberg naar Epen (nee Ruud, niet Eerst Papa Even). Daar begint de klim via de julianaweg naar de Camerig. Volgens www.heuvelsfietsen.nl is de Camerig de lastigste berg van Nederland. Oorzaak hiervan is het ten opzichte van alle concurrenten te overbruggen aantal hoogtemeters: 185 meter en een lengte van 4,5 km. Prachtig deze klim, lang en een afwisselend landschap; polders dorpjes en een prachtig bos. Een ieder kiest zijn eigen tempo, Patrick helaas voor stilstand, althans zijn fiets; wederom lek. Op de vraag: x93Patrick zou je niet eens ook een nieuwe achterband kopen?x94 antwoord hij met de legendarische woorden: x93Vroeger reden ze ook op oude bandenx94. Haha, geen speld tussen te krijgen. Boven op de Camerig is het uitzicht over de valei van Vaals genieten geblazen. Terwijl Erik en de voorzitter een noodzakelijk bezoek brengen aan een onverstaanbare mechanicien in Vaals, beklimmen de andere coureurs het legendarische drielandenpunt. Achter Holland, links Deutschland en rechts Vlaanderen. Uit betrouwbare bron heb ik vernomen dat Bram zegevierde op de top van de Vaalserberg en dat Patrick lopend met de fiets in de hand via Duitsland de laatste punten voor de bolletjestrui binnen haalt. Even later gaat de groep langs een licht glooiend provinciale weg even voluit. Heerlijk om weer even een trein te vormen. Lang kon hier niet van genoten worden; terug in Elkenrade werd besloten de Doode Man eens echt een koekje van eigen deeg te geven. Je mag dan als heuvel zox92n legendarische naam hebbenx85 maar die hebben wij ook. Gedverpiellekes, wat was deze puist zo op het einde van de dag een kuitendoder !! De voorzitter is goed op dreef, maar wordt kort gevolgd door Erik, Bram (de bruut uit Druten) en Kobus. De afdaling van de Keutenberg wordt zonder angst getrotseerd net zo als de laatste verlossende kilometers terug naar kermis Valkenburg. De neus staat ons reeds op te wachten en weet ons te vertellen dat de fietsen in de schuur mogen, jawel de schuur van Hotel Atlas 2000. Wat een residentie!!

De douche en de kachel op 5 zijn welverdiend. Net zoals de eerste goudgele limburgse rouwdouwers die x93de neusx94 ons met liefde tapt en nog een keer taptx85en nog een keerx85

Ondertussen zijn ook nieuwkomers Eduard en Gerard, de tot nu toe slapende leden gearriveerd in neerlands schiereiland Limburg. Als iedereen compleet is, kan de echte etappe beginnen. Het belooft een tijdrit te worden door de diepste krochten van kippenhok Valkenburg. Eerst eten. De keuze is snel gemaakt; een Mexicaans restaurant met een onbeperkt Tako-Dorito-Salsa buffet. Ongelofelijk wat een vreetschuur. Heerlijk, maar je begrijpt dat de hongerige wolven van de klamme zeem van plan zijn om deze latijns-amerikaanse eetfabriek even flink op kosten te jagen. Heiko is vastberaden; een 4^e kop cactussoep gaat erin al was het zijn eerste voedsel sinds weken. Na 3 borden kip, lamsvlees, cactus en mexicaans bier begint het afzien. Dit geldt helemaal voor kobus, die verhit een in een kokuskoek verstopte spaanse peper verorberd. Patrick moest bijna worden gereanimeerd na zijn laatste lachtstuip.

Even later begint de laatste klim van de dag. Veel kan ik hier natuurlijk niet over zeggen. Nogmaals: x93What happens in Valkenburg, stays in Valkenburgx94 . Okay, een korte samenvatting dan; Bier, Feestcafe Nurgus met oude mannen achter de bar met rastafari haar, bier, feestcafe the Cadillac met barvrouw (de renners zijn er niet vies van), bier, bier, bier, Feestcafe Cabo Cabo, vacuum tegen de bar, Nancy en Peggie, champagne en en toilet waar heel Valkenburg je bidon kan zien. Dan komt om 1 uur Frank Schleck binnen. Het feest kan beginnen, helemaal als hij onder zijn trui vandaan ineens het magisch zwarte Bertin shirt tevoorschijn tovert. Werkelijk heel vrouwelijk Valkenburg lag aan de lippen van deze gespierde cyclist. De andere renners hadden spijt hun shirt in de hotelkamer te hebben laten liggen. Behalve Bram, zijn gedetailleerde beschrijvingen van schakelsysteem, velgen en Jan Jansen frame lijken de Champagne drinkende dames niet in de koude kleren te zetten. Met moeite weet hij het limburgs schoon van zijn geoliede kuiten af te houden.

De finale van de dag wordt gevierd met Roosendaalse prins carnavals; x93ik ben zo blij, da mun neus van veuren zit en nie opzij !x94 Koos doet zijn laatste dansje voor bakkerij: Koosx85voor lekker brood en Frank Schleck is verantwoordelijk voor een blijvende vervuiling van rivier de Geul. Thuisgekomen blijkt dat Heiko en x93de Neusx94 vrienden voor het leven zijn. Een klein biertje nog. Wat een dag enx85x85.. Ache moar een leuter hed !!    

Een flitsbericht over een flitsetappe…..

Zondag 04 november stonden er weer 6 renners aan de start en onder hen, terug van weggeweest, Erik de fietsende Hindoe. Aanwezige coureurs: Bram, Hans, Kobus, Ruud, Erik en de voorzitter. Na koffie en koek (koos 1 is genoeg !!) van tante Annet, zit er niets anders op dan het tempo van Erik te volgen, Heukelum uit, richting Gorinchem. Op het programma staat een rondje waal met 2 bruggen; de Gorinchemse en de Bommelse. Een nieuw Indiaas fenomeen werd geintroduceerd; de "constante kop over kop techniek". Even wennen, maar oei oei, wat kan dit rap gaan. Met het tot nu toe hoogste gemiddelde van rond de 34 per uur lossen de koene in het zwart geklede ridders zich als een geoliede machine af. Eenmaal aan de brabantse zijde van de Waal gaat de weg over smalle dijkpaden, waarbij de renners zich niet van de wijs laten brengen door de schapenstront die hun om de oren vliegt al ware het muziek in de oren. Maar wat een fantastisch intermezzo ditmaal. Geen lauwwarme gehaktballen uit godvergeten buurtkroegen, geen vette pannekoeken uit Gooise wegrestaurants; nee, een prachtige najaarslunch bij de vuurkorf in het Bommelse voorstad; Gameren ! Henk (de Kuit) en Margot zetten hun tuindeuren wijd open om de klamme zemen te verwelkomen met een bord Moussaka (volledig uit eigen griekse tuin/kas) en een hemelse appeltaart (henk hoe maak je dit ?). De renners kunnen zich nog net inhouden om geen fles Riesling mee te nuttigen. Nee, er moet weer gekoerst worden. En wat heet koersen…. strak 35/36 in het uur gaat de trein over de bommelse brug door haaften, hellouw en herwijnen weer richting de gemeente lingewaal. Erik lijkt bijna volledig hersteld van 3 maanden drinken, schijten en zwemmen in de Ganges. Zijn aflossingen zijn van pro-tour formaat en leggen het vuur (vlammetje) aan de schenen van de andere renners. Terug in heukelum smaakt tante Annet’s soep als ware het een verrijkt bloedinfuus na een loodzware Pyreneen etappe in La Grande Boucle. Heerlijk.

Geheel volgens verwachting verzamelden 6 klamme zemen zich zondag 29 oktober op tijd in het clubhuis Lunetten. Materiaalman Frank Schlxe4ck had, geheel passend bij de tijd van het jaar, de pan met snert al klaar staan. Het zou een ‘kort rondje’ worden. De bokbiertjes van het Ledig Erf zouden we links laten liggen en eindigen met x96 jawel – zelfgemaakte gehaktballen en snert.

Helaas was Huib afwezig. Hij mocht zijn huwelijksnacht overdoen. Ook Gert hield zich rustig en lijkt energie te sparen voor zijn trip naar Baskenland. Hierdoor misten zij wel de officixeble fotoreportage waarbij onze strakke koppies voor het nageslacht op de gevoelige plaat werden vastgelegd. 

Iedereen kwam in lange zeem opdraven, alleen Koos x91de bikkelx92 Moerenhout durfde zijn gespierde kuiten bloot te stellen aan de elementen. Ali Achtbar blaasde zoals altijd onvermoeibaar alle bandjes tot een keurige 8 bar en we waren klaar voor vertrek.

Het was een fantastische herfstdag. Goudgele, oranje en rode herfstkleuren, vallende bladeren, winderig en af en toe een bleek schijnend zonnetje. Het zien van deze schilderachtige taferelen leek de klamme zemen te inspireren. De Bertin-trein denderde door het Utrechtse landschap. Tegen de wind in werden de eerste 35 km afgelegd met een gemiddelde van boven de 30 per uur. Toch lag er een kleine kans op ontsporen. Door de vele taken in de keuken had Frank geen tijd meer gezien zich ook over de route te ontfermenx85

Het leek erop dat we weer dezelfde richting in zouden gaan als vorige week. Vertrokken werd er richting Houten, maar impulsief als we zijn, werd al snel de Marsdijk opgedraaid. Via de Achterdijk en Burgweg richting Odijk. Vervolgens rechtsaf de Rijseweg op waarna Langbroek, Nederlangbroek en Overlangbroek als een flits voorbij schoten. Daar verder door de polder richting Leersum, Amerongen en Elst.

In Elst kregen de beentjes even rust in een pannenkoekenhuis en werden hongerige magen gevuld met pannenkoeken met spek. Sanitaire stops, met zeem, in de berm van de weg was onderwerp van gesprek en dus was de link naar onze kopman in India snel gelegd. Hoe zou het met hem zijn? Verzwakt door een e-coli na een wasbeurt in de Ganges of sterker dan ooit door hoogtestages. De mannen zaten met de zeem tussen de benen bij deze gedachte. Voor ondergetekende is hij nu al een legende. Ook ik begin x91m te knijpen.

Na de lunch leek het toch te gebeuren. Geheel stuurloos verdween de Bertin trein het bos in. Jaap vroeg zich op de voet van de Amerongse Berg af waar de Amerongse Berg nou eigenlijk was en het ritme werd continu verstoord door stoplichten, aflopende kettingen en paddestoelen met pijltjes erop.

Door het Amerongse bos en over de voet van de Amerongse Berg kwamen we in Venendaal. Richtingsgevoel was zoek en al snel reden we nog verder van Utrecht vandaan. In Venendaal de Klomp werd omgedraaid en na wat discussie bij een informatiebord werd de juiste weg gevonden. De parallelweg, tussen het spoor en de snelweg naar Utrecht. Heerlijk. Windje in de rug en in xe9xe9n rechte lijn naar Utrecht. De Bertin-trein leek het ritme te herpakken maar de tempowisselingen hadden hun tol gexebist.

Ineens een bocht naar rechts. Verder de polder in en prompt fietste de Bertin trein de provincie Utrecht uit. Nog verder van huis. Net voor Scherpenzeel werd besloten Leusden aan te houden. Pas 10 km vxf3xf3r Amersfoort hervond de Bertin-trein zich en via Maarn en Zeist werd Utrecht uiteindelijk gevonden. At last! (zie voor route kaartje Utrecht)

Na de veelzeggende sleuteloverdracht in de Bilt gooide Jaap er nog even een tandje bovenop. De Bertin-trein kraakte en brak. Op karakter haalde uiteindelijk iedereen het clubhuis, waar warme erwtensoep op hen stond te wachten. Niemand sprak daarna nog van de enorm pijnlijke benen, maar van de dag dat de Bertin-trein de weg kwijt was.

Er is duidelijk een positieve trend zichtbaar in het tijdmanagement van de club. Slechts 10 minuten te laat stonden de klamme zemen enigszins koukleumend in het Clubhuis aan de IJsvogelhof. De koek-verwachtingen lagen hoog en werden ruimschoots voldaan toen de vrouw van onze clubarts de rillende renners op worstenbroodjes trakteerde. Je zou met zo’n vrouw getrouwd zijn !!! Liever zou een voorzitter niet veel woorden vuil maken aan absentie van enkele renners. Maar deze week was er sprake van een hoogstuizonderlijk excuus; ook wel het "slechtste excuus" genoemd. Onze penningmeester verKOOS deze dag het laveloos uitslapen van zijn roes boven het magisch Bertin treintje. De voorzitter is niet boos, slechts verdrietig.

Een andere afzegging was van meer exotische aard. Gert (Euskatel, arts-assistent) was acuut geveld door de Baskische griep; een modificatie van de Spaanse griep. Het bijzondere aan deze vorm van influenza is dat er maar 1 therapiemogelijkheid is namelijk: poffertjespannen kopen op koopzondag. 

Zoals altijd wordt er voor de etappe door onze materiaalman zijn vaste opmerking geplaatst: "jongens, klein rondje vandaag he ??!! Waarop een ieder halfautomatisch antwoord: " tuurlijk(fingers crossed) lange!" Tegen half 12 gaan de renners van start richting Nieuwegein. Enkele schijnen armstukken te dragen. Hierover zullen verder geen mededelingen worden gedaan.

De renners weten niet hoe snel ze door Nieuwegein (je hond zou er nog niet dood gevonden willen worden) en Vreeswijk Holstein heen moeten fietsen. Echter de wekelijkse jaarmarkt blijkt een spelbreker en verplicht hen stapvoets te koersen waardoor de inndrukken van deze agglomeraat van Utrecht ongewenst nog dieper op hun netvlies staat (wil je liever voor de trein, koop een huis in Nieuwegein).

Maar dan is daar de lekdijk. De meanderende rivier, de Zuid-Hollandse rietgedekte boerderijen en de vaderlandse vergezichten werken zichtbaar inspirerend op dit zestal. Nog nooit lag het gemiddelde zo hoog en werkte het Bertin treintje als een geoliede machine. Er waren geen berispingen of aanmoedigingen nodig om dit zestal te late rouleren al was het een ploegachtervolging in de ronde van Polen (Krakau-Warschau-Krakau). Met strak 35 per uur gleden de renners door het Hollands landschap, genietend van de uiterwaarden, vrachtschepen en elkaars geoliede benen. Nee, een klamme zeem is er niet vies van !! Dorpen als Lopikerkapel, Jaarsveld, en Caubauw gingen als een flits aan de renners voorbij. Zoals altijd neemt op een gegeven moment onze materiaalman de leiding; teken dat hij een cafetaria, een terras, een ijsco-of poffertjeskraam ruikt. En zo zaten de coureurs al spoedig in Schoonhoven in de zon op het terras. Mw mogen wij de kaart zien ? Helaas onze keuken is nog niet open, onze kok is er nog niet. Komt ie nog? Oei, nu vraag je me wat, ik zal hem eens bellen !! Na slechts een drankje en zelfmeegebracht repen vraagt patrick de rekening: Joehoe, mogen wij betalen ? Als de voorzitter dit bij zijn aanstaande zou doen, zou hij een week geen eten krijgen.

Terug op de fiets werd besloten pas bij Berg-Ambacht over te varen. Zodoende reden de renners een half uur later reeds aan de overkant van de Lek, maar nu richting Vianen koersend. Het tempo zat er al snel goed in, en na een periode van tanden bijten, leek Frank Timmer in Groot-Ammers toch aan het elastiek te hangen. Gelukkig hield Rudy Pevenage in en kwam een opgebroken dijkweg als een godsgeschenk, waarop Frank weer kon aanpikken. De lekbrug bij Vianen bracht  duidelijk weer het egoisme en winnaarsmentaliteit naar boven. Weg was de trein, weg was de samenwerking. Een ieder voor zich koos zijn strategie om als eerste recht boven de lek zijn armen ten hemel te rijzen. Na bijna 80 km deed deze sprint toch wel pijn in kuiten, bovenbenen en tevens het getergde zitvlak.

Een half uur later is daar de finish op het Ledig erf. De witte stephans vloeien al ware het bidons met Isostar op de Alp d’huez. De cirkel blijkt rond als de Baskische influenza (geheel genezen), de laveloze drankschuit, de nog immer diep slapende leden (jesse en marleen) en de clubkok aansluiten bij het vermoeide gezelschap. Tevredenheid dekt de lading, als de zon op het Ledig erf achter de huizen zakt, de laatste witte stephan gulzig wordt verorberd, en een laatste concurrent " ledig erf renner"dronken weer op zijn fiets stapt. Een prachtige dag op het palmares van een oh zo veelbelovende wielerclub.